တြယ္ရာမဲ႔ရွင္သန္က်န္ရစ္သူမ်ား

                                                                                                              ဆရာမသန္းျမင္႕ေအာင္၏ စာမူအား ျပန္လည္ ျဖန္႔ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။         ။

          ေၿပာင္းလဲၿခင္းမ်ားျဖင္႔ထာဝရတည္ျမဲေနေသာ လူမႈဘဝ၊လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကားမွာအေနၾကာလာတာနဲ႕အမွ် ကၽြန္မရဲ႕ေျခလွမ္းေတြက မွန္းဆလို႔မရေသးတဲ႔လမ္းသစ္ေတြဆီဦးတည္ေနခ်င္စိတ္ေတြကို မနည္းဖိသိပ္ခ်ိဳးႏိွမ္ရင္း ဘဝအေမာေတြၾကားမွာ သက္ျပင္းကို အခါခါခ်ေနရေပသည္။

            ဒုလႅဘတစ္ပါးဟု တင္စားရေလေသာ ရခဲလွသည္႔ လူဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွလူသားတို႔၏ အို၊နာ၊ေသ၊ဝဋ္ဒုကၡသည္ကား ဘဝ၏ ေနာက္ဆံုးကာလမ်ားတြင္ မည္သူမွ် ေရွာင္လႊဲ၍မရေလေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားပင္တည္း။

            ထိုေရွာင္လႊဲ၍ မရေလေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ေနၾကေသာသူတို႔အတြက္ ၎တို႔၏ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး က်င္လည္၊ရွင္သန္၊သာယာခဲ႔ေသာ မိသားစုပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းတို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ပ်က္သုန္း၍ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမဲ႔ခဲ႔ေလေသာ အထီးက်န္ဘဝသို႔ ေရာက္ၾကေလေသာအခါ……..

            နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)တြင္ (၇)နွစ္တာကာလအတြင္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာ လူမ်ိဳးဘာသာ အသက္အရြယ္မေရြး နာေရးကိစၥမ်ား လိုက္လံသယ္ယူပို႔ေဆာင္ကုသိုလ္ယူခဲ႔ၾကေသာ ကၽြန္မနွင္႕တကြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ပရဟိတ ညီအကို ေမာင္နွမမ်ားအတြက္ လူသားတစ္ေယာက္၏ ဘဝနိဂံုးအဆံုးသတ္ခ်ိန္တြင္ အေၾကာင္းတရား အမ်္ိဳးမ်ိဳးနွင္႔လူ႔ဘဝထဲမွ ထြက္ခြာသြားၾကသူေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႔ျမင္ခဲ႔ၾကသလို၊ က်န္ရစ္သူတို႔၏ ဘဝရွင္သန္မႈမ်ားစြာကိုလည္း မ်က္ျမင္ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ျခင္းမွ တစ္ဖန္ ပေဟဠိေပါင္းမ်ားစြာႏွင္႕လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရျပန္ေသး၏။

            မိသားစုေပါင္းမ်ားစြာထဲက ထြက္ခြာေနၾကသည္႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းေသာ ဘဝကူးမေကာင္းသည္႔ မေကာင္းသည္႔သူေတြ၏ေနာက္မွာ-

            “ကၽြန္မတို႔ု ဘယ္သူ႔ကို အားကိုးရေတာ႔မွာလဲ”…“သမီးတို႔ကို ပစ္ထားခဲ႔ျပီလား အေမရဲ႕”….“က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ဒုကၡေတြကို ဘယ္သူလာကယ္ေတာ႔မွာလဲ ေက်းဇူးရွင္ၾကီးရဲ႕”…စသည္႔အသံေပါင္းမ်ားစြာက ဘဝကို ဆက္လက္ရုန္းကန္ ရင္ဆိုင္နိုင္ရန္ကိုေတာ႔ ဘယ္နည္းနဲ႕မဆို အင္အား တစ္စံုတစ္ရာကို ဆုပ္ကိုင္မိဖို႔ ၾကိဳးစားနိုင္ၾကဦးမည္ပင္။တစ္သက္တာ ခ်စ္ျမတ္နိုးစြာ အတူတကြ ေနထိုင္လာၾကရေသာမိသားစု၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊သံေယာဇဥ္၊ေက်းဇူးတရားႏွင္႔ ခိုင္ျမဲေသာ ေမတၱာေနွာင္ၾကိဳးၾကားမွ ရုန္းထြက္သြားသူအတြက္ ယူၾကံဳးမရသည္႔ေသာက ဗ်ာပါဒေတြကိုလည္း ၾကားရသူတိုင္း စာနာ နားလည္နိုင္ၾကပါသည္။

            ကၽြန္မအတြက္ တကယ္တမ္းရင္ထဲမွာ တေျမ႔ေျမ႔ေလာင္ကၽြမ္းျပီး ေမ႔ပစ္၍ မရနိုင္သည္႕ ထြက္ခြာသြားၾကသူတို႔နွင္႔ က်န္ရစ္ၾကသူ အခ်ိဳ႕၏ ဘဝမ်ားသည္ကား……-

            အခ်ိန္ကာလကို အတိအက် မေျပာျပလိုေပမဲ႔ မၾကခဏ ေတြ႔ၾကံဳရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။

            ပထမဆံုး ကၽြန္မရင္ထဲကို ဝင္ေရာက္ခဲ႔ဖူးသည္႔ သက္ၾကီးရြယ္အိုတစ္ဦးကား ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွ......

.....သူကိုယ္တိုင္ပင္ အေမ႔ေမ႔ အေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ျဖစ္ေနျပီျဖစ္ေသာ သူပိုင္တိုက္ခန္း တစ္ခန္း၏ အတြင္းမွာျဖစ္သည္။၆ ေပ-၉ေပ ခန္႔ ေနာက္ဖက္က်က် ေမွာင္မိုက္နံေစာ္ေနေသာ အခန္းက်ဥ္းကေလးထဲတြင္ သူ႔ကို ကၽြန္မ မၾကာခဏ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုခဲ႔ဖူးျခင္းေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။

            တင္ပါးဆံုရိုးက်ိဳးျပီး ေအာက္ပိုင္းခ်ိေနေသာ ထိုအေမအိုသည္ မိဘဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္ ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွိ ေမာင္နွမ နွစ္ေယာက္ ကိုယ္ပိုင္တိုက္ခန္းကေလးျဖင္႔ အေဖာ္ရေအာင္ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္သူ ေမြးစားသားက အိမ္ေထာင္က် ၊ကေလးဘုစုခရုနွင္႔ အဘိုးၾကီး အဘြားၾကီး ေမာင္နွမအတြက္ အေဖာ္မရဘဲ အစ္ကိုၾကီး(၇၈)နွစ္က ညီမ(၇၅)နွစ္အား မုန္႔ထြက္ဝယ္ေပးျပီး ျပင္ေကၽြးရသည္႔ အေျခအေနေရာက္လာသည္။တစ္ေန႔            ထိုအစ္ကိုၾကီး ဆံုးသြားေသာအခါ ညီမ အမယ္အိုအတြက္ အခက္ေတြ႔ရသည္ကား အားကိုးစရာ ေကာက္ရိုးတမွ်င္ပင္ လက္လွမ္း၍ မမီနိုင္ေလာက္ေအာင္ ေသာကေရာက္ရေတာ႔သည္။

            ေမြးစားသားအမည္ႏွင္႔ လႊဲထားခဲ႔ေသာ တိုက္ခန္းကေလး၏ ေနာက္ဖက္က်က် အခန္းကေလးဆီသို႔ သီးသန္႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနရေအာင္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင္႔ ေရႊ႔ေျပာင္းခံလိုက္ရျပီးေနာက္…ေနာက္တြင္မူ အဖြားအိုခမ်ာမွာ လူသူအရိပ္အေရာင္ကိုပင္ ျမင္ေတြ႔ရခြင္႔ နည္းပါးသြားရျပန္ပါသည္။

            အကြက္အေပၚ နံေစာ္မာေခါက္ေနေသာ ခန္းဆီးလိုက္ကာ၏ေနာက္မွ ေမွာင္မိုက္အခန္းကေလးထဲတြင္ ေရးမိုးခ်ိဳးေပးမည္႔သူ မရွိ၊ဆံပင္ျဖီးသင္ေပးမည္႔သူမရွိ ၊ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ ထမင္းနွင္႔ဟင္းကို သူ႔အတြက္ သတ္မွတ္ထားေသာ ပန္းကန္ထဲတြင္ တစ္ခါျပင္စာကေလးပံု၍ လိုက္ကာေအာက္မွ ထိုးသြင္းေပးလိုက္သည္႔အတြက္ ထမင္းကေလးကိုေတာ႔ျဖင္္႔ ဟင္းေကာင္းေကာင္းနွင္႔ မဟုတ္ေတာင္ ေကၽြးေဖာ္ရ၍ ေက်းဇူးတင္ရေပေသးသည္။ သည္ အဘြားအိုနွင္႔ အသိအကၽြမ္းျဖစ္ခဲ႔ဖူးေသာစာေပနယ္မွ ကၽြန္မ၏ အစ္မကဲ႔သို႔ေသာ ဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္ေၾကာင္႔ ဆက္သြယ္ပတ္သတ္ခဲ႔ရဖူးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

            “မမတို႔ သြားလာဝင္ထြက္ရင္ သူ႔အိမ္က မိသားစုက မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး ညီမေရ၊ သူတို႔သိကၡာက်တယ္လို႔ ယူဆတယ္ထင္ပါရဲ႕။အဘြားၾကီးခမ်ာ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ အေပါ႔အေလး စြန္႔ခ်င္ရင္လည္း လက္နွစ္ဖက္ကို အားျပဳျပီး ဖင္တရြတ္တိုက္ဆြဲနဲ႔ လိုက္ကာၾကားက ထြက္ျပီး မနီးမေဝးရွိ အိမ္သာေလးဆီေရာက္ေအာင္သြားရရွာတာ။ လမ္းမွာထြက္က်လို႔ေပက်ံရင္လည္း ျငိဳျငင္ေငါက္ခံရေသးေတာ႔ အႏၱရာယ္ကို မလြယ္နိုင္မွာစိုးလို႔ သူ႔ခမ်ာအစားအေသာက္ေတာင္ သိပ္မစားရဲရွာပါဘူး။ အဲဒီအဘြားၾကီးအတြက္ မရွိမျဖစ္ အေရးၾကီးတာက ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔မီးျခစ္ပဲ၊မမက တစ္လတစ္ခါ ဖေယာင္းတိုင္ ေသးေသးေလးေတြရယ္ ၊မီးျခစ္နဲ႔အဝတ္အစားတစ္စံု၊ျပီးေတာ႔ မုန္႔ေလးနည္းနည္း ဒါမွမဟုတ္ သူစားခ်င္တာ စားရေအာင္ ပိုက္ဆံကို အေၾကြကေလးေတြအမ္းျပီး အဲဒီအိမ္သားေတြ ျငိဳျငင္ေနတဲ႕ၾကားပဲ သြားသြားပို႔ေပးေနရတယ္။သူ႔အခန္းကေလးထဲမွာက ေန႔ည မျပတ္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားရတယ္။ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔…ၾကြက္တြင္းေပါက္နဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ျပီး ေျမၾကီးေတြအမႈိက္ေတြ ပြစာၾကဲေနတဲ႔အတြက္ အလင္းေရာင္ကေလး နည္းနည္းမွ မရွ္ိရင္ ေျမၾကြက္ေတြက လူကို လာလာကိုက္ေနလို႔ပဲ။”

            အို…ျဖစ္မွျဖစ္ရေလေနာ္..။ကၽြန္မ ရင္ထဲ က်ဥ္ခနဲ ျဖစ္သြားခဲ႔သည္႔ ထိုခံစားခ်က္က အခုခ်ိန္ထိ မေျပနိုင္ေသးပါ။

            ေခ်းေညွာ္အထပ္ထပ္နဲ႕ျဖစ္သလိုေနရတဲ႔ သူ႔အတြက္ တစ္လတစ္ၾကိမ္ပို႔ေပးတဲ႔ တစ္ပတ္ရစ္ ဝတ္စံုတစ္စံုက တစ္လလံုးအတြက္ တစ္ခါသံုးပစၥည္းေပါ႔။မုန္႔ဖိုးေပးရင္ အိမ္က ကေလးေတြက မုန္႔ဝယ္ေပးတယ္။ဒါေပမဲ႔ မုန္႔ဝယ္မဲ႔ ပိုက္ဆံေရာ သူတို႔ကို မုန္႔ဝယ္ခ ေပးရတဲ႔ပိုက္ဆံပါ အတိအက်ေပးလိုက္မွ နို႔မဟုတ္လို႔ရင္ ျပန္အမ္းရမယ္႔ ေငြစကၠဴေပးလိုက္လို႔ကေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မရဘူးဆိုပဲ။ကိုယ္႔မလည္း ေခၚထားစရာေနရာက မရွိ၊ သူနဲ႔အတူေနသူေတြကလည္း လူမႈေရးအသိနဲ႔ ေစတနာက ေခါင္းပါးေတာ႔ အရင္တုန္းက သူ႔ကိုျမင္ဖူး သိခဲ႔ဖူးတဲ႕ လူတခ်ိဳ႕ အဲဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနေသးရင္ေတာင္ ဒီတိုက္ခန္းကေလးရဲ႕ ေနာက္ဘက္ အေမွာင္ထဲမွာ ဒုကၡိတ အေမအိုၾကီးတစ္ေယာက္ရွိ္ေနတယ္လို႔ ဘယ္သူမွ ထင္မွာ မဟုတ္ၾကေတာ႔ဘူး။ သူ႔ကို ေမ႔ကုန္ၾကေရာေပါ႔လို႔ သတိရတဲ႔အခါ ေျပာေလ႔႔ရွိတယ္။

            ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ထို အစ္မ ေပးေသာ အလုပ္တာဝန္ကို ကၽြန္မလိုလိုလားလားပင္ လႊဲယူလက္ခံလိုက္ျပီး အလိုမက်ေသာ မႈန္ကုတ္ကုတ္ မ်က္နွာေတြၾကားမွာ တစ္လ တစ္ၾကီမ္၊မ်က္နွာေျပာင္တိုက္ကာ ကၽြန္မ ထိုအဘြားအိုထံ သြားရပါေတာ႔သည္။

            ေခ်းအထပ္ထပ္နွင္႔ ဂ်ပ္ခဲလိန္္က်စ္ေနေသာ ဆံပင္မ်ား၊ နံေစာ္ေပပြေနေသာ အဝတ္အစားမ်ားနွင္႔ ပိန္လွီလွီ ခ်ိနဲ႔နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ရွင္၏ အေရာင္မိိန္မြဲေနေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကိုေတာ႔ ကၽြန္မ ဘယ္အခ်ိန္အခါတြင္မွ ေမ႔ေပ်ာက္မနိုင္လိမ္႔မည္ မထင္မိပါ။

            ကၽြန္မနွင္႔ အခါမ်ားစြာ ေတြ႔ျပီးေသာ တစ္ေန႔တြင္ ထိုအဘြားအိုမွာ လူ႔ေလာကၾကီးထဲမွ ထြက္ခြာခြင္႔ရသြားရွာေလသည္။ထိုအခါ ကၽြန္မသည္ သံေယာဇဥ္္ၾကိဳးတမွ်င္ၾကားမွပင္ ဝမ္းပန္းတသာ ေရရြတ္လိုက္မိသည္မွာ……………..

                              ဝဋ္ကၽြတ္သြားျပီေပါ႔….အဘြားရယ္….။  ဟူ၍သာ….…..။                 ။

ကမာနီလာ၏ဘေလာ႕ခ္မွ ကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္ ။

နိပြန္းက ဘီရုမာေတြ အေၾကာင္း

ဂ်ပန္ရယ္လုိ႔ ဆုိလုိက္ရင္ တုိးတက္ထြန္းကားေနတဲ႔ စက္မူထိပ္သီး ႏုိင္ငံတခု အျဖစ္ လူတုိင္းသိၾကသလုိ ဒီႏုိင္ငံမွာ စီးပြားရွာလုိ႔လည္း အလြန္ေကာင္းတဲ႔ အရပ္ေဒသတခု ျဖစ္ေနတာမုိ႔ ေဖါက္ထြက္ခ်င္တဲ႔ အာရွက လူငယ္လူရြယ္ေတြဟာ ဂ်ပန္နဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ အိပ္မက္ေတြကလည္း ပုံသ႑ာန္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ကုိ သည္းသည္းလႈပ္ ျဖစ္ေနၾကရ ေတာ႔တာေပါ႔။

အဲဒီ အိပ္မက္ေတြရွိရာ ပင္လယ္ထဲက ရွည္ေမွ်ာေမွ်ာ ကၽြန္းႏုိင္ငံေလးဆီကုိ အေရာက္လွမ္းဖုိ႔အတြက္ နည္းေပါင္းစုံသံုး အေရာက္လာဖုိ႔ကုိ ႀကိဳးစားၾကေတာ႔တာပါဘဲ။ အဲဒီလို အေရာက္လွမ္းနည္းေတြ ထဲမွာ ဂ်ပန္က ေက်ာင္းတခုခုကုိ ေလွ်ာက္ၿပီး ေက်ာင္းဗီဇာနဲ႔ လာၾကသူ ေတြရွိသလုိ၊ အလုပ္ထရိန္နင္ဗီဇာ၊ အလည္အပါတ္ ဗီဇာ၊ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးနဲ႔ လက္ထပ္ဗီဇာ၊ စသျဖင္႔ အဲဒီလုိ ဗီဇာမ်ဳိးေတြနဲ႔ အေရာက္လာၾက သူေတြမ်ားၾကပါတယ္။ ဘယ္လို ပုံစံမ်ဳိးေတြနဲ႔ဘဲ လာလာ ဂ်ပန္ကၽြန္း ႏုိင္ငံေလးကုိေရာက္ဖုိ႔ ေငြလမ္းေတာ႔ အယင္ ခင္းၾကရတာ ခ်ည္းပါဘဲ။

သြားၾကမယ္ေဟ႔ ဂ်ပန္

ဂ်ပန္ကို လာမယ္႔ လူတေယာက္ဟာ အမ်ားအားျဖင္႔ အရင္ေရာက္ႏွင္႔တဲ႔ ဒီကလူေတြနဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္ယူၿပီး လာၾက သူေတြရွိသလုိ၊ ပြဲစား အဆက္အသြယ္နဲ႔ လာၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္၊ ဘယ္လုိပုံစံနဲ႔ဘဲ လာလာ အနည္းဆုံး ျမန္မာေငြ သိန္းတရာ သံုးဆယ္နဲ႔ အထက္ေတာ႔ ကုန္ၾကၿပီး အိမ္မက္ေတြကုိ အေကာင္အထည္ေပၚဖို႔ စြန္႔စားၾကရတာမုိ႔ ဒီေရာက္ၿပီးရင္ မျဖစ္ျဖစ္တဲ႔နည္းနဲ႔ ကုပ္တြယ္ကပ္ၿပီး ေနၾကရေတာ႔တာပါဘဲ၊ ကုန္ထားတဲ႔ ေငြေတြအတြက္က တကယ္အလုပ္မေရြးဘဲ ႀကိဳးစားမယ္ဆုိရင္ တႏွစ္အတြင္း ကုန္တဲ႔ေငြကေတာ႔ ျပန္ရွာလုိ႔ ရႏုိင္တာမုိ႔လည္း ဒီေလာက္ ပမာဏမ်ားတဲ႔ ေငြေၾကးေတြကို ရင္းႏွီးၾကတာလည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္။

ဂ်ပန္ကုိ ေရာက္ဖုိ႔

အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင္႔ အခက္အခဲေတြကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္၊ အဓိကက သံရုံးဗီဇာနဲ႔ ကုိယ္႔ကုိ အာမခံတဲ႔ စပြန္စာလုိ႔ ေခၚတဲ႔ လူရဲ႕အာမခံမႈက ခုိင္မာမႈ ရွိမွသာ ဗီဇာရရွိေရးအတြက္ အဆင္ေျပမွာျဖစ္သလုိ၊ ဂ်ပန္ကုိေရာက္လုိ႔ ေလဆိပ္မွာ ျမန္မာပတ္စပုိ႔စ္ နီနီရဲရဲ ေတြဟာလည္း အတားအဆီးတခု အျဖစ္အခက္အခဲ ေတြ႕ႏုိင္ပါေသးတယ္၊ ျမန္မာစာအုပ္ကုိ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက ေတြ႔ၿပီဆုိတာနဲ႔ ေခတၲေစာင္႔ခုိင္းၿပီး မွန္လုံခန္းတခုကုိ ေခၚသြားၿပီး ဘာေၾကာင္႔ လာတာလည္း၊ ဘယ္ေလာက္ေနမွာလည္း၊ ေဆြမ်ဳိးရွိလား၊ ေနာက္ဆုံး စပြန္စာရဲ႕ေထာက္ခံမူနဲ႔ လိပ္စာေတြကုိၾကည္႔ၿပီးမွ စပြန္စာထံ ဖုန္းဆက္ေမးၿပီး ခုိင္မာမွ ေလဆိပ္က ထြက္ခြာခြင္႔ ျပဳပါေတာ႔တယ္။ အခုႏွစ္ ေနာက္ပုိင္းေတြမွာဆုိ ဂ်ပန္ကုိ၀င္ဖုိ႔ ျမန္မာမွ မဟုတ္ဘဲ အာရွႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ တင္းက်ပ္မူေတြ ရွိလာတာမုိ႔ ျပည္ေတာ္၀င္ခြင္႔ မရဘဲ ျပန္ကန္ခံရသူေတြ (ေလဆိပ္ကေန ႒ာေနျပန္ခ်ုင္းျခင္း) အမ်ားႀကီး ရွိလာပါတယ္၊ ျမန္မာေတြကေတာ႔ လက္ရွိအေျခအေနမွာ သူတင္းရင္ ကုိယ္တင္းစနစ္ လို႔ ဆိုရမလားပဲ ျပည္ေတာ္ ၀င္ခြင္႔ရေရး အတြက္ အက်ပ္ကုိင္တဲ႔ နည္းလမ္းေတြကုိ လူတုိင္းလုိ သုံးေနၾကပါေရာလား? ဘာလည္းဆုိေတာ႔ ၀င္ခြင္႔မေပးရင္ ေနာက္ဆုံး ဒုကၡသည္ ခံယူ ေလွ်ာက္လုိက္ေတာ႔တာပါဘဲ၊ ဒီနည္းက ပြဲစားေတြက ဂ်ပန္ကုိလာမယ္ ဆုိကတည္းက ႀကိဳသင္ျပေပးထားတာမုိ႔ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေတြကုိ ဂ်ပန္ကုိလာမယ္႔ သူေတြက ႀကိဳတင္သိရွိ နားလည္ထားၾကပါတယ္။

အခု ေနာက္ပုိင္းဆုိ ဒုကၡသည္ေလွ်ာက္တဲ႔ ေဖာင္(Form)ေတြေတာင္ ျမန္မာျပည္မွာ ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ၿပီး အသင္႔ေရးျဖည္႔ၿပီး ဒီေရာက္ေတာ႔ တခါတည္းတန္း ဒုကၡသည္ ေလွ်ာက္ၾကေတာ႔တာပါဘဲ။ ဒီနည္းက ဂ်ပန္ကုိ အလည္ဗီဇာနဲ႔ လာၾကသူေတြ အမ်ားဆုံးလုပ္တဲ႔နည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ေလွ်ာက္လုိက္ၿပီ ဆုိတာနဲ႔ ကုိယ္႔ေလွ်ာက္လႊာကုိ လက္ခၿံပီး ဖမ္းဆီးတာကုိ ခံရပါမယ္၊ အရင္က ေလဆိပ္မွာ ရျဖဴဂ်ီေလွ်ာက္ရင္ ၁ ႏွစ္နီးပါးၾကာေအာင္ ထိန္းသိမ္းခံရေပမယ့္ ေျပာင္းလဲၿပီး ေပ်ာ့ေျပာင္းလာတဲ့ ဂ်ပန္ လ.၀.က ၏ ဒုကၡသည္ ေလွ်ာက္ထားမႈ ဆိုင္ရာဥပေဒမ်ားေၾကာင့္ လ.၀.က အက်ဥ္းေထာင္မွာ ၂လ ကေန ၆ လအထိပဲ ထိန္းသိမ္း ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းခံရတဲ႔ အထိဘဲ ေလွ်ာ႔ေပါ႔လာပါတယ္။

ေက်ာင္းတက္ၾကမယ္

ေက်ာင္းသားနဲ႔ ဂ်ပန္ေက်ာင္းဗြီစာနဲ႔ ေလွ်ာက္ၿပီး လာၾကသူေတြဟာ ဂ်ပန္ စကားေျပာသင္တန္းေက်ာင္းကုိ တက္ၾကရၿပီး ၂ႏွစ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ တကၠသုိလ္၀င္ခြင္႔ စာေမးပြဲကုိ ၀င္ေရာက္ေျဖဆုိလုိ႔ မိမိတက္လုိတဲ႔ ေက်ာင္းကုိေရြးခ်ယ္ ေျဖဆုိၿပီး တကၠသုိလ္၀င္ခြင္႔ စာေမးပြဲေအာင္ျမင္ရင္ တကၠသုိလ္၀င္ခြင္႔ အတြက္ ဂ်ပန္ယန္း ၆သိန္းအထက္ ကေန ယန္း၃၀သိန္းေလာက္ ၾကားထဲမွာရွိေနၿပီး၊ မိမိတက္မယ္႔ တကၠသုိလ္ေက်ာင္း ေကာင္းမေကာင္း အေပၚမူတည္ၿပီး ေပးေဆာင္ရမယ္႔ စားရိတ္စကကလည္း ကြာျခားသြားပါတယ္၊ တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြက ပညာေရးစီမံခ်က္နဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကုိ စေကာလားရွစ္နဲ႔ ေခၚယူေပမယ္႔ တကယ္တမ္း ေက်ာင္းတက္မယ္႔ ေက်ာင္းသားေတြဟာ စေကာလားရွစ္ မရၾကဘဲ ေက်ာင္းနဲ႔ ျမန္မာျပည္က ပြဲစားက ျဖတ္စားလဒ္စား လုပ္ထားၿပီး ပြဲစားကုိ ပုိက္ဆံေပးခဲ႔ရသူေတြလည္း အမ်ားအျပားပါ။

ယခင္က ေက်ာင္းဗြီစာနဲ႕လာ ဒီေရာက္ေတာ႔ ေက်ာင္းမတက္ဘဲ ၀ုိက္လာသူေတြ ( ဝ,လာသူေတြ / အုိဗာစေတးအျဖစ္ ေနထုိင္သူေတြ) မ်ားလာတာမုိ႔ ေနာက္ပုိင္း ေက်ာင္းတက္မယ္႔ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ျမန္မာျပည္က အိမ္ဂရံ ေတြဘာေတြကုိ အေပါင္ေပးထားရၿပီး သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ေက်ာင္းတက္ရမယ္႔ ၂ႏွစ္အတြင္း ေက်ာင္းဆက္မတက္ဘဲ ထြက္ေျပးခဲ႔ရင္ အိမ္ဂရံကုိသိမ္းမယ္လုိ႔ ခ်ဳပ္ကုိင္လာမူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာတာမုိ႔ ေက်ာင္းတက္ၿပီး ၀ုိက္တဲ႔သူေတြ ေလွ်ာ႔နည္းလာပါတယ္။ ဒီမွာ ေက်ာင္းတက္ေနရတဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား အမ်ားစုရဲ႔ ဘ၀ဟာ အမ်ားစုအားျဖင္႔ အေနဆင္းရဲဘ၀ အခ်ိန္ဆင္းရဲတဲ႔ ဘ၀ေတြမ်ားၿပီး၊ ေက်ာင္းတက္ကာ တဖက္က ရပ္တည္ေရးအတြက္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အစိုးရက ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္သတ္မွတ္ထားတဲ႔ နာရီ အလုပ္ကုိလုပ္ၿပီး ႀကိဳးစားေနၾကရသူေတြ ျဖစ္ၿပီး၊ သူတုိ႕အတြက္ အခ်ိန္ပုိဆုိတာ မရွိသေလာက္ပါဘဲ၊ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ ကုမၼဏီေတြမွာ ၀င္ေရာက္ဖုိ႔ အခြငိ႔အေရးေတြ ယခင္က ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းလွေပမယ္႔ စီးပြားေရး က်ဆင္းေနမူေၾကာင္႔ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြပါ အလုပ္ရွားပါးေနတာမုိ႔ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ လုပ္ငန္းခြင္ ၀င္မရသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးျဖစ္ေနၿပီး သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ဗီဇာမကုန္ခင္ ဘြဲ႔လြန္တက္ေနသူေတြလည္း ေက်ာင္းတက္ၾကေနရင္း စိတ္ဖိစီးမႈေတြ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးမႈေတြ တြက္ခ်က္မိၿပီး ႒ာေနတုိင္းျပည္ကုိ အၿပီးျပန္ၾကသူေတြလည္း ရွိေနၾကပါေရာလား။

အလုပ္ဗီဇာမ်ားနဲ႔ ေနထုိင္ရာဝယ္

Working visa လုိ႔ေခၚတဲ႔ အလုပ္ဗီဇာနဲ႔ ေနထုိင္ေနၾကသူမ်ား မွာေတာ႔ အမွန္အကန္ အလုပ္ကုမၼဏီေတြက ဗီဇာရယူၿပီး လုပ္ရသလို၊ အင္ဗီဇာ (ဗီဇာ အတု) နဲ႔ လာေရာက္ သူေတြကေတာ႔ ျမန္မာျပည္က ပြဲစားနဲ႔ ဒီက အင္ကုမၼဏီ ေတြနဲ႔ေပါင္း လူေခၚရုိက္စားလုပ္မႈေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားလွသလုိ ျပသနာေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ရႈတ္ေထြးလွပါတယ္၊ အလုပ္ဗီဇာ ရရွိထားသူေတြဟာ ဗီဇာ သက္တမ္းတႏွစ္ ကေန သုံးႏွစ္အထိ ရရွိၾကတတ္ပါတယ္၊ သက္တမ္း တခါတုိးရင္ ပြဲစားလုပ္သူကုိ တခါ ပုိက္ဆံ ေပးရပါေသးတယ္၊ အရင္ကတည္းက ဒီဗီဇာဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးေခတ္စားခဲ႔ၿပီး working visa ကုိင္ထားသူေတြက ရင္ေကာ႔ ေခါင္းေမာ႔လုပ္ႏုိင္ေပမယ္႔ ယေန႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ အေျခအေန မေကာင္းလွပါဘူး၊ သြားသတိ၊ စားသတိ၊ အလုပ္လုပ္လည္း သတိေလးနဲ႔ လုပ္မွ ေတာ္ယံုက်မွာပါ၊ ယေန႔ဂ်ပန္ဟာ အုိဗာစေတး ပေပ်ာက္ေရး( ရက္လြန္ေနထိုင္သူ ) အတြက္ တင္းက်ပ္တဲ႔ စီမံကိန္းေတြနဲ႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ေနရာ ၁၂,၃၉၁ ေနရာမွာ စစ္ဆင္ေရးေတြ လုပ္ေနမူေၾကာင္႔ working visa အင္ - ကုိင္ထားသူေတြ အမ်ားစုဟာ အိမ္မွာ၊ လမ္းမွာ ရဲနဲ႔ လ.၀.က ကစစ္ေဆးလည္း မမႈပါဘူး၊ ဒါေပမယ္႔ သူတုိ႔လုပ္ေနတဲ႔ လုပ္ငန္းခြင္စက္ရုံနဲ႔ စားေသာက္ဆုိင္ ေတြကုိ ၀င္ေရာက္ စစ္ေဆးရင္ေတာ႔ အထုတ္ျပင္ၿပီး ျပည္ေတာ္ ျပန္ရမွာျဖစ္သလုိ black list စာရင္း၀င္သြားၿပီမုိ႔ ၅ႏွစ္ ဂ်ပန္ျပည္၀င္ခြင္႔ ပိတ္ပင္ခံရပါတယ္။

ဒီလပုိင္းေလး အတြင္းမွာတင္ တုိက်ဳိက working visa အတုနဲ႔ စားေသာက္ဆုိင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလုပ္လုပ္ေနရာ စားေသာက္ဆုိင္ေတြကုိ ၀င္ေရာက္ ဖမ္းဆီးခံရတဲ႔ သတင္းေတြ မၾကာခဏ ၾကားေနရသလုိ ပြဲစား ကုိကုိ၊ မမေတြနဲ႔ ေငြအေပးအယူ မတည္႔လုိ႔၊ ကုိယ္႔ အခ်င္းခ်င္းမတည္႔လုိ႔၊ စားေသာက္သူ ဂ်ပန္ဧည္႔သည္ကုိ ေျပလည္စြာ မဆက္ဆံမူေတြေၾကာင္႔ အဖမ္းခံေနရတာေတြ ရွိေနၾကပါတယ္။

တေလာက ျဖစ္သြားတဲ႔ ဖမ္းဆီးမႈဆုိရင္ ညဖက္ စားေသာက္ဆုိင္တခုမွာ ဧည္႔သည္မွာတဲ႔ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ပြဲထဲ စီးကရက္တုိ ပါလုိ႔ ဧည္႔သည္က ဆုိင္ေခါင္း လုပ္သူကုိေျပာၿပီး ဆုိင္ေခါင္းလုပ္သူက ဖုိထဲကုိ ဆူပါတယ္၊ အဲဒီဆုိင္မွာ ကလည္း ဆုိင္ေခါင္းနဲ႔ ဖုိေခါင္းကလြဲလုိ႔ ႏုိင္ငံျခားသားခ်ည္းဘဲ ျဖစ္သလုိ စားပြဲထုိးအမ်ဳိးသမီး က working visa အတုနဲ႔ရယ္၊ ေနာက္တေယာက္က ဗီဇာ ရက္ေက်ာ္ေနထုိင္ေနတဲ႔ အုိဗာစေတး အမ်ဳိးသားတဦးပါ၊ ေနာက္တေန႔ နံနက္အားလုံး အလုပ္၀င္တဲ႔ အခ်ိန္မွာဘဲ ရဲက ဆုိင္၀င္ၿပီး ဖမ္းလုိ႔ ဖုိထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးဗီဇာနဲ႔ ေနသူကလြဲလုိ႔ အကုန္ပါသြား ပါေရာလား! Working visa အင္နဲ႔ အမ်ဳိးသမီးဟာ ဂ်ပန္မွာ အင္ဗြီဇာနဲ႔ ေနတာၾကာၿပီမုိ႔ မၾကာမွီမွာ Permanent Resident ေလွ်ာက္ဖုိ႕ အားလုံး ျပင္ဆင္ထားသူ ဆိုေတာ႔ နစ္နာရပါတယ္။

အလုပ္သင္တို႔ မလွမပ ဘဝ

Working visa အမ်ဳိးအစားထဲမွာ ပါတဲ႔ Training Visa (အလုပ္သင္ဗီဇာ)နဲ႔ လာသူေတြ အေၾကာင္းလည္း ေျပာျပပါရေစဦး၊ Training Visa (အလုပ္သင္ဗီဇာ) ေတြနဲ႔ ဂ်ပန္က ႏုိင္ငံျခားသား ေတြကုိေခၚ ယူမူကုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ စတင္ခဲ႔တာ ၁၉၉၃ခုႏွစ္ကတည္း ကပါ၊ "ဖြံၿဖဳိးဆဲ ႏုိင္ငံေတြကုိ အကူအညီေပးေရး အစီအစဥ္" ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အာရွႏုိင္ငံေတြက အလုပ္သမားေတြကုိ ေစ်းအေပါဆုံးနဲ႔ ေခၚယူ ၿပီး ခုိင္းႏုိင္ဖုိ႔ အတြက္ ဗီဇာေတြကုိ လြယ္ကူစြာ ထုတ္ေပးခဲ႔ၾကမုိ႔၊ ျမန္မာအပါအ၀င္ အာရွႏုိင္ငံသားေတြ အိမ္မက္ေတြ ကုိယ္စီအျပည္႔ ထုပ္ပိုးလို႔ ၀င္ေရာက္ လာၾကပါေရာလား။ တကယ္တမ္း သူတုိ႔ ထင္ထားတဲ႔ အိမ္မက္ေတြထဲက လွပတဲ႔ဂ်ပန္ဟာ ဒီေရာက္မွာ ငရဲပန္းကုိ ေရႊပန္းထင္၊ တံလွ်ပ္ကို ေရထင္ၿပီး ကူးမိခဲ႔ၾကတယ္ဆုိတာ သိခဲ႔ ရေလေတာ႔တယ္။ အလုပ္သင္ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ " ျမန္မာေတြကေတာ႔ T ဗီဇာ" လုိ႔ေခၚသူေတြဟာ ၃ႏွစ္ သက္တမ္းဗီဇာ ရရွိထားၿပီး ပထမႏွစ္မွာ ပညာသင္အျဖစ္ ေအာက္ေျခသိမ္းေတြလုပ္၊ ဒုတိယ ႏွစ္ႏွစ္မွာ နည္းပညာ ကၽြမ္းက်င္မူသင္တန္းလုိ႔ အမည္ေပးၿပီး မုိးလင္းကေန မုိးခ်ဳပ္အထိ အလုပ္လုပ္ၾကရပါတယ္၊ လစာက ဂ်ပန္ယန္း တသိန္း၊ ခုႏွစ္ေသာင္းေလာက္ သာရရွိၾကၿပီး လုပ္ရတဲ႔ အလုပ္ေတြက ဂ်ပန္မွာ K သုံးလုံးလုိ႔ နာမည္ႀကီးေနတဲ႔ Kitsui (အလုပ္၀န္ မ်ားျပားျခင္း) Kitanai (ညစ္ပတ္ ေပေရျခင္း) Kiken (အႏၱာရယ္ မ်ားျပားျခင္း) ဆုိတဲ႔ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ကုိင္ရၿပီး ေနာက္ဆုံး ဒဏ္မခံႏုိင္လုိ႔ ထြက္ေျပးၾကရတဲ႔ အဆင္႔အထိကို ေရာက္ကုန္ေတာ႔တာပါဘဲ။

ဂ်ပန္ အစုိးရထုတ္ျပန္တဲ႔ သတင္းေတြအရ အလုပ္သမား တေသာင္း၊ ႏွစ္ေထာင္၊ ခုႏွစ္ရာ (၁၂,၇၀၀) ေက်ာ္ေပ်ာက္ဆုံး ေနတယ္လုိ႔ သိရွိရၿပီး အဲဒီ ေပ်ာက္ဆုံးေနသူေတြဟာ တခ်ဳိ႕ ဂ်ပန္ရဲ႕တျခားေနရာေတြမွာ ခုိေအာင္းၿပီး အလုပ္လုပ္ေနသူေတြ ရွိသလုိ ေနရင္းႏုိင္ငံကုိ ျပန္သြားၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ျမန္မာ လူမ်ဳိးအမ်ားစုကေတာ႔ ျပည္ပႏုိင္ငံေရး ဇါတ္ခုံေပၚတက္လုိ႔ R ဗီဇာ (ဒုကၡသည္) ေလွ်ာက္ၾကၿပီး တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူေတြ အျဖစ္ ေနထုိင္ခြင္႔ ေတာင္းၾကပါတယ္။

ဂ်ပန္ေတြ နဲ႔ လက္ထပ္ၾကမယ္

ဂ်ပန္ လူမ်ဳိးေတြနဲ႔ လက္ထပ္ၾကတယ္ ဆုိတဲ႔ေနရာမွာ ႏုိင္ငံျခားသား ေယာက်ာၤးေလး၊ မိန္းကေလးေတြက ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြနဲ႔ လက္ထပ္ၾကတာပါ။ အဲဒီလုိ လက္ထက္တဲ႔ေနရာမွာ အမ်ားအားျဖင္႔ ကေတာ႔ ဒီမွာ ရွိေနတဲ႔လူေတြက မိမိတုိ႔ လုပ္ငန္းခြင္ ပတ္၀န္းက်င္က ဂ်ပန္အမ်ဳိးသား၊ အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ ႀကိဳက္ၾက ယူၾကသူ ေတြရွိသလုိ ႏုိင္ငံရပ္ျခားကုိ အလည္သြားရင္း ႀကိဳက္ရာက တကယ္ ယူၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အသိထဲမွာေတာင္ မိတ္ေဆြတေယာက္က ထုိင္းမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ဂ်ပန္အမ်ဳိးသမီးက ထုိင္းကုိလာလည္ရာ ကေန ေတြ႔ၿပီး မိတ္ေဆြျဖစ္သူနဲ႔ ခ်စ္ႀကိဳက္ကာ ျမန္မာျပည္အထိ သြားေရာက္ လက္ထပ္ယူခဲ႔ၿပီး အတည္တက် ေပါင္းသင္း လက္ထပ္ယူခဲ႔တာ ေတြ႔ရလုိ႔ ပီတိ ေထာပနာ ျဖစ္မိပါေသးရဲ႕။

အဲ....ဒါေပမယ္႔ ဂ်ပန္မွာ ေနထုိင္ခြင္႔ရေရး အတြက္ လက္ထပ္ မဂၤလာအတု လုပ္ထားတာေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေနပါေရာလား? ဒါတင္မက ပြဲစားေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ျမန္မာျပည္က အမ်ဳိးသမီးေတြ ဂ်ပန္နဲ႔လက္ထပ္တဲ႔ အင္လက္ထပ္တာေတြလည္း မ်ားလွေပါ႔၊ ဒီမွာေနၿပီး အင္နဲ႔ လက္ထပ္တာေတြကေတာ႔ အုိဗာစေတး၊ ဒါမွ မဟုတ္တျခား ဗီဇာေတြနဲ႔ ေနထုိင္ၿပီးမွ ဒီမွာ ေနထုိင္ခြင္႔ ဆက္ရရွိေရးအတြက္ ဂ်ပန္အမ်ဴိးသမီး အမ်ဳိးသားကုိ ပုိက္ဆံေပးၿပီး လက္ထပ္ၾကတာပါ၊ အဲဒီလုိ လက္ထပ္ၿပီဆုိရင္ ဒီက ၿမိဳ႔နယ္ရုံးမွာ လက္မွတ္ထုိးၿပီး၊ ျပည္ထဲေရးဌာနလက္ေအာက္ရွိ သက္ဆိုင္ရာၿမိဳ႔နယ္ရံုးက ေခၚယူစစ္ေဆးတာကို ခံရပါတယ္ အတည္ျပဳမွ လက္ထပ္မႈ တရား၀င္အတည္ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီ အတည္ျပဳစာရြက္နဲ႔ ဂ်ပန္ လူ၀င္မူႀကီးၾကပ္ေရးဌာနမွာ ဗီဇာသြားေလွ်ာက္ၿပီး လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက ေခၚယူ စစ္ေဆးမူေတြ စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈေတြကုိ လုပ္တာေတြကုိလည္း ခံယူရပါတယ္၊ ဗီဇာ မက်ခင္မွာ လက္ထပ္ထားသူ ဂ်ပန္နဲ႔ အတူေနမွသာ သဘာ၀က်တာမုိ႔ အတူေနရပါတယ္၊ လ.၀.က က အတူေန မေန ဖုန္းဆက္ၿပီး အခ်ိန္မေရြး ေမးတတ္တာမုိ႔ ဖုန္းဆက္လာတဲ႔ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အနားမွာ လက္ထပ္ထားတဲ႔ ဂ်ပန္မရွိရင္ သကၤာမကင္း ျဖစ္တာခံရတာမုိ႔ ဗီဇာ အတြက္လည္း ေႏွာင္႔ေႏွးႀကံ႕ၾကာမႈေတြ ျဖစ္လာႏုိင္သလုိ၊ ျငင္းပယ္ခံရတာေတြလည္း ရွိလာႏုိင္ပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္း ပုိမုိ တင္းၾကပ္မႈေတြေၾကာင္႔ အိမ္အထိ လာေရာက္ စစ္ေဆးမူေတြပါ ရွိလာေတာ႔ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင္႔ကာနမ္း အတူေနၾက ရပါတယ္။

ျမန္မာေတြအတြက္ အဓိကထား ေရးတာမုိ႔ ျမန္မာအျဖစ္အပ်က္ေတြပဲ ေရးပါမယ္ ျမန္မာေယာက်ာၤး တစ္ေယာက္က ဂ်ပန္အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ အင္,လက္ထပ္ၿပီး အတူေနရတာ ျပႆနာ မရွိႏုိင္ေပမယ္႔ ျမန္မာ အမ်ဳိးသမီးေတြက အတူေနဖုိ႔ နည္းနည္း ျပႆနာရွိႏုိင္ပါတယ္၊ မၾကာေသးမီွက ဂ်ပန္ တေယာက္နဲ႔ အင္,လက္ထပ္ဗီဇာ ရသြားသူ တေယာက္ဆုိ လ.၀.က က အိမ္၀င္စစ္တဲ႔အခါ အိပ္ယာက ႏွစ္ခုျဖစ္ေနတာမုိ႔ လ.၀.က က သကာၤမကင္းျဖစ္လုိ႔ စစ္ေဆးတာ ခံရေပမယ္႔ အေလွ်ာက္ေကာင္းလုိ႔ ဗီဇာ ရသြားသလုိ၊ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးက ဂ်ပန္နဲ႔ အင္,လက္ထပ္ၿပီး အတူေနေပမယ္႔ သူ႔ ေယာက်ာၤးျမန္မာ အမ်ဳိးသားနဲ႔က တခန္း၊ ဂ်ပန္ဘုိးေတာ္ကုိ တခန္းေပးေနလုိ႔ ဖုန္းဆက္ေမးတုိင္း ဘုိးေတာ္ပါ ရွိေနေတာ႔ အဆင္ကုိေျပလုိ႔ အင္, အပ်ဳိေရႊမမ ဗီဇာ ရသြားပါေရာ၊ လူတိုင္း သူတို႔လိုပဲ အရာခပ္သိမ္း အဆင္မေျပႏိုင္ပါဖူး။

ျမန္မာျပည္ကေန ပြဲစားနဲ႔ လက္ထပ္သူေတြ ကေတာ႔ ျမန္မာျပည္မွာ လက္ထပ္ဖုိ႔ ဂ်ပန္က အေခါက္ေခါက္ အခါခါ သြားၿပီးမွ လက္ထပ္ပြဲပုံ ဓာတ္ပုံေတြ စာခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ဗီဇာေလွ်ာက္မွ ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ပုိက္ဆံယူၿပီး ေအးေဆးျဖစ္ေပမယ္႔ တစ္ခ်ဳိ႕က အင္, မဟုတ္ခ်င္ေတာ႔ဘဲ တကယ္ အတည္ယူမိသြားတဲ႔ ဂ်ပန္ဘုိးေတာ္ေတြလည္း အမ်ားသား အဲဒီအခါက်မွ ဆုပ္လည္းဆူး စားလည္းရူး ပဒုိင္းသီး စားမိတဲ႔ ဘ၀ ေရာက္ေတာ႔တာပါဘဲ၊ လြန္ခဲ႔တဲ႔ လ အနည္းငယ္ေလးက ျပည္ပက ျမန္မာေတြၾကားမွာ ေရပန္းစား နံမည္ႀကီးသြားတဲ႔ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက ျမန္မာရုပ္ရွင္ သရုပ္ေဆာင္တဦးပါ ႀကဳံလုိ႔ ေဖာက္သည္ခ် လိုက္ပါအုံးမယ္ ယူတတ္ရင္ေတာ႔ သင္ခန္းစာေပါ႔။

ဇါတ္လမ္းက ဒီလို…. ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသား ခံယူထားတဲ႔ ကုိးရီးယားလူမ်ဳိး ဥပေဒအႀကံေပး လူပြဲစားက ျမန္မာျပည္က လူေတြကုိ ဂ်ပန္ကုိ အႀကီးအက်ယ္ ရုိက္သြင္းတဲ႔ ေနရာမွာ ေတာ္ေတာ္ နာမည္ႀကီးပါတယ္၊ အဲဒီလူက ဒီက ဂ်ပန္ ဘုိးေတာ္ႏွစ္ေယာက္ကုိ ပုိက္ဆံရမယ္ ျမန္မာျပည္က လူကုိေခၚဖုိ႔ စပြန္စာ ေပးရုံဘဲေျပာလုိ႔ သုံေယာက္သား ဗမာျပည္ သြားၾကေပါ႔၊ ဟုိေရာက္ေတာ႔ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ အကုိ၀မ္းကြဲနဲ႔ သူ႔ရဲ႕သားကုိ ဂ်ပန္၀င္ခြင္႔ရဖုိ႔ အဲဒီဘုိးေတာ္ကဘဲ တာ၀န္ယူ ရပါတယ္၊ အဲဒီ အကုိလုပ္သူက သရုပ္ေဆာင္ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ေပးေတြ႔ေတာ႔ ဘုိးေတာ္က ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ၿပီး ေၾကြကာ သေဘာေတာ္ ေခြ႔ေတာ္မူ သတဲ႔၊ ဟုိအမ်ဳိးသမီးကလည္း ဂ်ပန္ကုိ ဘယ္လုိလာရလာရ ၿပီးေရာ၊ ဒီဘူတားႀကီး ဂ်ပန္ကုိ ရုိက္ကြင္းေတြ ဘာေတြအထိ လည္လည္ေခၚသြား ဆုိေတာ႔ ဘုန္းႀကီးရူးနဲ႔ ေလွလူးဆုိသလုိ ဂ်ပန္ကလည္း အထင္ႀကီးေအာင္ေျပာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အထင္ေတြႀကီးၿပီး အတည္ယူဖုိ႔ အထိျဖစ္ကာ ဒီေရာက္ လာပါေလေရာ၊ ဒီေရာက္ေတာ႔ ဂ်ပန္ဘုိးေတာ္က အဲဒီ အမ်ဳိးသမီး ထင္ထားသလုိ သူေ႒းလဲ မဟုတ္၊ လခစား ၀န္ထမ္းလည္း မဟုတ္၊ ပုိက္ဆံလည္း မရွိ၊ ကေလးတေယာက္ အေဖ အိမ္ေထာင္ကြဲဆုိတာသိရေတာ႔ တလေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ အတူေနၿပီး ထြက္ေျပးရတဲ႔ အဆင္႔ေတြျဖစ္ၿပီး ႏုိင္ငံေရး အသုိင္းအ၀န္းထဲက ဆလိမ္ ဆရာႀကီးတေယာက္ရဲ႕ ကုိယ္ဖိရင္ဖိ ေစာင္႔ေရွာက္မူကုိ ခံယူၿပီး ႏုိင္ငံေရးခုိလွဳံခြင္႔ ေလွ်ာက္ထားရတဲ႔ အေျခအေနထိ ျဖစ္သြားရသလုိ၊ ဂ်ပန္ဘုိးေတာ္က သက္ဆုိင္ရာေတြကုိ ဗီဇာ မရရွိေရးအတြက္ တုိင္ၾကားမူေတြကုိလည္း အဆက္မျပတ္လုပ္ေနတာမုိ႔ ရင္ေလးစရာ အျဖစ္ေတြနဲ႔ ဘိုးသိုးဘတ္သပ္ႀကီး ႀကံဳေနရသတဲ႔၊ အင္, လက္ထပ္မယ္႔ ျမန္မာမေလးေတြ သတိေလးထား ဆင္ျခင္ၾကေစသလုိ၊ အင္,လက္ထပ္မူကုိ လုပ္တဲ႔ ဂ်ပန္ဆုိတာ ပုိက္ဆံရွိၿပီး ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ ေနတဲ႔ ဂ်ပန္ေတြက မလုပ္သလုိ၊ ကုိယ္႔အႏၱရာယ္ေလးေတြကုိလည္း ႀကိဳျမင္ ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဗူးေပၚ ဖရံုဆင္႔ၿပီး အဲဒီ သရုပ္ေဆာင္အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ အကုိဆုိသူက ဂ်ပန္မွာ ၈ႏွစ္ေလာက္ ေနသြားဖူးတာ ဆိုေတာ႔ ဂ်ပန္ေလဆိပ္အ၀င္မွာ ေပၚသြားတာမုိ႔ ျပည္၀င္ခြင္႔ မေပးတဲ႔အတြက္ သားေရာ အေဖေရာပါ ႏုိင္ငံေရး ခုိလွဳံခြင္႔ေလွ်ာက္ထားတာ ေလးလည္းၾကားသိရပါတယ္။

ဂ်ပန္ ေလဆိပ္မ်ားတြင္ Fingers Print (ေခၚ) လက္ေဗြ ႏွိပ္ယူ မွတ္သားထားစဥ္

ဂ်ပန္ႏုိင္ငံဟာ စီးပြားေရး ရွာေဖြေကာင္းတဲ႔ ႏုိင္ငံတခုျဖစ္တာမုိ႔ ႏုိင္ငံျခားသားေတြအလုံးအရင္းနဲ႕ လွိမ္႔၀င္လာခဲ႔ရာ ၁၉၉၀ခုႏွစ္မွ စ၍ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ား လာေရာက္ေနထိုင္မႈ တဟုန္ထုိး တုိးတက္လာခဲ႔ရသည္။ ၂၀၀၄ခုႏွစ္ ၁လပုိင္းမွ စၿပီး အုိဗာစေတး (ရက္လြန္) ေနထုိင္သူ ၂၁၉,၄၁၈ဦး ရွိခဲ႔ရာမွ ၅ႏွစ္စီမံကိန္းျဖင္႔ တရားမ၀င္ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကို ႏွိမ္နင္းခဲ႔ရာ ၁၁၃,၀၀၀ အထိ ထက္၀က္ခန္႔ က်ဆင္းခဲ႔ေၾကာင္း လူ၀င္မူႀကီးၾကပ္ေရးဌာနမွ ေဖေဖာ္၀ါရီလ အတြင္းမွာ တရား၀င္ထုတ္ျပန္္ေၾကာ္ျငာခဲ႔တယ္။ အဲဒီလုိ ဂ်ပန္အစုိးရမွ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကုိ ႏွိမ္နင္းရာမွာ ရဲဌာန အကူအညီနဲ႔ ေဒါက္တုိင္သုံးခု စီမံကိန္းျဖင္႔ အရွိန္အဟုန္ျမွင္႔ ေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၾကတာပါ၊ အဲဒီေဒါက္တုိင္သုံးခုစီမံကိန္း ဆုိတာကေတာ႔ ႏုိင္ငံအတြင္းသုိ႔ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ား တရားမ၀င္ေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင္႔ မလာႏုိင္ေအာင္ (Kosasenai) မ၀င္ႏုိင္ေအာင္ (hairasenai) တရားမ၀င္ ေနထုိင္ျခင္းမရွိႏုိင္ေအာင္ (isasenai) စနစ္ေတြနဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္လွ်က္ရွိပါတယ္။ မလာႏုိင္ေအာင္ (Kosasenai) အတြက္ တရားမ၀င္ နည္းလမ္းမ်ားျဖင္႔ မလာႏုိင္ေအာင္ ဗီဇာကုိ တင္းက်ပ္စြာ စစ္ေဆးမူျပဳၿပီး ေတာင္-ကုိရီးယားႏုိင္ငံ အင္ေခ်ာင္းေလဆိပ္ႏွင္႔ ထုိမ္၀မ္ႏုိင္ငံရွိ တာအုိယမ္း ေလဆိပ္မ်ားမွ ၀င္လာမည္႔ သူမ်ားကုိ ၾကပ္မတ္စစ္ေဆးမူမ်ား လုပ္ေနသလုိ

မ၀င္ႏုိင္ေအာင္ (hairasenai) အတြက္ကုိ ဂ်ပန္သုိ႕လာမည္႔သူမ်ားကုိ APIS: Advance Passenger Information System ျဖင္႔ ကုိယ္ေရးအခ်က္အလက္မ်ား ေသခ်ာစြာစစ္ေဆးၿပီး နာမည္ပ်က္ ရွိ၊ မရွိစစ္ေဆးျခင္း၊ တရားမ၀င္ ေနထုိင္ျခင္းမရွိႏုိင္ေအာင္ (isasenai) ဂ်ပန္ႏုိင္ငံအတြင္း တရား၀င္ ေနထုိင္ႏုိင္ျခင္း မရွိႏုိင္ေအာင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ေနရာ ၁၂,၃၉၁ ေနရာမွာ စစ္ဆင္ေရးေတြ လုပ္ၿပီး ဖမ္းဆီးမူေတြလုပ္ေနတဲ႔အျပင္ တရားမ၀င္ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကုိ ဖမ္းဖုိ႕ အုိဆာကာနဲ႔ နာဂုိယာၿမဳိ႕မ်ားမွာ လ.၀.က ထိန္းသိမ္းေရး အက်ဥ္းစခမ္း အေဆာက္အဦးသစ္မ်ား ေဆာက္လုပ္ထားၿ႔ပီး ၂၀၀၇ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလမွ စတင္က်င္႔သုံးခဲ႔တဲ႔ ကြန္ျပဳတာစနစ္ျဖင္႔ လက္ေဗြယူမူကုိ က်င္႔သုံးခဲ႔တာေၾကာင္႔ အုိဗာစေတးႏွင္႔ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင္႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံအတြင္း ေနထုိင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔

ၿပည္ႏွင္ဒဏ္ခံထားရသူမ်ား ဂ်ပန္သုိ႔ ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင္႔ ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္လာႏုိင္မူကုိ္ တားဆီးႏုိင္ခဲ႔ၿ႔ပီး ယေန႕အခ်ိန္ထိ ၈၆၄ဦး လက္ေဗြေၾကာင္႔ ျပည္၀င္ခြင္႔ ဗီဇာ ျငင္းပယ္ ခံခဲ႔ၾကရပါတယ္။

ေအာက္တုိဘာ၂၄ရက္ေန႔က ဂ်ပန္တရားေရး ၀န္ႀကီးဌာန ထုတ္ျပန္တဲ႔ သတင္းေတြအရဆုိရင္ ႏုိင္ငံျခားသား မွတ္ပုံတင္ျပဳလုပ္ၿပီး ေနထုိင္ေနၾကသူေပါင္း ၂၁၅၂၉၇၃ ရွိၿပီး အာရွႏုိင္ငံသား ၁၆၀၂၉၈၄ ဦး၊ ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားမွ ၆၀၇၂၃ ဦး ၊ အာဖရိကႏုိင္ငံမ်ားမွ ၁၁၄၆၅ ဦး၊ ေျမာက္အေမရိကားတုိက္ ႏုိင္ငံမ်ားမွ ၃၉၃၈၄၂ ဦး၊ ၾသစေၾတးလ်တုိက္ ႏုိင္ငံမ်ားမွ ၁၅၁၉၁ ဦးႏွင္႔ ႏုိင္ငံမဲ႔အျဖစ္ ေနထုိင္ေနသူ ၁၅၇၃ ဦးတုိ႔ ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံသား မ်ားထဲမွ ၆၆၀၅ ဦး ၊ႏုိင္ငံျခားသား ကဒ္လုပ္ထားေသာ္လည္း ဗီဇာ မရရွိေသးသူ ၁၂၇ ဦး စုစုေပါင္း ျမန္မာလူမ်ဳိး ၆၇၃၅ ဦး ေနထုိင္လွ်က္ရွိတယ္လို႔ သိရတာေၾကာင္႔ ကုိရီးယားတုိ႔၊ တရုတ္တုိ႔ထက္စာရင္ တုိ႕ျမန္မာေတြ မေျပာပေလာက္ေသးပါဘူးလုိ႔ဘဲ ေျဖသိမ္႔ေက်နပ္ရေတာ႔မလုိလုိ…….

တရားမ၀င္ေနထုိင္သူမ်ားေလ်ာ႔ပါးေရးအတြက္ တုိက်ဳိလူ၀င္မူႀကီးၾကပ္ေရးဌာနမွ ကမ္းပိန္းျပဳလုပ္မည္႔ အေၾကာင္း ရွင္နဂါ၀ါ ဘူတာတြင္ စာတမ္းခ်ိတ္ဆြဲထားစဥ္

ဂ်ပန္မွာ ႏုိင္ငံျခားသားဦးေရ အမ်ားဆုံးက ကုိရီးယား၊ တရုတ္ႏွင္႔ ဖိလင္ပင္း တုိ႔ကအမ်ားဆုံးျဖစ္ေနၾကတာကုိး ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ဂ်ပန္ကုိလာမယ္ဆုိရင္ လက္ရွိ ပြဲစားေပါက္ေစ်း ၁၃၀သိန္းခန္႔ ေပါက္ေစ်းရွိေနသလုိ ယေန႔ လုပ္ငန္းခြင္မ်ားမွာ ဗီဇာ မရွိလွ်င္ အလုပ္အကိုင္ အခက္အခဲမ်ား ရွိႏုိင္ၿပီး ၊ သူ႔လူမ်ဳိး သူ႕ဘာသာစကား မတတ္လွ်င္လည္း ဗီဇာ ရွိေနသူပင္ ျဖစ္ေစကာမူ အလုပ္ရွာရန္ ခက္ခဲမႈမ်ား ရွိႏုိင္္တာကေတာ႔ အမွန္ပါဘဲ။ ပြဲစားေတြကေတာ႔ သူတုိ႔အလုပ္ျဖစ္ၿပီးေရာဆုိတဲ႔ ေလသံနဲ႔ ဘာမွမပူနဲ႔ ေပါ႔ ဒီေရာက္ေတာ႔သူ႕ဘာသာျဖစ္သြားမယ္လုိ႔ဆုိၾကေလရဲ႕ သူတုိ႔ေျပာတာလည္း မွားမွမမွားဘဲကုိး ဒီေရာက္ေတာ႔ သူတုိ႔နဲ႔မွမဆုိင္ေတာ႔တာ ကုိယ္႔လမ္းကုိယ္ေလွ်ာက္ၾကရေတာ႔တာကုိး။

၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁ရက္ေန႔ အထိ မွတ္တမ္းမ်ားအရဆုိရင္ ကုိရီးယားႏုိင္ငံသား ၂၄၁၉၈၊ တရုတ္ႏုိင္ငံသား ၁၈၃၈၅၊ ဖိလစ္ပုိင္ႏုိင္ငံသား၁၇၂၈၇၊ ထုိင္းႏုိင္ငံသား ၆၀၂၃၊ ထုိင္၀မ္ႏုိင္ငံသား ၄၉၅၀၊ ပီရူးႏုိင္ငံသား ၃၃၉၆၊ အင္ဒုိနီးရွား ႏုိင္ငံသား ၃၁၂၆၊ မေလးရွားႏုိင္ငံသား ၂၉၈၆၊သီရိလကာၤ ႏုိင္ငံသား ၂၇၉၆ႏွင္႔ ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံသား ၂၅၂၇ဦးတုိ႔ ႏုိင္ငံအလုိက္ တရားမ၀င္ ေနထုိင္လွ်က္ရွိေနေသးပါသတဲ႔ ျမန္မာ လူမ်ဳိးေတြကေတာ႔ လူဦးေရ နည္းပါးေသးတာေၾကာင္႔ အုိဗာစေတး ရက္လြန္ေနထိုင္သူေတြ ရွိေနေသးေသာ္လည္း စာရင္း ထုတ္ျပန္ထားျခင္း မရွိေသးပါဘူး၊ တရားမ၀င္ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ား ပေပ်ာက္ေရးအတြက္ ယခု ႏွစ္ကုန္ပုိင္းအထိ အရွိန္အဟုန္ျမွင္႔ လုပ္ေဆာင္သြားမယ္လုိ႔ တရားေရး၀န္ႀကီးဌာနက တရား၀င္ ထုတ္ျပန္ထားၿပီးျဖစ္တာေၾကာင္႔ အုိဗာစေတး ႏွင္႔ အင္,ဗီဇာ သမားေတြ အတြက္ အေျခအေနကေတာ႔

ရင္ထိတ္ဖြယ္ရာျဖစ္လုိ႔ေနပါေရာလား၊ ျပည္၀င္ခြင္႔ ဗီဇာမ်ား တင္းက်ပ္ထားမူေၾကာင္႔

ျပည္ပမွ ၀င္ေရာက္လာသူ ႏုိင္ငံျခားသားဦးေရ သိသိသာသာ ေလွ်ာ႔နည္းသြားေပမယ္႔္လည္း ဂ်ပန္သုိ႔ ၀င္ေရာက္လာတဲ႔ ေရႊျမန္မာ အေရအတြက္က သိသိသာသာ တုိးပြားလာၿပီး ေအာက္တုိဘာလ အတြင္းေရာက္ရွိလာတဲ႔ ျမန္မာဦးေရဟာ ၇၀ ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္လုိ႔ ၾကားသိရသလုိ ၀င္ေရာက္လာသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း ႏိုင္ငံေရးဇတ္ခုံေပၚေတြေ၇ာက္လုိ႔ ႏုိင္ငံေရးခုိလႈံခြင္႔ ဗီဇာေတြေလွ်ာက္ လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားဆဲRလက္မွတ္ ေလးေတြကုိယ္ဆီကုိင္လုိ႔ (sylumေလွ်ာက္ထားဆဲလက္မွတ္ကုိေျပာတာပါ)

Rအိမ္မက္ေလးေတြကုိယ္စီနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေတြ႔ၾကရင္ေတာင္ ေနေကာင္းလားလုိ႔ ႏွုတ္ဆက္ရမယ္႔အစား က်ၿပီလား(ေနထုိင္ခြင္႔ဗီဇာ)ဘယ္လုိလည္းအေျခအေနဆုိတဲ႔ အထာစကားေလးေတြနဲ႔ ႏွုတ္ဆက္ေနၾကတာ ဂ်ပန္ေရာက္ေရႊျမန္မာေတြရဲ႔ ယဥ္ေက်းမူလုိ႔ေတာင္ ေျပာရမလုိျဖစ္ေနပါၿပီ။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ ေပးေသာ ဗီဇာအမ်ဳိးအစားမ်ား

ဂ်ပန္ရဲ႕ လက္ရွိစီးပြားေရး က်ဆင္းေနမူေတြေၾကာင္႔ အလုပ္လက္မဲ႔ ႏုိင္ငံျခားသား ေလးေထာင္ သုံးရာေက်ာ္ရွိေနတဲ႔ အတြက္ ဂ်ပန္ေရာက္လာတဲ႔ ပူပူေႏြးေႏြး ေရႊျမန္မာမ်ားအတြက္ အလုပ္အကုိင္ ရွာေဖြမူေတြ ခက္ခဲေနၿပီး ဒီေရာက္မွ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ တဘူးကုိ မနက္,ည ေပါင္းစား ေနရသူေတြလည္း ေတြ႔ျမင္လာရပါၿပီ၊ တကယ္ေတာ႔ ဂ်ပန္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ဗီဇာ အမ်ဳိးအစားေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ ထုတ္ေပးထားတယ္ ဆိုတဲ႔ ခ်ဲ႕ကားၿပီး ေျပာဆိုေနၾကေပမယ္႔ အဓိက တကယ္႔ အမ်ဳိးအစားက ၇ မ်ဳိးပဲ ရွိပါတယ္၊ ဂ်ပန္က အင္, လက္ထပ္မႈေတြနဲ႔ ဗီဇာ ရထားသူေတြဟာ အလိမ္ေပၚသြားခဲ႔ရင္ အခ်ိန္မေရြး ဖမ္းဆီးခံရႏုိင္ၿပီး ရထားတဲ႔ ဗီဇာပါ ျပန္အသိမ္းခံရသူေတြ၊ အျခားေသာ အျခားေသာ နည္းလမ္းေပါင္းစုံနဲ႔ ဗီဇာရသူေတြ အမ်ားအျပား ရွိလာေနၾကတာမုိ႔ ဂ်ပန္က ဗီဇာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အရမ္း အရမ္းကုိ ခက္ခဲမႈေတြ ရွိေနေသးတယ္ ဆုိတဲ႔အေၾကာင္းမ်ား………..

ႏုိင္ငံရပ္ျခားေရာက္ ျမန္မာလူငယ္မ်ား၏ အနာဂတ္အေပၚ စာေရးဆရာ ေအာင္ သင္း အျမင္

ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြထံမွ ထပ္မံကူးယူ ၿဖန္႕ေ၀ၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္ ။
အင္တာဗ်ဴး - ေခတ္ၿပိဳင္
စာေပေ၀ဖန္ေရးႏွင့္ နာမည္ႀကီးသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က စာေရးဆရာႀကီး ဦး ေအာင္သင္းသည္ လူငယ္မ်ားတုိးတက္ေရးကုိ စုိက္လုိက္မတ္တတ္ ေဟာ ေျပာေရးသားေနသည့္ ပုဂိၢဳလ္တဦးျဖစ္သည္။ အသက္အရြယ္ေထာက္လာ သည့္တုိင္ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ လူငယ္မ်ား မိမိတို႔စုိက္ထုတ္ ရင္းႏွီးခဲ့သည္မ်ား ကုိ ခ်င့္ခ်ိန္တတ္ေအာင္ အၾကံေပးလုိသည့္ဆႏၵ ရွိေနသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ စာ ေရးဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္းအား ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးစိန္ ေက်ာ္လိႈင္က ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ အထူး သျဖင့္ ကာယလုပ္သား ျမန္မာလူမ်ဳိး လူငယ္မ်ားအနာဂတ္ကိစၥ စတင္ေမး ျမန္းရာ ဆရာေအာင္သင္းက ယခုကဲ့သို႔ ေျဖၾကားသည္္။

ေျဖ ။ ။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒီဆံုးမၾသ၀ါဒရယ္လုိ႔ က်ေနာ္မေျပာပါရေစနဲ႔။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဒီကေလးေတြဟာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အေျခအေနအရ ရပ္ေ၀း ေျမျခားမွာ သြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၾကတယ္။ ဘ၀ကိုတည္ေဆာက္ၾကတယ္ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္ သနားတယ္။ ခ်စ္လည္းခ်စ္တယ္။ ေက်းဇူးလည္းတင္တယ္။ ေနာက္ ၿပီးေတာ့ သူတို႔အေပၚမွာ အထင္လည္းႀကီးတယ္ ဆိုပါေတာ့ေနာ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ သတိထားမိလားမသိဘူးခင္ဗ်ာ့။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိုးနဲ႔ အိမ္နဲ႔ သိပ္မခြာခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ့္တုိင္းျပည္၊ ကိုယ့္ျပည္ကေန ရပ္ေ၀းေျမျခား သိပ္မ သြားခ်င္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီၾကားထဲမွာ သြားၿပီးေတာ့ ဒီလိုလုပ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ သူတုိ႔ကို တ ကယ္ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ တကယ္ေလးစားပါတယ္။


ေအာ္ ငါတို႔ထက္ေတာ္တဲ့ ကေလးေတြပါလားလို႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေမတၱာထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ သူတုိ႔ကို စကားေျပာခ်င္တာက ေျပာတဲ့အခါမွာ အဆံုးအမရယ္လို႔ မဟုတ္ ဘဲနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕အဖိုး၊ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္လည္း အင္မတန္ရင္းႏွီးတဲ့ ဘႀကီး၊ ဦးႀကီးအျဖစ္နဲ႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာပါ။

ေမး ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ အဲဒီလုိ ေျပာတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔ အခု ဆရာေျပာတဲ့ လူငယ္အမ်ဳိးအစား ေတြကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါၾကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အထူးသျဖင့္ ကိုရီးယားတုိ႔၊ ဂ်ပန္တို႔၊ ေနာက္တခါ မေလးရွားအစရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး အထူးသျဖင့္ ကိုယ္ကာယ လုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး လုပ္ၾက ရတဲ့ လူငယ္ေတြ အေတာ္ေလးမ်ားပါတယ္။ ဆိုေတာ့ အေရအတြက္ အေတာ္ေလးမ်ားမ်ားလာ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းတဲ့အခါမွာ မလႊဲမေရွာင္သာ ခုနဆရာေျပာသလုိ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာ ခြာခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မလြဲမေသြ ခြာဖို႔ျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္းေတြရွိလာလုိ႔ ခြာၾကတဲ့ လူေတြလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ဘာမ်ားဆရာ့အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါလဲခင္ဗ်ာ။

စြန္႔တယ္ဆုိတာ စားရဖို႔

ေျဖ ။ ။ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ဘ၀ေလးေတြကို က်ေနာ္ ခဏခဏစဥ္းစားမိပါတယ္။ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ သူတုိ႔မွာေလ အရင္းအႏွီး ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ အရင္းအႏွီး ဆိုတာ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ… ရင္းႏွီးလိုက္ၿပီဆိုရင္ အျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အက်ဳိးအျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အဲေတာ့ အရင္းအႏွီးဆိုတာ ကုန္ဆံုးသြားတာ။ ဥပမာဆုိပါေတာ့။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္က ဘူးသီးစိုက္ တယ္။ စပါးစိုက္တယ္။ အဲဒီစပါးကို ေရာင္းလုိက္ရတယ္ဆိုတာ ကိုယ္က ေပးလိုက္ရတာပဲ။ ၿပီး ေတာ့မွ ရလာတဲ့ဥစၥာ အက်ဳိးအျမတ္။ အဲဒီလိုဆိုတဲ့အခါၾကေတာ့။ အရင္းအႏွီးဆိုတာက ကိုယ္က ေပးလုိက္ရတာပဲ။ အဲဒီေပးလုိက္ရတဲ့ ဥစၥာက အက်ဳိးအျမတ္ရွိမွ စြန္႔စားရက်ဳိး နပ္မွာေပါ့။ သေဘာကေတာ့ စြန္႔တယ္ဆိုတာ စားရမွာေပါ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ရယ္။ ဟုတ္လား။ မစားရပဲနဲ႔ စြန္႔ တယ္ဆိုတာ အဓိပၸာယ္မွမရွိဘဲနဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ေတြကို က်ေနာ္ ပထမဦးဆံုး သတိေပးခ်င္တာ ကေတာ့ ကိုယ္စိုက္ထားရတဲ့ အရင္းအႏွီး ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ ကိုယ့္ဘက္ကေန ဆံုး႐ႈံးခံလိုက္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးကို တြက္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒါကို ပထမဦးဆံုး သတိေပးျခင္ပါတယ္။

လူငယ္မ်ားရင္းႏွီးခဲ့သည့္ အရင္းအႏွီးအမ်ိဳးအစား

အဲဒီ့သတိေပးျခင္တာ ပထမဦးဆံုး နံပါတ္ (၁) ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးက ဘာလဲဆိုလို႔ရွိရင္ ဥပမာ- ေငြ (၅) သိန္းပဲ ကုန္မယ္၊ (၁၀) သိန္းပဲကုန္မယ္။ (၁၅) သိန္းပဲကုန္မယ္ အဲဒီေငြဟာ ဘယ္လိုရင္းႏွီး ရတယ္ဆိုတာ ပံုစံ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္မတူဘူး။ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့ မိဘကေပးႏုိင္လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕ ၾကေတာ့လည္း ကိုယ္ပိုင္ပိုက္ဆံရွိလို႔၊ ေငြေၾကးရွိလို႔၊ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့လည္း ေခ်းငွားၿပီးေတာ့ သြား ရတယ္။ ေခ်းငွားသြားတဲ့အခါမွာလည္း အတိုးက ႀကီးသလား၊ နည္းသလား၊ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အဲဒီ ဟာေတြက ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြပါ။ အဲဒီ့ ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးအေၾကာင္းကိုေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔ဘာသာသူတုိ႔ ျမင္တတ္တယ္။ ငါ ဒီေလာက္ေငြကုန္ထားၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ အရင္းအႏွီးရွိတယ္။ ငါဘယ္ေလာက္ စိုက္ထုတ္ရလိမ့္မယ္။ ဘယ္ေလာက္ အက်ဳိးရွိမွျဖစ္မယ္ ဆိုတာ သူတုိ႔ တြက္ႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အခုေျပာခ်င္တာက မျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြကို သတိေပးခ်င္ပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။

အရြယ္အရင္းအႏွီး

အဲဒါေတြထဲမွာ ပထမဦးဆံုးကေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႔ သတိမထားမိတဲ့ အရင္း အႏွီးကို က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အရြယ္၊ အသက္အရြယ္ဆိုတာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဆိုပါေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ရယ္။ ကေလးတေယာက္က အသက္ (၂၂) ႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္ တယ္။ အဲဒီ (၂၂) ႏွစ္ဆိုေတာ့ (၃) ႏွစ္ လုပ္မယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္ (၂၅) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ တကယ္လို႔ အသက္ (၂၅) ႏွစ္မွာ ထြက္မယ္။ (၃) ႏွစ္ဆုိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခါၾက အသက္ (၂၈) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။

အသက္ (၂၅) ႏွစ္ၾကမွ ထြက္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ (၅) ႏွစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အသက္ (၃၀)။ ကို္ယ့္အရင္း အႏွီးက အဲဒီ့ (၃) ႏွစ္၊ (၅) ႏွစ္ေပးလိုက္တဲ့ အရင္းေတြသည္ အရြယ္ေကာင္းေတြျဖစ္ေနေတာ့ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ အရြယ္ကို ကိုယ္ေပးလုိက္ရတာ။ ေပးလုိက္ရတာအခါၾကေတာ့ ဥပမာ အသက္ (၃၀) ေက်ာ္သြားမယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ေနာက္တခါ ျပန္သြားတဲ့အခါၾက သေဘၤာဆိုလို႔ရွိရင္ လည္း သေဘၤာသားဆိုရင္လည္း လက္မခံေတာ့ဘူးေနာ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။

အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီအရြယ္အရင္းအႏီွးကို ၾကပ္ၾကပ္ႀကီး သတိထားဖုိ႔လိုမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ပထမဦးဆံုး အရြယ္အရင္းအႏွီးပါ။ အဲဒီ့ အရြယ္အရင္းအႏွီးကို ဆံုး႐ံႈး လုိက္တဲ့ ကိစၥဟာ ေပါ့ေပါ့ေသးေသး မထင္နဲ႔။ ေနာက္တခါျပန္ၿပီး အလုပ္တခုကို စဖုိ႔လို႔အတြက္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အခက္အခဲႀကံဳသြားတတ္ပါတယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့ အသက္ (၂၂) ႏွစ္နဲ႔ အသက္ (၃၀) ဆိုလို႔ရွိရင္ ေတာ္ေတာ္ကြာသြားၿပီ။ အသက္ (၂၅) ႏွစ္နဲ႔ (၃၀) ဆိုရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ ကြာသြားၿပီ။

အဲဒီေတာ့ အလုပ္ရွင္ေတြ လုိခ်င္တဲ့ ဥစၥာက ငယ္ငယ္အရြယ္ သန္တုန္းျမန္တုန္းကို လိုခ်င္တာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ကာယကိုအားျပဳၿပီး၊ အားစိုက္ၿပီးလုပ္ရတဲ့ သူေတြဆိုလို႔ရွိရင္ ပိုၿပီးေတာ့ အဲဒီဟာကို တန္ဖိုးထားၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အရြယ္အရင္းအႏွီးဟာ သိပ္ၿပီးေတာ့ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာကို ပထမဦးဆံုး သိဖို႔လုိပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒါ သူတုိ႔ သတိထားဖုိ႔ပါ။ ေကာင္းၿပီ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ဒါေတြေျပာေနတာ တျခားေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပိုပိုၿပီး ထင္ရွားလာလိမ့္မယ္။ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။

ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး

ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး။ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးဆိုတာက ႏုိင္ငံျခားကို သြားလုိက္တယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ပညာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔သြားလိုက္တယ္။ အဲ့ ပညာနဲ႔။ အခုဆို ပါေတာ့ က်ေနာ့္ တပည့္တပန္းေတြထဲက၊ က်ေနာ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းလို ျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေတြထဲက ဥပမာ- ကုလသမဂၢမွာ သြားအမႈထမ္းတယ္။ သူတုိ႔က ဆည္းပူးႏုိင္တယ္။ ဟိုမွာ ဆည္းပူးစရာ ပညာေတြရွိတယ္။ ပညာတုိးတုိးေနတာ။ မဆည္းပူးလုိ႔လည္းမရဘူး။

သူတုိ႔လုပ္ငန္းက ကာယလုပ္ငန္းအေနနဲ႔ ထြက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ဆည္းပူးဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိဘူး။ မရွိတဲ့ အခါၾကေတာ့ သူတို႔က ခိုင္းတာလုပ္တာႀကီး အက်င့္ပါသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကို္ယ္ကိုယ္တိုင္က ဒီဦးေႏွာက္နဲ႔ ႀကံစည္ေတြးေတာတဲ့ဘက္မွာ သူက ေျခာက္ခန္းသြားတယ္။

ဆိုၾကပါစို႔။ သံခ်ည္သံေကြး လုပ္တယ္ဆိုပါေတာ့။ သံခ်ည္သံေကြး လုပ္ၿပီးေတာ့ သံခ်ည္သံေကြးရဲ႕ ဟိုဘက္ ဘာတတ္စရာရွိေသးလဲ။ ဥပမာ- ဘာမွတတ္စရာ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ စားပြဲထုိးဆိုပါေတာ့။ စားပြဲထုိး ကၽြမ္းက်င္တယ္။ ေကာင္းၿပီ။ ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္လည္းပဲ စက္႐ံုအလုပ္သမားလုပ္တယ္။ စက္႐ံုမွာ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရတယ္။ သူ႔အတြက္ ဘာပညာတိုးတက္ဖို႔ရွိလဲ။

ဥပမာ- ကားေမာင္းတယ္။ ကားေမာင္းတာကေနၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံေတာ့ရေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕အဖို႔မွာ ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႔လို႔အတြက္ကို သိပ္ၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ပညာမတိုးဘဲနဲ႔ သူမ်ားခိုင္းတာသာလွ်င္ လုပ္ရတဲ့ ဦးေႏွာက္ကို ထုတ္ေပးေနရတဲ့ဟာ။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႀကံစည္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အဲဒီဦးေႏွာက္ အရင္းအႏွီးေပါ့။ အဂၤလိပ္လိုေျပာရင္ေတာ့ creative thinking ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္အတြက္ ငါဘာလုပ္မလဲဆိုေတာ့ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ တီထြင္ႀကံစည္တဲ့ စိတ္ကူး စိတ္သန္း ေခါင္းပါးသြားတတ္တယ္။ တီထြင္ဥာဏ္တုန္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီအရင္းအႏွီးက ေတာ္ေတာ္ကိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ဘယ္ေလာက္ထိ ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းသလဲဆုိလို႔ရွိရင္ ကို္ယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္ကို ျပန္လာလုိက္တယ္။ ျပန္လာလုိက္တဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ (၄-၅) ႏွစ္ အေတာအတြင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔လုိေငြရင္းေငြႏွီးမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ျပည္ပကို မသြားႏုိင္ဘူး။ မသြားႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာပဲေနတယ္။

ေနတဲ့အခါၾကေတာ့၊ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ေျမပဲစိုက္ခင္းလုပ္တဲ့ ကေလးတေယာက္ရွိတယ္။ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္းေရာင္းတယ္။ ေနာက္ၾကေတာ့ ငါ ဒီအတိုင္းေနလို႔ရွိရင္ ေငြအျမတ္နည္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီေျမပဲကို ငါကိုယ္တိုင္သြားၿပီးေတာ့ မံုရြာကေနၿပီးေတာ့ မႏၲေလးကို သြားခ်မလား။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ ရန္ကုန္အထိေအာင္ ဆင္းမလား။ ဒါေတြ စဥ္းစားလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးကို သူသေဘာေပါက္လာတယ္။

ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္း ေရာင္းမလား။ ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ ေလွာ္ၿပီးေတာ့ ေရာင္းမ လား။ အထုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေရာင္းမလား။ စသည္အားျဖင့္ added value ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ထပ္ ကို္ယ္ေရာင္းတဲ့ပစၥည္းကို ကိုယ္လုပ္တဲ့လုပ္အားကို ပိုၿပီး ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ တီထြင္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၿပီးေတာ့ ျပန္လာတဲ့ကေလးက
ဒီ (၄-၅) ႏွစ္ရွိလုိ႔ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ထက္ႀကီးပြားတုိးတက္ေနတာ၊ ျဖစ္ထြန္းေနတာ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ္က တီထြင္မႈေခါင္းပါးသြားတဲ့ ဥစၥာဟာ အန္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တီထြင္မႈ ေခါင္းပါးသြားတဲ့ဟာမ်ဳိး၊ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးမ်ဳိး ကုန္မသြားေစခ်င္ဘူး။ ဒါက်ေနာ္ သူတုိ႔အတြက္ စိုးရိမ္တဲ့အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး မတုံးေစလုိလွ်င္

ေမး ။ ။ အဲလိုမ်ဳိး တီထြင္တဲ့ ဦးေႏွာက္တုံးမသြားေအာင္ အခုေလာေလာဆယ္မွာ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ကို္ယ္ကာယကို အားျပဳလုပ္ရတဲ့ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ဘာလုပ္သင့္ တယ္လုိ႔ ဆရာအႀကံေပးျခင္လဲခင္ဗ်။

ေျဖ ။ ။ ဒီလိုခင္ဗ်။ က်ေနာ္ အဲဒီဟာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားပါတယ္။ သူတုိ႔ က ပင္ပန္းတဲ့အခါၾကေတာ့ စာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရဘူး။ ဥပမာ- ျပန္သြားတယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ လုပ္အားေပး ရ အခ်ိန္ပိုဆင္းရတာေတြရွိတယ္။ ျပန္သြားရၿပီဆို သူတုိ႔က အိပ္ခ်င္ၿပီ။ တနဂၤေႏြ တပတ္ကေလးမွာ တရက္တေလ ရျပန္ေတာ့လည္း အေပ်ာ္အပါးေလး ဘာေလး သြားခ်င္၊ လာခ်င္ အဲလုိကုန္ကုန္ သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာ သူတို႔ကုန္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ကို ဥပမာ- က်ေနာ္အႀကံဥာဏ္ေပးျခင္တာက သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး အထက္ဆင့္ လုပ္ငန္း ေပါ့ ဥပမာ- သူသံခ်ီ သံေကြးကို သူလုပ္ေနတယ္။ သံခ်ီသံေကြးကို သူလုပ္ေနရင္းကေနၿပီးေတာ့ အထက္ဆင့္ျဖစ္တဲ့ ပန္းရံကိုင္တဲ့လုပ္ငန္း။ အထူးသျဖင့္ သံခ်ီသံေကြးအတြက္ မူလ ေဘာင္ခ်ေပး တဲ့ စီမံကိန္းလုပ္ငန္း၊ ဘယ္လိုဘယ္လိုရွိရတယ္ ဘယ္လိုဘယ္လိုလုပ္ရတယ္ဆိုတာေတြ။ အနီးစပ္ ဆံုးလုပ္ငန္းေတြကို သူကေနာက္တဆင့္ ေနာက္တဆင့္ တက္တက္ၿပီးေတာ့ သိေအာင္ လုပ္ေန ရင္းကေန အနားမေနဘဲနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ မ်က္စိကို အနားမေနဘဲနဲ႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးပမ္းသြားမွ သာလွ်င္ သူတုိ႔ဟာ ရၿပီးသားျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ တြက္တယ္။

ဥပမာ ကားေမာင္းတယ္ဆိုပါေတာ့။ ကားေမာင္းတဲ့လုပ္ငန္း လုပ္ေနရတာပဲ။ သူက ကားေမာင္းေန ရတာပဲ။ ဒါေပမယ္လို႔ သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးက စက္ျပင္တဲ့ လုပ္ငန္း။ အဲဒီ စက္ျပင္တဲ့လုပ္ငန္းကို ဆက္လက္ၿပီး ဆည္းပူးသင့္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ- ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ငန္းကို လုပ္ေန တဲ့ကေလးဟာ ဒီကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ စာစီစာ႐ိုက္၊ စာရင္းအင္းေပါ့။ တြက္တာေလာက္၊ စာရင္းသြင္းတာေလာက္၊ ထုတ္တာေလာက္၊ အဲေလာက္ေလးတင္မကဘဲနဲ႔ အဲဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ျမင္တ့ဲ ဥပမာ- ပ႐ိုဂရန္းမင္းလို ဟာမ်ဳိး။ ဟုတ္လား အဲဒါမ်ဳိးထိေအာင္ ဆက္ၿပီးေလ့လာတာမ်ဳိး။

သခင္စိတ္ထားပါ သူခိုးစိတ္မထားပါႏွင့္

ေျပာခ်င္တာက သီးျခားႀကီး မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔မျပတ္တဲ့ ေနာက္တဆင့္ကို ဆက္ၿပီး ေတာ့ အၿမဲတန္း မျပတ္ေလ့လာေနပါလို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့ဥစၥာက ဘာလဲဆိုလုိ႔ရွိရင္ မိမိကိုယ္မိမိ ႐ိုေသၿပီးေတာ့ေနတဲ့ သခင္စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးပမ္းေနတာေပါ့။ သူမ်ား ခိုင္းတာတင္ လုပ္ေန တယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒါ ကၽြန္စိတ္နဲ႔ တာ၀န္ေက်ေအာင္လုပ္ေနတာတင္ပဲ ျဖစ္မယ္။

အဲဒီၾကားထဲမွာမွ ကိုယ္က တတ္ႏိုင္သမွ် အသက္သာခိုၿပီးေတာ့ ကပ္ၿပီးေတာ့ေနမယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ အဲဒါ သူခိုးစိတ္ေခၚတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ သူခိုးစိတ္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္စိတ္ လည္း မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ သခင္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္ႏုိင္ေအာင္ေလ့လာေစခ်င္တယ္။ ကိုယ္ ရတဲ့ ဥစၥာသည္ ေငြေၾကးတြင္မကဘဲနဲ႔ ငါသည္ ပညာမပါဘဲနဲ႔ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို မျပန္ဘူးဆုိတဲ့ စိတ္မ်ဳိးနဲ႔ ေလ့လာေစခ်င္တယ္။ အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ ကိုယ့္လုပ္ငန္းနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး ေနရာ မွာရွိတဲ့ အဆင့္ျမင့္ဆံုးပညာကို ရႏိုင္သမွ်ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းသည္ ျပန္လာလွ်င္ အင္မတန္ႀကီး တဲ့ အျမတ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ေမး ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ အဲေတာ့ တဘက္ကလည္း ျပန္ၾကည့္လို႔ရွိလွ်င္ ကေန႔လူငယ္ေတြ အမ်ားစုေပါ့ေနာ္ အခုလို ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာသြားၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ ျပည္တြင္းမွာ စီးပြားအက်ပ္အတည္းေတြျဖစ္ၿပီးေတာ့မွ သြားၾကရတာမ်ားပါတယ္။ ဆရာေျပာသလို အရင္းအႏွီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တဘက္က ဆရာ့အေနနဲ႔ ေနာင္ႏုိင္ငံျခား သြားမယ့္လူငယ္ေလးေတြကို စိုးရိမ္မိေတာ့ သူတို႔အတြက္ အားပ်က္သြားေစႏုိင္မယ့္ အေနအထား မ်ဳိး ရွိႏိုင္မယ္လို႔မ်ား ယူဆမိလားခင္ဗ်။

ေျဖ ။ ။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္။ အားပ်က္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုတာနဲ႔ အသင့္ျပင္တာနဲ႔ဆိုတာက တမ်ဳိးစီပါ။ တကယ္လုိ႔ အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုလို႔ရွိလွ်င္ ပ်က္ႏိုင္တယ္။ ပ်က္တယ္ဆိုတာ တကယ့္ကို ပ်က္သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အေျခအေနအကုန္လံုးကို ကိုယ့္အေျခအေန အကုန္လံုး။ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန အကုန္လံုးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ ပ်က္သြား ၿပီး မသြားျဖစ္တာဟာ သြားၿပီး ဒုကၡေရာက္တာနဲ႔စာရင္ အင္မတန္သက္သာပါတယ္။

တကယ္လို႔ သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အားမျပတ္ေစတဲ့ နည္းလမ္း အဲဒါေတြ အကုန္လံုးတြက္၊ ဒါေတြ ငါရင္ဆိုင္ႏုိင္သလား၊ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြ ငါေပးႏုိင္သလားတြက္၊ တြက္ၿပီးမွ သြားလို႔ရွိလွ်င္ ဒီ (Prepare) ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသင့္ျပင္သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီလုိကေလးမ်ဳိးအတြက္ ပိုၿပီး အက်ဳိးရွိလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။

မိသားစုပတ္၀န္းက်င္အရင္းအႏွီး

ေမး ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ အမ်ားႀကီးေကာင္းပါတယ္ဆရာ။ အခုလို ေဆြးေႏြးေျပာျပတာေလ။ လူငယ္ ေတြအတြက္ကို။ ေနာက္ထပ္ေရာ ဆရာ့အေနနဲ႔ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ လူငယ္ေတြကို ဘာမ်ားမွာၾကား ခ်င္ေသးလဲခင္ဗ်။

ေျဖ ။ ။ က်ေနာ္ေျပာမယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ က်ေနာ္ ခုနဥစၥာျပန္ဆက္ခ်င္တယ္။ အဲဒီဆံုး႐ံႈး မႈေတြဆိုလိုက္တဲ့ ကိစၥထဲမွာေနာ္။ အရင္းအႏွီးေတြအထဲမွာ ပထမဦးဆံုး စၿပီးေတာ့ အရင္းအႏွီးက ဘာလဲဆိုေတာ့ မိသားစု ပတ္၀န္းက်င္။ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ ကိုယ္ကင္းကြာသြားၿပီးေတာ့ အဲဒီကင္းကြာ သြားတဲ့ (၅) ႏွစ္အတြင္းမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ညီမေလးက အိမ္ေထာင္ က်သြားႏိုင္တယ္။ အကိုျဖစ္တဲ့သူက အုိးခြဲသြားႏုိင္တယ္။ မိဘျဖစ္တဲ့သူက က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့လာ ႏုိင္တယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။

အဲဒီဥစၥာမ်ဳိးေတြမွာ ကိုယ္က တာ၀န္ယူရတဲ့ဟာမ်ဳိးေတြ ပါလာႏုိင္တယ္။ တာ၀န္မယူဘဲနဲ႔ ေနႏုိင္ တာလည္း ပါလာႏုိင္တယ္။ အဲေတာ့ တာ၀န္ဆက္ယူရမယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီ့အရင္းအႏွီးအတြက္က လည္း သူက ျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္။

အဲဒါ ခုနက ေျပာတဲ့ မိသားစုပတ္၀န္းက်င္ အရင္းအႏွီး။ ၿပီးေတာ့ ဆိုၾကပါစို႔။ မိဘကေနၿပီးေတာ့ မက်န္းမာဘူးဆုိလု႔ိရွိလွ်င္ ကိုယ္က ပစ္ထားလို႔လည္းမရဘူး။ တတ္ႏုိင္သမွ် တဘက္တလမ္းက တာ၀န္ယူရေတာ့မယ္။ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြကလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္ မိသားစုအရင္း အႏွီး။ ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ။ အဲဒီ့ အေျပာင္းအလဲ ေတြရဲ႕ အရင္းအႏွီးေတြ။ ဥပမာဆိုၾကပါဆို႔။ ကိုယ္သြားတုန္းက စီးပြားေရး၀န္းက်င္ကတမ်ဳိး။ ခု ကိုယ္ျပန္လာေတာ့ တမ်ဳိး။ စီးပြားေရး ၀န္းက်င္က ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့လမ္းေတြက ေရလမ္း။ ခုကားလမ္းျဖစ္သြားၿပီ။ ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့ ကားလမ္းေတြ ခုက် ရထားလမ္း ျဖစ္သြားၿပီ။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္အတြက္က ကုန္သြယ္မယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရး လမ္းေၾကာင္းေတြက ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားေျပာင္းလဲကုန္ၿပီ။ အမ်ားႀကီး။

ေနာက္တခုက ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးတခုလံုးက ေျပာင္းသြားတာေတြလည္းရွိေသးတယ္။ ဥပမာဆို ပါေတာ့။ ကိုယ္သြားတုန္းက ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ကြင္းျပင္ႀကီး ခုၾကေတာ့ ကြန္ဒိုမီနီယံတိုက္ ခန္းေတြျဖစ္ေနတတ္တယ္။ တခါတရံက်ေတာ့ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ရြာေလးက ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒါက ခုနကေျပာတဲ့ စီမံကိန္းထဲမွာပါသြား။ ကုိယ္သြားတုန္းက ရြာေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္းက်င္ႀကီး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ေမြးျမဴေရး၀န္းက်င္ႀကီး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ကိုယ္သြားတဲ့အခါတုန္းက ေက်းရြာ။ အခုက်ေတာ့ ေရႀကီးလုိ႔ ဘာႀကီးလို႔ အစရွိသျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တယ္။ အဲဒီ ပတ္၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲေတြကလည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကလည္း တခ်က္စဥ္းစားရမယ္ေနာ္။

ေနာက္တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က စုေဆာင္းထားတဲ့ေငြက ဘယ္မွာထားလဲ။ ကိုယ့္ဆီမွာ ထားသလား။ ဘဏ္မွာထားသလား။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ စုထားသလား။ အိမ္ျပန္ၿပီးပို႔ရလား။ ပို႔ရ လို႔ရွိလွ်င္ အဲဒီေငြေၾကးကို ထိန္းသိမ္းတဲ့သူက ဇနီးလား၊ မိဘလား။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိလွ်င္ အေပါင္းအသင္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ မိတ္ေဆြလား။ အဲဒီေတာ့ ဇနီးသည္ဆီ ပို႔မယ္ဆုိပါေတာ့။ ဇနီးသည္က ေငြေၾကးထိန္းသိမ္းတဲ့ ဥစၥာမလိမၼာဘူး ဆုိပါေတာ့။ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ယူၿပီးျပန္ လာတဲ့ေငြက (၂) သိန္း၊ (၃) သိန္းပဲရွိလွ်င္ အဲဒါေလးပဲ။ အဲဒါေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္း ေတြနဲ႔ တလေလာက္ စားလိုက္ေသာက္လိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပို္က္ဆံ သံုးစရာမရွိေတာ့ဘူး။ အရင္းအႏွီး ဘာမွလုပ္စရာမရွိေတာ့ဘူး။ မရွိေတာ့ကို ေနာက္ထက္တခါေခ်းၿပီးေတာ့ တခါျပန္ ထြက္ရတယ္။

အဲဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳးေတြလည္း က်ေနာ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္။ အဲဒါ ဇနီးသည္ မလိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ ေျပာတာ။ ဇနီးသည္က လိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ေတာ့ ပို႔လိုက္တဲ့ေငြကို ျပန္ၿပီးေတာ့ တုိးပြားေအာင္၊ ခိုင္ၿမဲေအာင္ လုပ္ထားႏိုင္တယ္။ ဒါ အားကိုးရတဲ့အေျခအေန။

ေကာင္းၿပီ မိဘကထိန္းမယ္။ မိဘက ထိန္းမယ္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ မိဘလက္ထဲမွာ အၿမဲတန္းရွိ ေနမွလား။ သို႔မဟုတ္ တျခားေသာ သားခ်င္းေတြရဲ႕ ျပႆနာေတြ ေပၚလာႏိုင္သလား။ ဥပမာ- အကိုအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့သူက စီးပာြြးေရးပ်က္သြားလို႔၊ အလုပ္ျပဳတ္သြားလို႔ (သို႔မဟုတ္) အခ်ဳပ္ထဲ၀င္သြားရလုိ႔ ပိုက္ဆံကုန္သြားတယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဒီဟာ စိုက္ထုတ္ၿပီး မိဘက သံုးလိုက္ရတယ္ဆိုပါ ေတာ့။ ကိုယ္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။

က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္အေျခအေန။ ကုိယ္လုပ္ထားတဲ့ စီးပြားဟာ ကိုယ့္ေနရပ္ ဇာတိေျမမွာ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ခိုင္လဲဆိုတာ ျပန္တြက္မိရဲ႕လား။ ဒါေတြလည္း စဥ္းစားဖို႔လုိမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။

လူမႈေရး၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲ

ေနာက္တခုက လူမႈေရး၀န္းက်င္အေနနဲ႔ ေျပာင္းသြားတာရွိတယ္။ လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြနဲ႔ စီးပြား ေရး၀န္းက်င္ေတြနဲ႔ ေရာၿပီးေတာ့ ေျပာင္းသြားတာ။ ဥပမာ- အရင္တုန္းက လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြက လဖက္ရည္ဆုိင္ထိုင္တယ္။ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြရွိတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေက်းရြာမွာ ဘိလိယက္ခံုေတြက ေရာက္ေနၿပီ။ ဥပမာ- ကာယာအိုေကေတြေခတ္စားလာတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတြက အမ်ားႀကီး။ အဲဒီ ေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာသြားၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ထက္ႀကီးပြားခ်င္ ႀကီးပြားေနတတ္တယ္။ ေျပာခ်င္တာက စီးပြားေရး၀န္းက်င္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါမွာ ဆံုး႐ံႈးရတဲ့အရင္းအႏွီးေတြ မ်က္ေျခ ျပတ္သြားတတ္တယ္။

ကိုယ္မ်က္ေျချပတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ ကိုယ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေနာက္တခါ ထပ္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သလို ျပန္ျဖစ္ သြားတတ္တယ္။ ျဖစ္သြားတဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္ေနရာကေနစၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုဦးတည္ရာမွန္း မသိျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္အရပ္ ကိုယ့္ေဒသကို မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္ ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတဲ့ဟာကို အၿမဲတန္းမျပတ္ သိေနေအာင္ ႏိုင္ငံျခားကေနၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစား သင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒါတခ်က္။

ေနာက္တခ်က္က ဘာရွိေသးလဲဆိုေတာ့ ကို္ယ္က ႏုိင္ငံျခားမွာေနရင္းကေန တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေရာ အဲဒါ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ခ်င္က်တတ္တယ္။ က်တဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ကိုယ့္အမ်ဳိးသမီးက ဗမာအမ်ဳိးသမီးပဲလား။ ေနရပ္ကိုျပန္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္လို႔ရွိရင္ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မလား။ ႏုိင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီႏုိင္ငံေတြက ဘယ္ႏုိင္ငံလဲ။ အဲဒီက ဘာသာေရး၊ ကိုးကြယ္ေရး ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ အသက္ႀကီးတဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ႏိုင္မ လား။ ဒါေတြအကုန္လံုး စဥ္းစားရေတာ့မယ္။

အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက ႏုိင္ငံျခားမွာ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုခ်င္ေတာင္မွ ကိုယ့္ေဒသ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ကြာေနၿပီ။ ကိုယ့္သား၊ ကိုယ္သမီးရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လည္း ကြာသြားၿပီ။ ကိုယ့္သားသမီးေတြ ထြန္းကားလာတဲ့အခါမွာ ဗမာအမ်ဳိးသားတေယာက္က ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ မိဘဘ၀မ်ဳိးကို မေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ရဲ႕ မိဘအျဖစ္နဲ႔ ကိုယ္ေရာက္သြားေတာ့မယ္ ဆိုတာကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ စဥ္းစားထားဖုိ႔ဆိုတာ လိုတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ။

Their point of view & record

Aungsancomplete
Uploaded by oniazuma

ဒါက သူတို႕ေတြရဲ႕ ၿမန္မာနဲ႕ပတ္သတ္တဲ႕မွတ္တမ္းတစ္ခုပါ ။က်ေနာ္ စာမ်က္နွာေတြေပၚ လွည္႕ရင္း ပတ္ရင္း ေတြ႕ခဲ႕တဲ႕ သမိုင္းမွတ္တမ္း တစ္ခုပါ ။သူ႕ဆီကို သြားႀကည္႕ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႕ http://www.oniazuma.com/search/label/Myanmar မွာပါ ။

ဝမ္းနည္းစရာ ၿမန္မာ႕ေခတ္ကာလတစ္ခု

ႀကည္႕ေတာ္မူႀကပါ ။Dr ေက်ာ္သက္ လုိ႔ နာမည္တပ္ထားတဲ့ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ Lecture ခန္းတစ္ခုက ျမန္မာ့ပညာေရးၿမင္ကြင္းတစ္ခုပါ ။ ဒါ ၿမန္မာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေဆြးေႏြးခန္းတစ္ခုပါ ။အခုလက္ရွိအခ်ိန္နဲ႕ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကြာၿခားလိုက္ပါသလဲလို႕ဗ်ာ ။ေရးရင္းေတာင္ ဝမ္းနည္းလာပါတယ္ ။ကိုယ္ေတြက ဒီဘဝ ဒီအေၿခအေနမွာမွ ႀကီးၿပင္းခဲ႕ႀကတာကိုး ။

လြတ္လပ္မွု...............။လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ လြတ္လပ္ခြင္႕၊ရုန္းကန္ႀကိဳးစားနိုင္ခြင္႕.........။ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ က်ေနာ္တို႕ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရရွိ ခံစားနိုင္ႀကပါသလဲ ။အခုအေပၚမွာ ၿပသထားတဲ႕ ဒီမွတ္တမ္းဟာ လြန္ခဲ႕တဲ႕နွစ္ေပါင္း ၅၀ေက်ာ္က ပါ ။ဘယ္ေလာက္မ်ားလြတ္လပ္ပြင္႕လင္းခြင္႕ ရွိခဲ႕ႀကသလဲဆိုတာ ၿမင္သာထင္သာ ရွိပါတယ္ ။မခံခ်င္လြန္းလို႕သာ ေရးၿဖစ္တာပါ တကယ္ေတာ႕ က်ေနာ္ ေရးစရာအမ်ားႀကီး မရွိပါဘူး ။ဒါပါပဲ ဖက္ေပးတယ္ဆို ေက်းဇူးပါ ။ နာဂစ္မွတ္တမ္းေတြလည္း ေအာက္က ၿပထားတဲ႕ Utube ကေနကည္႕နိုင္ပါတယ္ ။ ။

နာေရး သျဂိဳ ၤလ္ ေပး ေန တဲ့ အဖြဲ ့ကေလး

memo - Upload a Document to Scribd

Read this document on Scribd: memo

ၿမန္မာၿပည္အတြက္ေမွ်ာ္လင္႕စရာ

ဆံုဆည္းရာ

ဆံုဆည္းရာ: "ျမန္မာနိုင္ငံတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
၂၃ရက္ ေမလ တြင္ နအဖမွ နိုင္ငံျခားသား ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ ့၀င္အားလံုးအား ျမန္မာျပည္ထဲ ၀င္ခြင့္ေပးရန္ သေဘာတူညီေၾကာင္း ဘန္ကီမြန္းမွ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာသည္ [1] ။ ယူအန္အဖြဲ ့၀င္မ်ားလာတုိင္း ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္း လုပ္တတ္ေသာ ၊ အရွက္မရွိ အတုအပမ်ားကို ေနရာခ်ထားတတ္ေသာ နအဖမွ ထိုသို့ေသာ္ သေဘာတူညီခ်က္ေပးလိုက္သည္ ဆိုျခင္းမွာ သတင္းေကာင္းဟု ေခၚနိုင္ေသာ္လည္း အလြန္ေတာ့ ယံုရခက္ပါသည္ ။

ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအခ်ိန္ကာလက ဂန္ဘာရီနွင့္ ေနျပည္ေတာ္တြင္ ေတြ ့ဆံုေဆြးေႏြးပြဲမ်ားလုပ္ခါ ဂန္ဘာရီၾကီးအား နအဖမွ ဖလွဲတကင္း ျပံဳးရႊင္ႏႈတ္ဆက္ေနစဥ္ ၊ ရန္ကုန္ျမိဳ ့နွင့္ တျခားျမိဳ ့မ်ားတြင္ ဘုန္းၾကီးမ်ား ၊ ျပည္သူမ်ားကို ဖမ္းစီးျခင္းမ်ား ၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားကို ၀င္ေရာက္ရွာေဖြ ခ်ိတ္ပိတ္ျခင္းမ်ားကို ေနာက္ကြယ္မွ အင္အားျမွင့္တင္ျပီး လုပ္ခဲ့ၾကသည္ ။ ထိုသို့ ယူအန္မွ အၾကီးအကဲမ်ားကို သေဘာတူညီခ်က္ ကတိ စသည္တို့ကို ျပီးျပီးေရာဆိုသလို မ်က္နွာေျပာင္တိုက္ျပီး ေကာက္က်စ္ယုတ္မာေသာ နအဖက ေပးခါ ၊ သူတို့ျပန္သြားခ်ိန္တြင္ေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံကို ခ်ယ္လွယ္ခ်င္သလို ခ်ယ္လွယ္ခဲ့သည္မွာ အတိတ္တြင္ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးျပီး ျဖစ္သည္ ။

ဘန္ကီမြန္း၏ ေနာက္ဆံုး ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္တြင္ စစ္အစိုးရသည္ နုိင္ငံတကာ၏ ပူးေပါင္းကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ေလ်ာေလ်ာရွဴရွဴ လက္ခံေတာ့မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္ [1] ။ ျမန္မာနိုင္ငံ အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံမ်ားတြင္ အသင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကေသာ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ ့၀င္မ်ားသည္ နအဖမွ မီးစိမ္းျပသည္နွင့္တျပိဳင္နက္ ခ်က္ခ်င္း၀င္နိုင္ရင္ အသင့္ျပင္ထားၾကျပီးသား ျဖစ္ေပသည္ ။ အကယ္၍ ဤစစ္အစိုးရသည္ ဘန္ကီမြန္းေျပာသလို တကယ္လက္ခံလိုစိတ္ရွိခဲ့ေသာ္ အဘယ္ေၾကာင့္ ခုခ်ိန္ထိ ျမန္မာျပည္ထဲသို့ နိုင္ငံျခားကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ ့၀င္မ်ား အလံုးအရင္းနွင့္ မ၀င္ေရာက္နိုင္ေသးသနည္း ။

“နိုင္ငံေရးပိုင္း ဆက္ႏြယ္မႈမရွိဘဲ ၊ ဘာမွ တန္ျပန္ေတာင္းဆိုမႈမရွိေသာ (no strings attached) ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ ့၀င္မ်ားအားလံုးကို ၾကိဳဆိုေၾကာင္း” သိန္းစိန္က ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခဲ့သည္ [2] ။ ထိုသို့ဆိုလွ်င္ အဖြဲ ့အစည္းတိုင္းကို နိုင္ငံေရးဆက္ႏြယ္မႈ ရွိမရွိ စသည္ျဖင့္ အေသးစိတ္ လိုက္လံစစ္ေဆးျပီးမွ လက္ခံမည္ဟူေသာ သေဘာသက္ေရာက္ေနသည္ ။ ထို့အျပင္ ျမန္မာေရပိုင္နက္ အနီးတ၀ွက္တြင္ အသင့္ရွိေနျပီျဖစ္ေသာ စစ္သေဘာၤ စစ္ေလယာဥ္မ်ားကို ၀င္ခြင့္မေပးနိုင္ပါဟုလည္း ေျပာၾကားခဲ့သည္ ။ ထိုင္းနိုင္ငံရွိ Utapao air base တြင္ အေျခစိုက္ ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာ အေမရိကန္ေလတပ္မွ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ ့တာ၀န္ရွိသူက “ျမန္မာဘက္က သူတို့ကို ေပး၀င္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္တိုင္း ၀င္ဖို့ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပီး ၊ သူတို့မွာ နိုင္ငံေရးပိုင္း ပတ္သက္လိုစိတ္ လံုး၀မရွိေၾကာင္း ၊ လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားခါ အကူအညီမ်ားေပးနိုင္ရန္ အခြင့္အေရးကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္မိေၾကာင္း” ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးေသာ ေလသံနွင့္ ေျပာတာ ဖတ္ရဖူးသည္ ။ သို့ပါေသာ္လည္း သန္းေရႊနွင့္ အေပါင္းပါမ်ား၏ အသည္းနွလံုးမ်ားကေတာ့ သံ နွင့္ ထု ထားသည္ ထင္ရေလာက္ေအာင္ မာရည္ေက်ာရည္ ရွိလွ၏ ။ အသည္းနွလံုး မရွိေတာ့ဖူးလားဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ ရက္စက္ယုတ္မာစြာ ခုခ်ိန္ထိ ကယ္ဆယ္ေရးပစၥည္းမ်ား အမ်ားအျပားပါ၀င္သည့္ ျမန္မာျပည္သူတို့ကို အလွ်င္အျမန္ အကူအညီေပးနိုင္မည့္ ထို စစ္ေလယာဥ္ စစ္သေဘာၤမ်ားကို ၀င္ခြင့္မျပဳေပ ။

ယူအန္ ၊ အာစီယံ ၊ အေမရိကန္ ၊ အဂၤလန္ စေသာ နိုင္ငံၾကီးမ်ားသည္ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးတုန္းကလည္း နအဖ အေပါင္းပါမ်ား၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို ျပစ္တင္ရွံဳ ့ခ်ခဲ့ယံုမွလြဲ၍ ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ ။ ဂန္ဘာရီ၏ ခရီးစဥ္မ်ားသည္ အေခါက္ေခါက္ အေရအတြက္သာ ရွိခဲ့ျပီး ဘာမွ အက်ိဳးမထူးခဲ့ ။ ယူအန္မွ သူတို့၏ ပါ၀င္မႈလုပ္ငန္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ဟု ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ့ျပီး ၊ ျမန္မာျပည္မွ ေသဆံုးရေသာ ရဟန္းျပည္သူတို့အေၾကာင္း ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့ၾကသည္ ။ အခ်ိန္ေတြၾကာလာသည္နွင့္အမွ် ျမန္မာျပည္သူတို့၏ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလွေသာ ဘ၀မ်ားအေၾကာင္း ၊ ဖိနွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံရျခင္းမ်ားအေၾကာင္း ကမာၻ ့သတင္းမ်ားတြင္ ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္ ။

ယခုတဖန္လည္း နိုင္ငံျခားကယ္ဆယ္ေရး၀န္ထမ္းမ်ား အားလံုးကို ေပး၀င္ပါမည္ဟူေသာ စကားတခြန္းနွင့္ ဘန္ကီမြန္း ျမန္မာျပည္မွ ျပန္ထြက္ေတာ့မည္လား ။ နအဖ လိုက္ျပေသာ ဒီလိုေမးရင္ ဒီလိုေျဖဟု ဟန္လုပ္ျပဖို့ ခ်ိန္းေျခာက္ခံထားရေသာ ဒုကၡသည္ တခ်ိဳ ့တေလကို ေတြ ့ဆံုျပီး ဘန္ကီမြန္းျမန္မာျပည္ကို ေနာက္တခါ ေက်ာခိုင္းဦးမည္လား ။

ဘန္ကီမြန္း၏ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္တြင္ ဤသို့ ေျပာခဲ့သည္ - “I came here to give the people of Myanmar a message of hope that the world is watching, and that the world is with you.”

ဟုတ္ပါသည္ - သူေျပာသလို ကမာၻသည္ ျမန္မာနိုင္ငံအား အျမဲလို ေစာင့္ၾကည့္ေနရံုမွတပါး ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ ။ သူေျပာသလို ကမာၻသည္ ျမန္မာျပည္သူတို့အား အေ၀းမွ အားေပးစကားမ်ား ေျပာၾကားရံုမွလြဲ၍ ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ ။ အနွစ္နွစ္ဆယ္နီးပါး ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီ ။ တကယ္ေတာ့ ကမာၻသည္ ျမန္မာနိုင္ငံအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါေသာ စကားလံုးမ်ား ေပးရံုမွလြဲ၍ ဘာဆို ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ေခ် ။

သို့ပါေသာ္ေၾကာင့္ ခုခ်ိန္မွစ၍ ကြ်န္ေတာ္တို့ ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္ဓါတ္နွင့္ အမိျမန္မာနိင္ငံအား ႏြံထဲမွ ကယ္ဆယ္ရန္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး၍သာ လုပ္ရေတာ့မည္ဟူေသာ ယတိျပတ္ခံယူခ်က္မ်ားသာ ကြ်န္ေတာ္တို့တြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္မ်ားအျဖစ္ က်န္ရွိနိုင္ေတာ့မည္ ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္မိပါေတာ့သည္ ။


References:
[1] Ban Ki-Moon's remarks to press at Sedona Hotel - http://www.un.org/apps/news/infocus/sgspeeches/search_full.asp?statID=248
[2] Myanmar welcomes "no strings attached" disaster relief - http://www.reliefweb.int/rw/RWB.NSF/db900SID/SKAR-7EYEUX?OpenDocument

Global Action Day for Burma's Cyclone Victims (17-5-2008)

ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ ရဲ႕ စာမ်က္နွာမွ ကူးေဖာ္ၿပပါသည္။

ကုလသမဂၢ၏ စစ္ေရးအရ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ပိုင္ခြင့္
(Responsibility to Protect)
“အစိုးရတရပ္အေနျဖင့္ မိမိျပည္သူမ်ားအေပၚ ကာကြယ္ႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့လွ်င္ လူမႈေရးကိစၥ အေျခခံၿပီး ႏုိင္ငံတကာ အသုိင္းအ ၀ိုင္းက စစ္ေရးနည္းျဖင့္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ခြင့္ ရွိသည္။”

“ အစိုးရတရပ္အေနျဖင့္ မိမိျပည္သူမ်ားအေပၚ ကာကြယ္ႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့လွ်င္ လူမႈေရးကိစၥ အေျခခံၿပီး ႏုိင္ငံတကာ အသုိင္းအ၀ိုင္းက စစ္ေရးနည္းျဖင့္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ခြင့္ ရွိသည္ဆုိသည့္ ကုလသမဂၢလုပ္ပုိင္ခြင့္ (Responsibility to Protect) သည္ အစိုးရတရပ္က မိမိျပည္သူမ်ားအတြက္ ကယ္ဆယ္ေရး အကူအညီမ်ား လက္မခံဘဲ ျငင္းဆန္ေနလွ်င္လည္း အက်ဳံး၀င္သည္”
(ၾသစေၾတးလ် ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးေဟာင္း Gareth Evans ၏ ေျပာၾကားခ်က္ - ေမလ ၁၃၊ ၂၀၀၈)

ၾသစေၾတးလ် ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးေဟာင္း Gareth Evans သည္ အစိုးရတရပ္အေနျဖင့္ မိမိ ျပည္သူမ်ားအေပၚ ကာကြယ္ႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့လွ်င္ လူမႈေရးကိစၥ အေျခခံၿပီး ႏုိင္ငံတကာ အသုိင္းအ၀ိုင္းက စစ္ေရးနည္းျဖင့္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ႏုိင္ခြင့္ရွိသည္ဆုိသည့္ ကုလသမဂၢလုပ္ပုိင္ခြင့္ (Responsibility to Protect) ကို ၂၀၀၅ ႏွစ္တြင္ ခ်မွတ္ႏုိင္ေအာင္ ဦးေဆာင္စည္း႐ုံးခဲ့သူျဖစ္သည္။

“သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ က်ေရာက္သည့္ ကိစၥမ်ိဳးတြင္ ထုိကုလသမဂၢ လုပ္ပုိင္ခြင့္ကုိ အသုံးခ်ႏုိင္သလား ဆုိသည့္ BBC Channel 4 ၏ အေမးကုိ စစ္ေရးနည္းျဖင့္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ရန္ ျဖစ္ႏုိင္သည္ဟု ၿဗိတိသွ် ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး David Miliband က အဂၤါေန႔တြင္ ေျဖၾကားခဲ့သည္။”
(ၿဗိတိသွ် ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး David Miliband - ေမ ၁၃၊ ၂၀၀၈)

Save Our People by Forced Humanitarian Intervention Immediately!!!
ကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ နာဂစ္မုန္တိုင္းေဘးဒုကၡသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားကို အင္အားသံုး ၀င္ေရာက္ကယ္တင္ရန္ ႏိုင္ငံတကာ ကယ္ဆယ္ေရးတပ္မ်ား အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။
အင္အားသံုး ၀င္ေရာက္ကယ္တင္ေပးေရးအတြက္ ႏိုင္ငံတကာေရာက္ မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာမ်ားအားလံုး မနက္ျဖန္ Global Action Day for Burma's Cyclone Victims (17-5-2008) တြင္ အင္တိုက္အားတိုက္ တက္ညီလက္ညီ ေတာင္းဆိုဆႏၵျပၾကပါစို႔။

MoeMaKa Radio & Multimedia - ဳသရသ - ငၝတိုႚက ေကဵာင္းသားဆ�

MoeMaKa Radio & Multimedia - ဳသရသ - ငၝတိုႚက ေကဵာင္းသားဆိုးေတြ

Thursday, 15 May 2008

ငါတို႔က ေက်ာင္းသားဆိုးေတြ (မိုးမခ ကို ေပးတဲ့စာ) ၾသရသ ေမ ၁၅၊ ၂၀၀၈ တကၠသိုလ္ၾကီးကို ဓာတ္ပုံလိုက္ရိုက္တယ္။ လြမ္းစရာပဲ။ ပုံေတြကို ပို႔ေပးေနမယ္။ ငါတို႔က ေက်ာင္းသားဆိုးေတြပါ၊ တကၠသိုယ္တက္ခဲ့ေပမယ့္ စာသင္ခန္းအျပင္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ အခ်ိ္န္ေတြက ပိုမ်ားခဲ့ေတာ့ … ငါတို႔က ေက်ာင္းသားဆိုးေတြေပါ့။ လူမစုံတဲ့ စာသင္ခုံေတြက ထ ရပ္ျပီး ငါတို႔ ထြက္ခြာခဲ့ၾက။ အခုေတာ့ အသဲေတြ အူေတြ မရွိေတာ့တဲ့ ေက်ာင္းၾကီး … ျပီၤးေတာ့ အသက္မရွိေတာ့တဲ့ ဧရာ၀တီမွာ ငါတို႔က ေက်ာင္းသားဆိုးေတြေပါ့ …။ တခ်ဳိ႔ေက်ာင္းသားဆိုးေတြကေတာ့ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကို ဆင္းသြားျပီ။ လမ္းမွာလည္း အလု ခံ ၾကရတယ္။ လူဆိုး လူမိုက္ေတြက အကူအညီေတြကို လုၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ အသည္းၾကားက မေပးရေသးတဲ့ မဲ တျပားကိုလည္း လုသြားၾကတယ္။ ငါတို႔က ေက်ာင္းသားဆုိးေတြ ဆိုေတာ့ အေရခြံေတြ ထူတယ္။ မ်က္ရည္ေတြက ခန္းေျခာက္ခဲ့ျပီ။ မဆလေခတ္ ဆႏၵခံယူပြဲတုန္းကလည္း မဲရုံထဲက၊ စာသင္ခန္းေတြထဲက သပိတ္ေမွာက္ျပီး ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကဘူးေတာ့ ငါတို႔က ေက်ာင္းသားဆိုးေတြေပါ့။ မ်က္ရည္ေတာ့မရွိ ေဒါသေတြပဲ ရွိတယ္။ ေဒးဒရဲမွာဆို ငါတိ္ု႔ေက်ာင္းသားဆိုးေတြမွာ လက္ပိုက္ပဲ ၾကည့္ေနရတယ္။ ရ၀တက ဆန္ေ၀တယ္။ တရြာ အိတ္ ၂၀။ ေစာင္ေတြလည္း ေ၀တယ္။ ရုံးခ်ိ္န္ပဲ အလုပ္လုပ္ေတာ့ ရြာေတြက ေျခလ်င္လာရတဲ့ ျပည္သူေတြ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ခ်ိန္မွ ပိတ္ထားတဲ့ ရ၀တရုံးေရွ႔ကို ေရာက္ၾကရတယ္။ အဲဒီမွာ လက္ထဲမွာ ဗလာနဲ႔ ငါတို႔ ေက်ာင္းသားဆုိးေတြပဲ သူတုိ႔နဲ႔အတူ ရွိေတာ့တယ္။ ဆီမရွိတဲ့ ရြာစြန္ ရြာဖ်ားက ဒုကၡကို ေန႔ေရာ ညပါ ေက်ာပိုးျပီး အသက္ရႈေနၾကရတယ္။ ျမိဳ႔ဆီမလာႏိုင္။ ကားလမ္းနားနီးတဲ့ရြာေတြက လမ္းေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြခင္းျပီး ထမင္းတလုပ္၊ ေရတမႈတ္ကို ေတာင္းစားေနရတယ္။ ငါတို႔ ေက်ာင္းသားဆိုးေတြမွာ ေဖာက္ေပးစရာဆိုလို႔ လက္ေမာင္းေသြးေတြပဲ ရွိတယ္။ ငါတို႔အားလုံး အိပ္မက္ဆုိးထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတယ္။ ငါတို႔က တခါမွ မလိမၼာဘူးခဲ့ေတာ့ တက္တက္ၾကြၾကြပဲ။ ေခတ္အဆက္ဆက္က ေက်ာင္းသားဆိုးေတြခ်ည္းပဲ ဒီမုန္တိုင္းကို အတူတူ ျဖတ္ၾကရအုံးမယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲ

ေမးလ္စစ္ရင္းနဲ႕ ၿမန္မာၿပည္က ပို႕လိုက္တဲ႕ ေဆာ္ဩသံ ေလးကို လက္ဆင္႕ကမ္းလိုတာနဲ႕ တင္ၿဖစ္တာပါ။က်ေနာ္ကလည္း အခုေနာက္ပိုင္း မေရးတာမ်ားတာမို႕ မေတာ္တဆ ေရာက္ရွိလာတဲ႕မိတ္ေဆြကိုတက္စြမ္းသမွ် လက္ဆင္႕ကမ္း အသိေပးႀကဖို႕တိုက္တြန္းလိုပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။

လူ႕အခြင္႕အေရးနွင္႕ ဒီမိုကေရစီ ၏ အစိတ္အပိုင္းတခ်ိဳ႕

အမွန္တကယ္ၾကီးျပင္းလာေအာင္ကေလးေတြကိုဘယ္လိုျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မလဲ

Tuesday, May 22. 2007

မည္သူ႕ဘိန္းစားကမွ ဘိန္းစားျဖစ္ခ်င္လို႕ ဘိန္းစားသည္မဟုတ္၊ စမ္းၾကည့္ရင္းစြဲလို႕ ဘိန္းစားျဖစ္တာခ်ည့္ျဖစ္ပါသည္။ လူႀကီးမ်ားက ကိုင္တြယ္တတ္ဖို႕သာလိုပါသည္။ ကေလးမို႕လို႕ လူႀကီးေျပာသမွ်ယံုမယ္ထင္ရင္ လူႀကီးမွားပါသည္... . . .

ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္မွာ ကေလးဘ၀ေနခဲ့စဥ္က မိမိကိုပ်ိဳးေထာင္ခံရပံုနဲ႕ သူတပါးေတြပ်ိဳးေထာင္ခံခဲ့ရပံု ေတြကို ခုထိမွတ္မိေနပါေသးတယ္။ အျမင့္မတက္နဲ႕၊ ျပဳတ္က်မယ္၊ ညေနဆိုအျပင္မထြက္နဲ႕၊ သူရဲကိုက္လိ္မ့္မယ္။ ေၾကာင္ၾကီးလာၿပီ၊ စေလာင္းဖံုး၂ခ်ပ္ကိုရိုက္ရင္က်ားကိုက္မယ္။ ညဘက္အိမ္ထဲမွာ ေျခသည္းလက္သည္း မညွပ္ေကာင္းဘူး၊ ဟဲ့ေဆာ့လွခ်ည့္လား..ငါရိုက္လိုက္ရ။ ဟိုကေလးကိုၾကည့္စမ္း.. ျငိမ္ေနတာပဲ.. ဘယ္ေလာက္လိမာလဲ.. နင္တို႕ကေတာ့ တုတ္စာနဲ႕မ ွၿငိမ္မယ့္ဟာေတြ.. အစရွိသျဖင့္။ သည္လိုဆံုးမမႈမ်ိဳးေအာင္ျမင္သလားဆိုေတာ့... ဟုတ္ကဲ့။ သရဲကိုျမင္ဖူးခ်င္လို႕ သခၤ်ိဳင္းကုန္းကို မနက္ေစာေစာသြားၿပီး ေခ်ာင္းပါတယ္။ ဥစၥာေစာင့္ကိုျမင္ဖူးခ်င္လို႕ ညေနေစာင္းမွာ ျပာထုပ္ေတြကိုင္ၿပီး ေျခာက္သည္လို႕နာမည္ႀကီးေသာေနရာကို အစ္ကို၀မ္းကြဲေတြနဲ႕ အတူ သြားေခ်ာင္းပါသည္။ ေၾကာင္ကိုအလြန္ခ်စ္ပါသည္။ ဘုရားေပၚကို ကုတ္ကပ္တက္တာ ေခါင္းေလာင္းေမွာက္ထိ ေရာက္ပါသည္။ ဘုရားေရွ႕က ျခေသၤ့ႀကီးကို ဂုတ္ခြစီးပါသည္။ မလုပ္နဲ႕ေျပာေလ၊ လုပ္ခ်င္ေလဆိုသည္မွာ ကေလးတိုင္းတို႕ရဲ႕ ျဖဴစင္ေသာဗီဇစိတ္ပါ။ စူးစမ္းေသာစိတ္သည္ ေတာ္လွန္ေသာစိတ္မဟုတ္ပါ။ ကေလးတိုင္း၊ လူငယ္တုိင္း စူးစမ္းလိုေသာစိတ္ရွိၾကပါသည္။ မည္သူ႕ဘိန္းစားကမွ ဘိန္းစားျဖစ္ခ်င္လို႕ ဘိန္းစားသည္မဟုတ္၊ စမ္းၾကည့္ရင္းစြဲလို႕ ဘိန္းစားျဖစ္တာခ်ည့္ျဖစ္ပါသည္။ လူႀကီးမ်ားက ကိုင္တြယ္တတ္ဖို႕သာလိုပါသည္။ ကေလးမို႕လို႕ လူႀကီးေျပာသမွ်ယံုမယ္ထင္ရင္ လူႀကီးမွားပါသည္။ လူႀကီးေျပာတာ ဟုတ္လားမဟုတ္လားသိခ်င္လို႕စူးစမ္းေသာကေလး ပိုမ်ားပါသည္။

ကမၻာ့အေရွ႕ျခမ္းက အေနာက္ႏိုင္ငံ (အေရွ႕ျခမ္းမွာရွိၿပီး အေနာက္ႏို္င္ငံကစနစ္ကိုက်င့္သံုးၿပီး အေနာက္ ႏိုင္ငံသားမ်ားတဲ့ႏို္င္ငံ ) တစ္ခုမွာတိုက္ခန္းအေရာင္းျပခန္းတစ္ခုကို ေရာက္သြားဖူးပါတယ္။ တိုက္၀ယ္ဖို႕ လာၾကသူေတြအမ်ားႀကီးေပါ့။ ထူးျခားတာက ျမန္မာႏိုင္ငံလို လူႀကီးေတြခ်ည့္လာၾကည့္ၾကတာ မဟုတ္ပါ ဘူး။ ကေလးေတြေရာ၊ အဘိုးႀကီးအဘြားႀကီးေတြနဲ႕ လက္တြန္းလွည္းသံုး ဒုကၡိတေတြလည္းပါပါတယ္။ အဘိုးႀကီးအဘြားႀကီးမ်ားနဲ႕ လက္တြန္းလွည္းသမားေတြပါ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ေနလို႕ရမယ့္အိမ္ ပံုစံ မ်ားကိုလည္း စနစ္တက် သုေတသနလုပ္ၿပီးေဆာက္ထားတဲ့အိမ္မ်ားကိုေတြ႕ရပါတယ္။ လူတိုင္းကိုယ့္ အား ကိုယ္ကိုးေနလို႕ရမယ့္နည္းေတြကိုခ်ည့္ စိတ္၀င္စားၾကတာကို အားတက္ဖြယ္ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ နည္းနည္းစပ္စုလိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ မထင္မွတ္တာကိုေတြ႕မိပါေတာ့တယ္။

ေစာင္းငန္းေစာင္းငန္းေလး လမ္းေလွ်ာက္တတ္ကာစ ကေလးကိုအေမျဖစ္သူက တိုက္ေရြးခိုင္းေနတာပါ။ ကေလးကိုတိုက္ထဲမွာလမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းတယ္၊ ေလွ်ာက္ကိုင္ၾကည့္ခိုင္းတယ္။ ကေလးက တိုက္နံရံက ေဇာင္းကေလးတစ္ခုကိုပြတ္သပ္လိုက္ၿပီး အေမကိုၾကည့္ေနေတာ့ အေမက အင္း.. ေတာ္လိုက္တဲ့သား.. ေနာက္တိုက္တလံုး သြားၾကည့္ၾကစို႕လို႕ ေျပာၿပီး ကေလးကိုလက္ဆြဲၿပီး ထြက္သြားေတာ့တာပါပဲ... ေျပာခ်င္တာက အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြဟာ သူတို႕သားသမီးကို ၁၈ႏွစ္ျပည့္ရင္ အိမ္ကထြက္သြားခိုင္း တယ္ ဆိုတာ ထြက္သြားခိုင္းႏိုင္ေလာက္တဲ့ အသိပညာနဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယံုၾကည္ကိုးစားစိတ္ေတြကို သည္လိုအရြယ္ေလးကတည္းက ေမြးထည့္ေပးထားၿပီးသားျဖစ္ၿပီး လူႀကီးျဖစ္စအရြယ္မွာ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးတတ္ေအာင္ တမင္အိမ္ကထြက္ခိုင္းလိုက္တာျဖစ္လို႕ပါပဲ။ အခုလိုတစ္ႏွစ္သားေလးကို တိုက္ တစ္လံုးကို လိုက္ၾကည့္ခိုင္းသလို ကေလးကလည္း သူလမ္းေလွ်ာက္ရင္း လဲက်လို႕ ေဆာင့္မိႏိုင္တဲ့ ေနရာေလးကိုျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ စိတ္၀င္စားလြန္းလို႕ သူတို႕ေနာက္ကလိုက္ၾကည့္ေတာ့ နံရံ အနားေစာင္း ေတြကို ခၽြန္္မေနေစဘဲေဇာင္းလံုးထားတဲ့၊ ေလွကားကိုလည္း ကေလးအတြက္အဆင္ေျပေအာင္ တပ္ ဆင္ထားတဲ့ ေနာက္ဆံုးအိမ္တလံုးကို သူတို႕၀ယ္လိုက္ၾကပါတယ္။ သူတို႕က သူတို႕ရဲ႕ တစ္ႏွစ္သား ကေလးကို အိမ္တစ္လံုးေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္အရြယ္သားသမီးက အိမ္တလံုးကိုစိတ္ႀကိဳက္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရၾကပါသလဲ။ ကိုယ့္အ၀တ္အစားကိုေတာင္ ကိုယ္တိုင္စိတ္ၾကိဳက္၀ယ္၀တ္ခြင့္ ရၾကသလား။ အေမအေဖခိုင္းသမွ်လုပ္ၿပီး ထားတဲ့အတိုင္းေနတဲ့ကေလးကို လူလိမ္မာလို႕ ထင္ၾကခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ေနၾကခ်ိန္မွာ သည္ကေလးဘယ္ေလာက္ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အညြန္႕က်ိဳးေနမလဲဆိုတာ သိၾကရဲ႕လား။ ကိုယ့္မသိစိတ္ထဲမွာ အာဏာရွင္စိတ္၀င္ေနၿပီး သူမ်ားရဲ႕ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြကို ပိတ္ပင္ေနမိပါပေကာဆိုတာကို ကိုယ့္သားသမီးကိုယ္ခ်စ္လို႕ အစစအရာရာ စီစဥ္ေပးေနတာပါဆိုတဲ့ ဆင္ေျခေလးနဲ႕ ကာတတ္ၾကပါတယ္။ သားသမီးကိုခ်စ္ရာေရာက္ရဲ႕လား၊ စိတ္ေရာလူပါ ႀကီးျပင္းခြင့္ေပးရာေရာက္ရဲ႕လား လို႕ မိဘမ်ားေတြးမိၾကပါသလား။ ကေလးရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေရြးခ်ယ္ခ်င္စိတ္ ပ်င္းသြားရင္း၊ မိမိရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္တာ၀န္ယူရေကာင္းမွန္းသိတဲ့စိတ္ ပ်င္းသြားရင္း တျဖည္းျဖည္းအသက္ေတြႀကီးလာတဲ့ ၾကီးပ်င္းသူမ်ားကို ေမြးထုတ္သင့္သလား။ မွန္ကန္တဲ့ေရြးခ်ယ္မႈကို ျပဳလုပ္ရင္း မိမိရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အေၾကာင္းကိစၥအရာရာကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ရင္ဆိုင္တတ္၊ ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့ ျပင္းထန္တဲ့စိတ္ထားနဲ႕ တာ၀န္ယူလိုစိတ္၊ တာ၀န္ယူလိုမႈတို႕နဲ႕အတူ ၾကီးလာတဲ့ ၾကီးျပင္းသူမ်ိဳးကို ေမြးထုတ္သင့္သလား။ မင္းတို႕ဘာသိလို႕လဲ၊ ကေလးေတြ ကေလးေနရာေနစမ္း၊ လူႀကီးေတြၾကား၀င္မရႈပ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႕၊ စတဲ့ စတဲ့စကားေတြၾကားမွာ လူငယ္ေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယံုၾကည္စိတ္ ေပ်ာက္ဆံုးပ်က္သုဥ္း ခဲ့ၾကရပါ တယ္။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြဆံုးရံႈးခဲ့ၾကရာက အေကာင္းအဆိုးကို ေရြးခ်ယ္တတ္ျခင္း၊ ေရြးခ်ယ္ရဲျခင္းဆိုတဲ့ လူရည္လူေသြးမ်ားပါ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ၾကရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ၀မ္းပန္းတနည္းေျပာဖူး ပါတယ္။

သူ႕ရဲ႕အဘြားအသက္၇၀ေက်ာ္ေပ်ာက္လို႕သူကအိမ္ထဲမွာလုိက္ရွာပါသတဲ့။ ေနာက္အဘြားရဲ႕အေမ အသက္၉၀ေက်ာ္အေဘးရဲ႕အခန္းထဲမွာ ေႏြေန႕လည္ႀကီးျခင္ေထာင္ခ်လို႕ ျခင္ေထာင္လႈပ္ေနလို႕ ျမစ္ျဖစ္သူကသြားေခ်ာင္းပါတယ္တဲ့။ သည္ေတာ့မွ အေဘးျဖစ္သူကအဘြားကို သူ႕စကားနားမေထာင္ဘဲ (သူ႕ရဲ႕အတည္ျပဳခ်က္ကိုမေတာင္းဘဲ) သူ႕ေျမးျမစ္ေတြကို သင္တန္းတက္ခိုင္းလို႕ ျခင္ေထာင္ထဲေခၚၿပီး ေပါင္တြင္းေၾကာဆြဲလိမ္ကာ အျပစ္ေပးေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိရပါသတဲ့။ သည္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းလဲ သူ႕အေျခအေနက ဥထဲမွာပဲရွိေသးပါလား၊ အေကာင္ေတာင္မျဖစ္ေသးတဲ့ အေျခအေနေလာက္ပဲ ရွိပါလားလို႕ စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး ျပန္ထြက္ခဲ့တာအသံေတာင္မထြက္ရဲခဲ့ပါဘူးတဲ့။ လက္ရွိျမန္မာျပည္က အျဖစ္မွန္ အေျခအေနတစ္ရပ္ပါ။ ျမန္မာလူငယ္တိုင္း သည္လိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ၾကံဳခဲ့တယ္လို႕မဆိုလိုပါ။ လူတစ္ေယာက္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီျဖစ္ေပမယ့္ အမ်ားစုအေနနဲ႕ ကိုယ့္ျဖစ္ရပ္နဲ႕ကိုယ္ ျပန္လည္ႏိႈင္းယွဥ္ စဥ္းစားမိေစဖို႕သာ ရည္ရြယ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ တိုင္းတပါးမွာ ေပြလီတဲ့ကေလး မ်က္ႏွာေကာင္းရပါတယ္။ creative mind ရွိတယ္ဆိုၿပီး ေျမေတာင္ေျမွာက္ခံရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ "ဟဲ့ေမ်ာက္ေလာင္းေလး.. ေပြလီပါ့ေတာ္.. အၿငိမ္ကိုမေနႏိုင္ဘူး.. သည္ေန႕ေစ်းကျပန္လာမွ ထား၀ယ္ႀကိမ္နဲ႕ေတြ႕မယ္"လို႕ ခ်ီးေျမွာက္တတ္ၾက ပါတယ္။

သည္ေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံက အသက္၁၈ႏွစ္အရြယ္လူတစ္ေယာက္က လူႀကီးတစ္ေယာက္လို ေရြးခ်ယ္ တတ္၊ ေရြးခ်ယ္ရဲေနၿပီး အလုပ္မ်ားကိုလုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ရင္း တိုင္းျပည္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ထဲက အသက္ ၂၅ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလိုလူေတြက အေဘးထံမွာ အမိန္႕ေတာင္းရင္း ခြင့္ျပဳခ်က္ယူေနရမွေတာ့ သက္တူရြယ္တူခ်င္း ဘယ္လိုလူရည္လူေသြးခ်င္းၿပိဳင္ႏိုင္ၾကပါ့မလား။ သူငယ္ခ်င္းကို ႏွိမ္တာမဟုတ္သလို ျမန္မာျပည္ထဲက လူငယ္ေတြကို ႏွိမ္တာလဲမဟုတ္ရပါ။ ကိုယ့္ျမန္မာလူငယ္ေတြကို ႏိုင္ငံတကာက ရြယ္တူလူငယ္ေတြထက္ ပိုမိုထက္ျမက္ေတာ္တတ္ေနေစ ခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႕ သူတို႕ေတြႏိႈင္းယွဥ္တတ္လာေအာင္၊ ႀကိဳးစားတတ္လာေအာင္ ျမင္ဖူးတာေလးကို ျပန္ေ၀မွ်ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူကလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိေပးတဲ့အေနနဲ႕ ေရးျဖစ္တာလဲ ပါတာေပါ့ေလ။ အိပ္မက္ပရိသတ္နဲ႕ ျမန္မာလူငယ္ေတြလည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတကာက လူငယ္ေတြထက္ ဉာဏ္ရည္လူရည္ ေခါင္းတစ္လံုးသာသူေတြျဖစ္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

: KhunMyaHlaing

အမိေၿမအတြက္ ေလ်ာက္လွမ္းရန္လမ္းေႀကာင္းတစ္ခု

ကိုထိုက္ဆီက ကူးယူၿဖန္႕ပြားတာၿဖစ္ပါတယ္။

တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ

တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ
ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ

၈၈-မ်ဳိးဆက္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဖမ္းကုန္ၿပီတဲ့
ညက ေရဒီယိုမွာ ေၾကညာသြားတယ္
ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ၿပီးလိုက္ၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

ပခုကၠဴသံဃာႏွစ္ပါးကို ဓာတ္တိုင္မွာ ႀကိဳးတုတ္ၿပီး ႐ိုက္သတဲ့
ညက ေရဒီယိုမွာ ၾကားလိုက္ရတယ္
ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္လိုက္ၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

သံဃာေတာ္ေတြ ပတၱနိကၠဳဇၥန ကံေဆာင္ေနၾကၿပီတဲ့
ညက ေရဒီယိုမွာ ေျပာသြားတယ္
ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ တင္းတိမ္ၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

သံဃာေတြေနာက္ကို ျပည္သူေတြပါလာၿပီတဲ့
ညက ေရဒီယုိမွာ အသံလႊင့္သြားတယ္
ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေရာင့္ရဲၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

ဂ်ပန္သတင္းေထာက္ကို စစ္ေခြးေတြ ပစ္သတ္လိုက္တာ
ညက တီဗီြမွာ ၾကည့္လိုက္ရတယ္
ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

စစ္ေခြးေတြ ပစ္သတ္တာ ျပည္သူေတြေသကုန္ၿပီတဲ့
ညက ဘီဘီစီမွာ ေၾကညာသြားတယ္
ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္လိုက္ၾကေတာ့မွာလား
တုိက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို ညပိုင္း၀င္စီးတာ
သံဃာေတြ ေတာ္ေတာ္အဖမ္းခံရတယ္တဲ့
ညက အာရ္အက္ဖ္ေအမွာ ၾကားလိုက္ရတယ္
ေၾကကြဲ၀မ္းနည္း႐ံုန႔ဲ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

သံဃာအေလာင္းတေလာင္း ငါးမိုးရိပ္ေခ်ာင္းထဲမွာ ေပၚလာသတဲ့
မေန႔က အင္တာနက္မွာ ၾကည့္လိုက္ရတယ္
သံ႐ံုးေတြေရွ႕မွာ ဆႏၵျပ႐ံုနဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

ဂမ္ဘာရီ မေန႔က ျပန္သြားၿပီတဲ့
ညက ဗီြအိုေအမွာ ေျပာသြားတယ္
ဆင့္ဟိုဒင္း ေခြးေမွ်ာ္႐ံုနဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

သတင္းေမး သတင္းလႊင့္ရတာလည္း
စိတ္မေကာင္းစရာေတြ ခ်ည္းပါကြယ္
စုတ္သပ္႐ံုေလာက္နဲ႔ပဲ ေနၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

ဆႏၵျပသူေတြကို စစ္ေခြးေတြ ၀ိုင္း႐ိုက္တာ
စီအန္အန္မွာ ၾကည့္လိုက္ရတယ္
စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္႐ံုနဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘယ္ေရာက္ေနၾကလဲ
အဖြဲ႕အစည္းေတြ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ
ငါတို႔မဲေပးထားတဲ့သူေတြ ဘယ္မွာလဲ
ေဒါက္တာဆလိုင္းထြန္းသန္းတို႔၊ ဦး၀င္းခက္တို႔ ဘယ္မွာလဲတဲ့
ျပည္သူေတြ ေမးေနၾကၿပီ
အစည္းအေ၀းထုိင္႐ံုေလာက္နဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား
စတိတ္မန္႔ထုတ္႐ံုေလာက္နဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား
ေရဒီယုိမွာ ဟိုေျပာဒီေျပာနဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

သံဃာေတြ ျပည္သူေတြ ေသြးေခ်ာင္းစီးေနတာေတာင္
အာဖရိက ျမင္းက်ားေတြလို
ျမက္စားမပ်က္ၾကပါလားကြာလို႔
အေျပာခံၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

ျမန္မာျပည္သားဆိုတာ
ငံု႔ခံတတ္တဲ့ လူစားေတြပါကြာလို႔
သမိုင္းအေရးခံၾကေတာ့မွာလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

ဒီကဗ်ာကို
အံခ်လိုက္ရရင္
ေသေပ်ာ္ၿပီကြာလို႔ ယူဆေနသလား
တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။

အားလံုး …
အားလံုး …
ဒီမိုကေရစီကို လိုလားတဲ့
ျမန္မာျပည္သားအားလံုး
ၾကက္ေသ ေသမေနၾကပါနဲ႔
ငါတို႔ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုတာကို
ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတဲ့ သံဃာေတြက လမ္းျပသြားခဲ့ၿပီ
လမ္းမေပၚမွာ ပစ္သတ္ခံရတဲ့ ျပည္သူေတြက လမ္းျပသြားခဲ့ၿပီ
အဖမ္းဆီးခံ သံဃာနဲ႔ျပည္သူေတြက လမ္းျပသြားခဲ့ၿပီ
အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့ဘူး
တိုက္ပြဲက ငါတို႔အားလံုးကို အႀကီးအက်ယ္ စိန္ေခၚေနၿပီ
တိုက္ပြဲက ငါတို႔အားလံုးကို အႀကီးအက်ယ္ စိန္ေခၚေနၿပီ
တိုက္ပြဲက ငါတို႔အားလံုးကို အႀကီးအက်ယ္ စိန္ေခၚေနၿပီ။ ။

ၿပည္ပရွိ ၿမန္မာနိုင္ငံသားအေပါင္းသို႕

ဴပည္ပေရာက္ဴမန္မာေတၾ ဘာလုပ္ေနသလဲ
သူရိန္ထက္
စက္တင္ဘာ ၂၈၊ ၂၀၀၇

ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ ဇာတ္လမ္းထဲမႀာ (ပုလိပ္ေတၾ ဘာလုပ္ေနသလဲ) ဆို႓ပီး သတင္းစာေတၾမႀာ ေရးကုန္ဳက႓ပီလိုႛ ေဴပာတာေလး အမႀတ္ရလိုႛ ဒီေခၝင္းစဥ္ေပးမိတာပၝ။ တမဵႂိး မထင္ဳကပၝနဲႛ။ ကဵေနာ္ ဒီစာကို ဴပည္ပေရာက္ ဴမန္မာေတၾကို ေဆာ္ဖိုႛႎႀက္ဖိုႛမဟုတ္ဘဲ အကူအညီ ေတာင္းခဵင္လိုႛ ေရးလိုက္တာပၝ။ (စကားခဵပ္)

ဟုတ္ပၝတယ္၊ ကဵေနာ္ အကူအညီတစ္ခုေလာက္ ေတာင္းခံခဵင္ပၝတယ္။ ဒီအကူအညီမေတာင္းခင္ ကဵေနာ္ေတၾးမိ ေကာက္ခဵက္ဆဲၾမိတဲ့ အခဵက္ေလး ၃ ခဵက္ကို တင္ဴပပၝရေစ။

(၁)
လတ္တေလာ အေရးေတာ္ပံု႒ကီး ဴဖစ္ေပၞလာတာဟာ အေဳကာင္းရင္းေတၾ ရႀိေပမယ့္ အခုလို အရႀိန္ဴမင့္ဴမင့္ ဴဖစ္လာတာဟာ သံဃာေတာ္ေတၾ ပၝ၀င္လာလိုႛပၝ။ လူအခဵင္းခဵင္း သတ္ဴဖတ္ ဖမ္းဆီးေနတာ ဒီေလာက္ မခံစားဳကေပမယ့္ သံဃာကို ထိေတာ့ ဴပည္သူေတၾ အမဵားအဴပား ထၾက္ေပၞလာခဲ့တာပၝ။ ဴပည္သူေတၾဟာ ဖမ္းမယ္ဆီးမယ္ ပစ္ခတ္သတ္ဴဖတ္မယ္ ဆိုတ့ဲဳကားက ရဲရင့္ခဲ့ဳကပၝ႓ပီ၊

(စကားခဵပ္အေနနဲႛေတာ့ ၂၆ ရက္က ဆႎၬဴပပဲၾမႀာ ပစ္ခဵင္ပစ္ ဆို႓ပီး ရင္ေကာ့ေပးတဲ့ လူ ၃ ဦးကိုလည္း ဳကည္ညိႂဦးညၾတ္လိုက္ပၝရေစ)

ဘာပဲဴဖစ္ဴဖစ္ ဴမန္မာဴပည္သူေတၾဟာ အမဵႂိးဘာသာ သာသနာကို ေစာ္ကားရင္ေတာ့ လက္မခံဘူးဆိုတာ ေကာက္ခဵက္ဆဲၾလိုႛ ရႎိုင္ပၝတယ္။ ဘာသာေရးဟာ ႎိုင္ငံေရးမႀာ အေရးပၝတယ္ေပၝ့ ခင္ဗဵာ၊။

(၂)

ဴပည္ပေရာက္ ဴမန္မာေတၾ ဘာလုပ္ေနလဲ။ ဴပည္တၾင္းက ဴမန္မာေတၾ ဘာလုပ္ေနလဲနဲႛ အဴပန္အလႀန္ေဴပာဆို ဳကတာမဵႂိး မဳကာခဏ ဳကားရသလို ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္တတ္ႎိုင္တဲ့ဘက္က ရပ္တည္ေဆာင္ရၾက္ဳကဖိုႛ အေဴဖထၾက္လာပၝတယ္။

ဴပည္ပေရာက္ေနတဲ့ ဴမန္မာေတၾက တတ္ႎိုင္သေလာက္လုပ္ဳကမယ္ဆို႓ပီး ဴပည္တၾင္းကို ေငၾေတၾလႀႃဳက၊ သက္ဆိုင္ရာ အစိုးရပိုင္း ကုလသမဂၢပိုင္းေတၾကို သိုင္းဳက၀ိုင္းဳကဖိုႛ အေရးဆိုဳက၊ သတင္းေတၾ ဴဖန္ႛခဵိဳက၊ အ႒ကံဴပႂေဆၾးေႎၾးဳကတာေတၾကိုလည္း ၀မ္းေဴမာက္ဖၾယ္ ဳကားသိရပၝတယ္။

ေနာက္ထပ္ လုပ္ႎိုင္တာရႀိရင္လည္း အခဵိန္မေရၾး လုပ္ေဆာင္ဖိုႛ အသင့္ဴဖစ္ေနတယ္လိုႛ ဆိုရမႀာပၝ၊။

(၃)
လၾန္ခဲ့တဲ့ႎႀစ္ေတၾက ဘာသာတစ္ခုက (သတင္းစာတစ္ေစာင္က ကာတၾန္းေတၾဟာ … သူတိုႛဘာသာကို ေစာ္ကားရာေရာက္တဲ့ အခဵက္ေတၾ ပၝ၀င္လိုႛ) ဆို႓ပီး ဘာသာတူ ႎိုင္ငံမဵားက ၀ိုင္း၀န္းဆႎၬဴပဳက။ သေဘာထားေတၾ ထုတ္ဴပန္ဆူပူဳကနဲႛ လုပ္လိုက္တဲ့အခၝ ကမၲာေကဵာ္ေအာင္ ဴဖစ္သၾားခဲ့ရပၝတယ္။

ေဖာ္ဴပပၝအခဵက္ ၃ ခဵက္ကို စဥ္းစားရင္း ကဵေနာ့္အေနနဲႛ ဴပည္ပေရာက္ ဴမန္မာေတၾကို တစ္ခုေလာက္ အကူအညီေတာင္းခဵင္ ပန္ဳကားခဵင္တာေလးတစ္ခု ရႀိလာပၝတယ္။ အထူးသဴဖင့္ေတာ့ အာရႀက ဗုဒၭဘာသာႎိုင္ငံေတၾေရာက္ ဴမန္မာမဵားကို ပန္ဳကားခဵင္တာပၝ။

မိမိတုိႛေရာက္ေနတဲ့ ႎိုင္ငံေတၾက ဗုဒၭဘာသာအဖဲၾႛအစည္းေတၾ ဘာသာေရးေခၝင္းေဆာင္ေတၾဆီ အီးေမးလ္ကပဲဴဖစ္ဴဖစ္ စာတိုက္ေတၾကပဲဴဖစ္ဴဖစ္ သၾားေရာက္ေတၾႛဆံုလိုႛပဲဴဖစ္ဴဖစ္ အခုလို ဴမန္မာဴပည္မႀာ ဗုဒၭဘာသာကို ေစာ္ကားခံေနရတာေတၾ၊ လူအခဵင္းခဵင္း သတ္ဴဖတ္ေနတာေတၾ … စတဲ့ စတဲ့ အခဵက္ေတၾကို သီကံုး ေဴပာဴပ႓ပီး အနည္းဆံုး သေဘာထား ထုတ္ဴပန္တာမဵႂိးေလာက္ဴဖစ္ဴဖစ္ အကူအညီေပးဖိုႛ ေတာင္းဆိုေပးဳကပၝလား ခင္ဗဵာ။

ဥပမာ- ထိုင္းေရာက္ဴမန္မာေတၾ။
ကိုးရီးယားေရာက္ ဴမန္မာေတၾ။
ဂဵပန္ေရာက္ ဴမန္မာေတၾ
အိႎိၬယေရာက္ ဴမန္မာေတၾ
စကႆာပူေရာက္ ဴမန္မာေတၾ … စသည္ စသည္ဴဖင့္ေပၝ့။

ကဵေနာ္ေတၾးမိတာေလးကို တင္ဴပေတာင္းဆို ေမတၨာရပ္ခံလိုက္ရပၝတယ္။ တစံုတရာ ထိေရာက္မႁ ရႀိႎိုင္မယ္ထင္မိပၝရဲႛ ခင္ဗဵ။ အနီးကပ္ ေစာင့္ဳကည့္ေနပၝတယ္ဆိုတဲ့ အိမ္နီးခဵင္းႎိုင္ငံေတၾက အစိုးရပိုင္းက မဵက္ႎႀာလဲၿခဵင္ရင္ေတာင္ ဘာသာေရးပိုင္းက ကဵေနာ္တိုႛ ႒ကႂိးစားဳကည့္ရေအာင္လားခင္ဗဵာ။ ။

ကိုယ့္အနာဂတ္အတြက္ ကိုယ္သာအရွင္သခင္

ကိုယ့္အနာဂတ္အတြက္ ကိုယ္သာအရွင္သခင္

အခုက်ေနာ္ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕ေနရတာက UN ကိုစာပို႕ဖို႕၊ အာဆီယံကိုအေရးဆိုဖို႕၊ ကုလရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတပ္ေတြလာဖို႕၊ စစ္တပ္အတြင္း အခ်င္းခ်င္းကြဲၾကၿပဲၾကဖို႕ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာကိုေတြ႕ေနရပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးဟာ ေရနစ္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္လိုပါပဲ။ ေရနစ္ေနတဲ့သူအဖို႕ ေကာက္ရိုးကေလးတမွ်င္ကလည္း အမ်ားႀကီးအသံုး၀င္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလိုေမွ်ာ္လင့္တာေတြကို က်ေနာ္မကန္႕ကြက္ပါဘူး။ ႀကိဳဆိုေထာက္ခံအားေပးပါတယ္။

က်ေနာ္အျမဲတမ္းစဥ္းစားေနတာရွိပါတယ္။
ဆရာႀကီးဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကေျပာပါတယ္။ စနစ္ဆိုးတစ္ခုဟာ အႏွစ္၂၀ပဲ သက္တမ္းရွိတယ္တဲ့။
က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာျပည္မွာ ဘာလုိ႕ ၄၅ႏွစ္ေလာက္အထိ သက္ဆိုးရွည္ခဲ့တာလဲလို႕ပါ။
ေနာက္ၿပီး လူထုနဲ႕ထိုက္တန္တဲ့အစိုးရသာလွ်င္ ရေလ့ရွိတယ္တဲ့။ အဲဒါေတာ့ ဘယ္သူေျပာခဲ့မွန္းမသိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာျပည္သူလူထုဟာလည္း က်ေနာ္တို႕နဲ႕ထိုက္တန္တဲ့အစိုးရသာရတယ္ေပါ့ေလ။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။ အခုလက္ရွိဒီေန႕အေျခအေနဟာ လက္ရွိအစိုးရသည္ လက္ရွိျပည္သူလူထုနဲ႕လံုး၀မထိုက္တန္ေတာ့ပါ။ အဲဒီအတြက္ က်ေနာ္တို႕ တိုက္ပြဲ ၀င္ၾကရပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္တစ္ခုက က်ေနာ္တို႕ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕အက်င့္ပါ။ က်ေနာ္တို႕တစ္ေတြမွာ မင္းေလာင္းေမွ်ာ္တဲ့၀ါသနာဟာ ေမြးရာပါျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးယခင္အဆက္ဆက္ကတည္းက မင္းဆိုးမင္းညစ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ေနၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ မင္းေလာင္းကိုေမွ်ာ္ၾကေလ့ ရွိပါတယ္။ ပုဂံေခတ္၊ ပင္းယေခတ္၊ အင္း၀ေခတ္၊ ေတာင္္ငူေခတ္၊ ေညာင္ရမ္းေခတ္၊ ကုန္းေဘာင္ေခတ္၊ အဂၤလိပ္ေခတ္၊ ဂ်ပန္ေခတ္၊ အဂၤလိပ္ေခတ္(ဒုတိယပိုင္း)၊ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေခတ္၊ စစ္အစိုးရအာဏာရွင္အဆက္ဆက္ေခတ္(ယေန႕ေခတ္) အထိတိုင္ က်ေနာ္တို႕ အဲဒီအက်င့္ကို မေဖ်ာက္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ အဲဒီအက်င့္ကိုေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ၿပီး က်ေနာ္တို႕လူမ်ိဳးေတြကို လူလည္က်သြားတဲ့ အျဖစ္ အပ်က္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။

အခုလည္း က ်ေနာ္တို႕ UN, USA နဲ႕ Europe တစ္ခုခုက ၀င္လာလိမ့္မယ္တို႕၊ စစ္တပ္အတြင္းကြဲကုန္ၾကၿပီတို႕ စသျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾက တာလည္း မင္းေလာင္းေမွ်ာ္သလို သေဘာမ်ိဳးပါပဲ။ သမိုင္းကို ျပန္ၾကည့္ရင္ တစ္ကယ့္တစ္ကယ္ ကယ္တင္ႏိုင္တဲ့ မင္းေလာင္းဆိုတာ အလြန္ကိုရွားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူထုကိုယ္တိုင္လုပ္ေဆာင္ရတာပါပဲ။ ခံစရာရွိရင္လည္း လူထုပဲ ခံၾကရတာပါ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႕ ကံၾကမၼာကို က်ေနာ္တို႕လူထုကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးရပါလိမ့္မယ္။ ေအာင္ျမင္ရမယ္လို႕လည္း ယံုၾကည္ပါတယ္။ အမွန္တရားအတြက္ ၀င္တဲ့တိုက္ပြဲဆိုတာ အနည္းငယ္ ခါးသီးမယ္။ ၾကာခ်င္လည္းၾကာမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ေအာင္ျမင္ပါလိမ့္မယ္။

ဒီေန႕အျဖစ္အပ်က္ကိုၾကည့္ရင္လည္း ဘယ္သူ႕အကူအညီမွမယူပဲ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈေအာက္မွာ လူထုရဲ႕ေသြးစည္းညီညြတ္မႈနဲ႕ စခဲ့တဲ့တိုက္ပြဲပါ။ ဘယ္ကမွအကူအညီမယူခဲ့ၾကပါဘူး။ အခုဆိုရင္ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႕ ျပည္သူလူထု ရဲ႕ ေသြးေတြ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ စြန္းေပကုန္ၾကပါၿပီ။ စခဲ့ၾကၿပီဆိုမွေတာ့ လံုး၀ေနာက္မဆုတ္သင့္ေတာ့ပါ။
က်ေနာ္တို႕လိုလားတဲ့၊ က်ေနာ္တို႕ေတာင့္တတဲ့ ပန္းတိုင္ကို လွမ္းကိုင္ႏိုင္ဖို႕ဆိုတာ လက္တကမ္းမွာရွိပါတယ္။ အမိႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ အခုအေရးအခင္းမွာ အသက္ေပးလွဴသြားတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ၊ ျပည္သူလူထုေတြကိုေလးစားေသာအားျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳေသာအားျဖင့္ က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကို ေက်းဇူးျပဳၿပီး မရပ္တန္႕လိုက္ၾကပါနဲ႕။

က်ေနာ္တို႕ ခံခဲ့ရေပါင္းလည္းမ်ားပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႕အမွတ္လည္းမရွိၾကပါဘူး။ ႏိုင္ငံတကာမွာ အေတးအမွတ္ အနည္းဆံုးလူမ်ိဳးကို ျပပါဆိုရင္ က်ေနာ္တို႕ျမန္မာလူမ်ိဳးကို ျပရပါလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာစဥ္စားၾကည့္ေတာ္မူၾကပါ။ က်ေနာ္တို႕အေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရက္စက္ယုတ္မာခဲ့ပါေစ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ခဏေလးနဲ႕ေမ႔ႏိုင္တဲ့လူမ်ိဳးေတြပါ။ တျခားအေ၀းႀကီးကိုမၾကည့္ပါနဲ႕ဦး။ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႕လို လူမ်ိဳးေတာင္ ျပဳတ္သြားတဲ့အခ်ိန္ သနားေနၾကတဲ့လူတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ တစ္ခ်ိန္က ဗိုလ္ခင္ညြန္႕ရဲ႕ႏွိပ္စက္ျခင္းကို တိုက္ရိုက္ခံခဲ့ရတဲ့လူေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အခုလည္းအဲဒီလိုမ်ိဳး ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ျဖစ္သြားမွာကို က်ေနာ္အရမ္းစိုးရိမ္ပါတယ္။

အခုဆိုရင္ တိရိစၦာန္ငသန္းေရႊနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ေနာက္လိုက္ေခြးေတြဟာ ဘုရားမွန္း၊ တရားမွန္း၊ သံဃာမွန္း၊ ေက်းဇူးရွင္ျပည္သူဆိုတာေတြမွန္း မသိမျမင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ သူတို႕မ်က္စိထဲမွာ သူတို႕အာဏာတည္ၿမဲေရးအတြက္ပဲျမင္ပါတယ္။ စာနယ္ဇင္းသမား သတင္းေထာက္ေတြကို ပါမက်န္ ယုတ္မာပက္စက္ေနၾကပါၿပီ။ ဒီလိုေခြးတိရိစာၦန္ေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာမွာ က်ေနာ္တို႕ျမန္မာေတြမ်က္ႏွာငယ္ရပါတယ္။ အရွက္ကြဲခဲ့ရပါၿပီ။

တစ္ခ်ိန္က က်ေနာ္တို႕ကိုေမာ့္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ က်ေနာ္တို႕ ကၽြန္ေတြလို အလုပ္လုပ္ေနၾကရပါၿပီ။ တိုင္းတပါးလူမ်ိဳးေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တုန္းကေတာင္း မခံခဲ့ရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး ေခြးတိရိစာၦန္ေတြအုပ္ခ်ဳပ္မွ က်ေနာ္တို႕ခံစားေနရပါၿပီ။ ႏိုင္္ငံတကာမွာ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္ႏိုင္ငံလို႕ ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ၿပီးေနခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံမွာ သံဃာေတြကို သတ္ျဖတ္ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြကို ဖ်က္စီးတယ္ဆိုတာ အရပ္ရပ္ေနျပည္ေတာ္ ၾကားလို႕မွမသင့္ေတာ္ပါဘူး။ ဒီလို ေခြးတိရိစာၦန္ေတြကို ဘယ္သူ႕အကူအညီမွ ေစာင့္မေနၾကေတာ့ပဲ ကိုယ္တိုင္တိုက္ခိုက္ၾကပါစို႕။

အို............ တိုက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္ ျပည္သူလူထုနဲ႕သံဃာေတာ္အေပါင္းတို႕ခင္ဗ်ား

မင္းဆိုးမင္းညစ္ေတြကို က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ေသြးေတြနဲ႕ ေဆးေၾကာသန္႕စင္ၾကပါစို႕။

တိုင္းျပည္နဲ႕လူမ်ိဳးရဲ႕အမည္းစက္ေတြကို က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ေသြးေတြနဲ႕ ေဆးေၾကာသန္႕စင္ၾကပါစို႕။

သာသနာေတာ္ႀကီးရဲ႕အညစ္အေၾကးေးတြကို က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ေသြးေတြနဲ႕ ေဆးေၾကာသန္႕စင္ၾကပါစို႕။

ႏိုင္ငံတကာအလည္မွာ ျမန္မာဆိုတာဘာလဲလို႕သိေအာင္ က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ေသြးေတြနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ရဲ႕႔ သမိုင္းသစ္ကိုေရးထိုးၾကပါစို႕။

တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ တန္းတူညီမွ်မႈ အတြက္ဆင္ႏႊဲေသာတိုက္ပြဲ
ေအာင္ရမည္
ေအာင္ရမည္
ေအာင္ရမည္။

ေရးသူ-ေရႊဘိုသား