ဆရာမသန္းျမင္႕ေအာင္၏ စာမူအား ျပန္လည္ ျဖန္႔ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ။
ေၿပာင္းလဲၿခင္းမ်ားျဖင္႔ထာဝရတည္ျမဲေနေသာ လူမႈဘဝ၊လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကားမွာအေနၾကာလာတာနဲ႕အမွ် ကၽြန္မရဲ႕ေျခလွမ္းေတြက မွန္းဆလို႔မရေသးတဲ႔လမ္းသစ္ေတြဆီဦးတည္ေနခ်င္စိတ္ေတြကို မနည္းဖိသိပ္ခ်ိဳးႏိွမ္ရင္း ဘဝအေမာေတြၾကားမွာ သက္ျပင္းကို အခါခါခ်ေနရေပသည္။
ဒုလႅဘတစ္ပါးဟု တင္စားရေလေသာ ရခဲလွသည္႔ လူဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွလူသားတို႔၏ အို၊နာ၊ေသ၊ဝဋ္ဒုကၡသည္ကား ဘဝ၏ ေနာက္ဆံုးကာလမ်ားတြင္ မည္သူမွ် ေရွာင္လႊဲ၍မရေလေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားပင္တည္း။
ထိုေရွာင္လႊဲ၍ မရေလေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ေနၾကေသာသူတို႔အတြက္ ၎တို႔၏ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး က်င္လည္၊ရွင္သန္၊သာယာခဲ႔ေသာ မိသားစုပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းတို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ပ်က္သုန္း၍ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမဲ႔ခဲ႔ေလေသာ အထီးက်န္ဘဝသို႔ ေရာက္ၾကေလေသာအခါ……..
နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)တြင္ (၇)နွစ္တာကာလအတြင္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာ လူမ်ိဳးဘာသာ အသက္အရြယ္မေရြး နာေရးကိစၥမ်ား လိုက္လံသယ္ယူပို႔ေဆာင္ကုသိုလ္ယူခဲ႔ၾကေသာ ကၽြန္မနွင္႕တကြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ပရဟိတ ညီအကို ေမာင္နွမမ်ားအတြက္ လူသားတစ္ေယာက္၏ ဘဝနိဂံုးအဆံုးသတ္ခ်ိန္တြင္ အေၾကာင္းတရား အမ်္ိဳးမ်ိဳးနွင္႔လူ႔ဘဝထဲမွ ထြက္ခြာသြားၾကသူေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႔ျမင္ခဲ႔ၾကသလို၊ က်န္ရစ္သူတို႔၏ ဘဝရွင္သန္မႈမ်ားစြာကိုလည္း မ်က္ျမင္ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ျခင္းမွ တစ္ဖန္ ပေဟဠိေပါင္းမ်ားစြာႏွင္႕လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရျပန္ေသး၏။
မိသားစုေပါင္းမ်ားစြာထဲက ထြက္ခြာေနၾကသည္႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းေသာ ဘဝကူးမေကာင္းသည္႔ မေကာင္းသည္႔သူေတြ၏ေနာက္မွာ-
“ကၽြန္မတို႔ု ဘယ္သူ႔ကို အားကိုးရေတာ႔မွာလဲ”…“သမီးတို႔ကို ပစ္ထားခဲ႔ျပီလား အေမရဲ႕”….“က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ဒုကၡေတြကို ဘယ္သူလာကယ္ေတာ႔မွာလဲ ေက်းဇူးရွင္ၾကီးရဲ႕”…စသည္႔အသံေပါင္းမ်ားစြာက ဘဝကို ဆက္လက္ရုန္းကန္ ရင္ဆိုင္နိုင္ရန္ကိုေတာ႔ ဘယ္နည္းနဲ႕မဆို အင္အား တစ္စံုတစ္ရာကို ဆုပ္ကိုင္မိဖို႔ ၾကိဳးစားနိုင္ၾကဦးမည္ပင္။တစ္သက္တာ ခ်စ္ျမတ္နိုးစြာ အတူတကြ ေနထိုင္လာၾကရေသာမိသားစု၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊သံေယာဇဥ္၊ေက်းဇူးတရားႏွင္႔ ခိုင္ျမဲေသာ ေမတၱာေနွာင္ၾကိဳးၾကားမွ ရုန္းထြက္သြားသူအတြက္ ယူၾကံဳးမရသည္႔ေသာက ဗ်ာပါဒေတြကိုလည္း ၾကားရသူတိုင္း စာနာ နားလည္နိုင္ၾကပါသည္။
ကၽြန္မအတြက္ တကယ္တမ္းရင္ထဲမွာ တေျမ႔ေျမ႔ေလာင္ကၽြမ္းျပီး ေမ႔ပစ္၍ မရနိုင္သည္႕ ထြက္ခြာသြားၾကသူတို႔နွင္႔ က်န္ရစ္ၾကသူ အခ်ိဳ႕၏ ဘဝမ်ားသည္ကား……-
အခ်ိန္ကာလကို အတိအက် မေျပာျပလိုေပမဲ႔ မၾကခဏ ေတြ႔ၾကံဳရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။
ပထမဆံုး ကၽြန္မရင္ထဲကို ဝင္ေရာက္ခဲ႔ဖူးသည္႔ သက္ၾကီးရြယ္အိုတစ္ဦးကား ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွ...........သူကိုယ္တိုင္ပင္ အေမ႔ေမ႔ အေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ျဖစ္ေနျပီျဖစ္ေသာ သူပိုင္တိုက္ခန္း တစ္ခန္း၏ အတြင္းမွာျဖစ္သည္။၆ ေပ-၉ေပ ခန္႔ ေနာက္ဖက္က်က် ေမွာင္မိုက္နံေစာ္ေနေသာ အခန္းက်ဥ္းကေလးထဲတြင္ သူ႔ကို ကၽြန္မ မၾကာခဏ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုခဲ႔ဖူးျခင္းေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။
တင္ပါးဆံုရိုးက်ိဳးျပီး ေအာက္ပိုင္းခ်ိေနေသာ ထိုအေမအိုသည္ မိဘဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္ ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွိ ေမာင္နွမ နွစ္ေယာက္ ကိုယ္ပိုင္တိုက္ခန္းကေလးျဖင္႔ အေဖာ္ရေအာင္ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္သူ ေမြးစားသားက အိမ္ေထာင္က် ၊ကေလးဘုစုခရုနွင္႔ အဘိုးၾကီး အဘြားၾကီး ေမာင္နွမအတြက္ အေဖာ္မရဘဲ အစ္ကိုၾကီး(၇၈)နွစ္က ညီမ(၇၅)နွစ္အား မုန္႔ထြက္ဝယ္ေပးျပီး ျပင္ေကၽြးရသည္႔ အေျခအေနေရာက္လာသည္။တစ္ေန႔ ထိုအစ္ကိုၾကီး ဆံုးသြားေသာအခါ ညီမ အမယ္အိုအတြက္ အခက္ေတြ႔ရသည္ကား အားကိုးစရာ ေကာက္ရိုးတမွ်င္ပင္ လက္လွမ္း၍ မမီနိုင္ေလာက္ေအာင္ ေသာကေရာက္ရေတာ႔သည္။
ေမြးစားသားအမည္ႏွင္႔ လႊဲထားခဲ႔ေသာ တိုက္ခန္းကေလး၏ ေနာက္ဖက္က်က် အခန္းကေလးဆီသို႔ သီးသန္႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနရေအာင္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင္႔ ေရႊ႔ေျပာင္းခံလိုက္ရျပီးေနာက္…ေနာက္တြင္မူ အဖြားအိုခမ်ာမွာ လူသူအရိပ္အေရာင္ကိုပင္ ျမင္ေတြ႔ရခြင္႔ နည္းပါးသြားရျပန္ပါသည္။
အကြက္အေပၚ နံေစာ္မာေခါက္ေနေသာ ခန္းဆီးလိုက္ကာ၏ေနာက္မွ ေမွာင္မိုက္အခန္းကေလးထဲတြင္ ေရးမိုးခ်ိဳးေပးမည္႔သူ မရွိ၊ဆံပင္ျဖီးသင္ေပးမည္႔သူမရွိ ၊ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ ထမင္းနွင္႔ဟင္းကို သူ႔အတြက္ သတ္မွတ္ထားေသာ ပန္းကန္ထဲတြင္ တစ္ခါျပင္စာကေလးပံု၍ လိုက္ကာေအာက္မွ ထိုးသြင္းေပးလိုက္သည္႔အတြက္ ထမင္းကေလးကိုေတာ႔ျဖင္္႔ ဟင္းေကာင္းေကာင္းနွင္႔ မဟုတ္ေတာင္ ေကၽြးေဖာ္ရ၍ ေက်းဇူးတင္ရေပေသးသည္။ သည္ အဘြားအိုနွင္႔ အသိအကၽြမ္းျဖစ္ခဲ႔ဖူးေသာစာေပနယ္မွ ကၽြန္မ၏ အစ္မကဲ႔သို႔ေသာ ဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္ေၾကာင္႔ ဆက္သြယ္ပတ္သတ္ခဲ႔ရဖူးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
“မမတို႔ သြားလာဝင္ထြက္ရင္ သူ႔အိမ္က မိသားစုက မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး ညီမေရ၊ သူတို႔သိကၡာက်တယ္လို႔ ယူဆတယ္ထင္ပါရဲ႕။အဘြားၾကီးခမ်ာ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ အေပါ႔အေလး စြန္႔ခ်င္ရင္လည္း လက္နွစ္ဖက္ကို အားျပဳျပီး ဖင္တရြတ္တိုက္ဆြဲနဲ႔ လိုက္ကာၾကားက ထြက္ျပီး မနီးမေဝးရွိ အိမ္သာေလးဆီေရာက္ေအာင္သြားရရွာတာ။ လမ္းမွာထြက္က်လို႔ေပက်ံရင္လည္း ျငိဳျငင္ေငါက္ခံရေသးေတာ႔ အႏၱရာယ္ကို မလြယ္နိုင္မွာစိုးလို႔ သူ႔ခမ်ာအစားအေသာက္ေတာင္ သိပ္မစားရဲရွာပါဘူး။ အဲဒီအဘြားၾကီးအတြက္ မရွိမျဖစ္ အေရးၾကီးတာက ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔မီးျခစ္ပဲ၊မမက တစ္လတစ္ခါ ဖေယာင္းတိုင္ ေသးေသးေလးေတြရယ္ ၊မီးျခစ္နဲ႔အဝတ္အစားတစ္စံု၊ျပီးေတာ႔ မုန္႔ေလးနည္းနည္း ဒါမွမဟုတ္ သူစားခ်င္တာ စားရေအာင္ ပိုက္ဆံကို အေၾကြကေလးေတြအမ္းျပီး အဲဒီအိမ္သားေတြ ျငိဳျငင္ေနတဲ႕ၾကားပဲ သြားသြားပို႔ေပးေနရတယ္။သူ႔အခန္းကေလးထဲမွာက ေန႔ည မျပတ္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားရတယ္။ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔…ၾကြက္တြင္းေပါက္နဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ျပီး ေျမၾကီးေတြအမႈိက္ေတြ ပြစာၾကဲေနတဲ႔အတြက္ အလင္းေရာင္ကေလး နည္းနည္းမွ မရွ္ိရင္ ေျမၾကြက္ေတြက လူကို လာလာကိုက္ေနလို႔ပဲ။”
အို…ျဖစ္မွျဖစ္ရေလေနာ္..။ကၽြန္မ ရင္ထဲ က်ဥ္ခနဲ ျဖစ္သြားခဲ႔သည္႔ ထိုခံစားခ်က္က အခုခ်ိန္ထိ မေျပနိုင္ေသးပါ။
ေခ်းေညွာ္အထပ္ထပ္နဲ႕ျဖစ္သလိုေနရတဲ႔ သူ႔အတြက္ တစ္လတစ္ၾကိမ္ပို႔ေပးတဲ႔ တစ္ပတ္ရစ္ ဝတ္စံုတစ္စံုက တစ္လလံုးအတြက္ တစ္ခါသံုးပစၥည္းေပါ႔။မုန္႔ဖိုးေပးရင္ အိမ္က ကေလးေတြက မုန္႔ဝယ္ေပးတယ္။ဒါေပမဲ႔ မုန္႔ဝယ္မဲ႔ ပိုက္ဆံေရာ သူတို႔ကို မုန္႔ဝယ္ခ ေပးရတဲ႔ပိုက္ဆံပါ အတိအက်ေပးလိုက္မွ နို႔မဟုတ္လို႔ရင္ ျပန္အမ္းရမယ္႔ ေငြစကၠဴေပးလိုက္လို႔ကေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မရဘူးဆိုပဲ။ကိုယ္႔မလည္း ေခၚထားစရာေနရာက မရွိ၊ သူနဲ႔အတူေနသူေတြကလည္း လူမႈေရးအသိနဲ႔ ေစတနာက ေခါင္းပါးေတာ႔ အရင္တုန္းက သူ႔ကိုျမင္ဖူး သိခဲ႔ဖူးတဲ႕ လူတခ်ိဳ႕ အဲဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနေသးရင္ေတာင္ ဒီတိုက္ခန္းကေလးရဲ႕ ေနာက္ဘက္ အေမွာင္ထဲမွာ ဒုကၡိတ အေမအိုၾကီးတစ္ေယာက္ရွိ္ေနတယ္လို႔ ဘယ္သူမွ ထင္မွာ မဟုတ္ၾကေတာ႔ဘူး။ သူ႔ကို ေမ႔ကုန္ၾကေရာေပါ႔လို႔ သတိရတဲ႔အခါ ေျပာေလ႔႔ရွိတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ထို အစ္မ ေပးေသာ အလုပ္တာဝန္ကို ကၽြန္မလိုလိုလားလားပင္ လႊဲယူလက္ခံလိုက္ျပီး အလိုမက်ေသာ မႈန္ကုတ္ကုတ္ မ်က္နွာေတြၾကားမွာ တစ္လ တစ္ၾကီမ္၊မ်က္နွာေျပာင္တိုက္ကာ ကၽြန္မ ထိုအဘြားအိုထံ သြားရပါေတာ႔သည္။
ေခ်းအထပ္ထပ္နွင္႔ ဂ်ပ္ခဲလိန္္က်စ္ေနေသာ ဆံပင္မ်ား၊ နံေစာ္ေပပြေနေသာ အဝတ္အစားမ်ားနွင္႔ ပိန္လွီလွီ ခ်ိနဲ႔နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ရွင္၏ အေရာင္မိိန္မြဲေနေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကိုေတာ႔ ကၽြန္မ ဘယ္အခ်ိန္အခါတြင္မွ ေမ႔ေပ်ာက္မနိုင္လိမ္႔မည္ မထင္မိပါ။
ကၽြန္မနွင္႔ အခါမ်ားစြာ ေတြ႔ျပီးေသာ တစ္ေန႔တြင္ ထိုအဘြားအိုမွာ လူ႔ေလာကၾကီးထဲမွ ထြက္ခြာခြင္႔ရသြားရွာေလသည္။ထိုအခါ ကၽြန္မသည္ သံေယာဇဥ္္ၾကိဳးတမွ်င္ၾကားမွပင္ ဝမ္းပန္းတသာ ေရရြတ္လိုက္မိသည္မွာ……………..
ဝဋ္ကၽြတ္သြားျပီေပါ႔….အဘြားရယ္….။ ဟူ၍သာ….…..။ ။
