က်ေနာ္ အခုလို ျပည္တြင္းမွာ ပစ္တာ ခတ္တာေတြ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ခုပဲ အရမ္းခံစားရတယ္။ အဲဒါဟာ ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ျပည္သူေတြဟာ ဘာမွကို ျပန္မလုပ္ႏုိင္ပဲ ပစ္ခံေနၾကရတာကိုပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ဖက္က တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ က်သြားၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဟိုဖက္က တစ္ေယာက္မွာ မက်ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ဖက္က ေျပးလႊားၾကတယ္၊ ေသေက်ၾကတယ္၊ ဟိုဖက္က ေအးေဆးပဲ။
က်ေနာ္တို႔ အဲဒီလို Non-violence နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပၾကရင္ ႏုိင္ငံတကာက လက္ခုပ္တီးၾကတယ္ ဆိုတာ မွန္တယ္။ တကယ္လဲ လက္ခုပ္တီးၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဖက္ကရဲေဘာ္ က်ရင္ သူတို႔လည္း ၀မ္းနည္းၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ action ယူသလား ဆိုေတာ့ အခုထိ ဘာမွ မလုပ္ၾကေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဖက္က ဘာလုပ္သင့္သလဲ။ အခုအတိုင္းပဲ ဆက္ၿပီး အေသခံေနၾကမွာလား...
လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကရတဲ့ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ လက္နက္နဲ႔ ကင္းခဲ့တာ ဘယ္ႏွစ္ခါ ရွိခဲ့ပါသလဲ။ လက္နက္ မပါဘဲ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာမ်ိဳး ဘယ္ႏွစ္ပြဲ ရွိခဲ့ပါသလဲ။ က်ေနာ္တို႔ သမိုင္းမွာ အဂၤလိပ္ကို တိုက္တယ္၊ က်ေနာ္တို႔ လက္နက္နဲ႔ ထုတ္လုိက္ႏုိင္တယ္။ ေနာက္က် ဂ်ပန္ကို တိုက္ထုတ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ လက္နက္နဲ႔ပဲ တုိက္ထုတ္ရတာပဲ။ ေနာက္က် အဂၤလိပ္က သိပ္မစမ္းရဲေတာ့ဘဲ လြတ္လပ္ေရး ေပးလုိက္ရတယ္။ ေနာက္ စစ္တပ္က လက္နက္နဲ႔ အာဏာသိမ္းတယ္။ အဲဒါကို ၾကည့္ရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ႀကီးမားတဲ့ အေျပာင္းအလဲ တုိင္းမွာ လက္နက္ ပါ၀င္ေနတာကို ေတြ႔ၾကရမွာပါ။ ေနာက္ ေတာ္လွန္ေရး ကာလႀကီးထဲ အေအာင္ျမင္ဆံုး အခ်ိန္ဟာ ဗကပနဲ႔ ကရင္ေတာ္လွန္ေရး တပ္မ်ား အင္းစိန္အထိ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ပြဲပါပဲ။ အဲဒါလည္း လက္နက္ကိုင္ တိုက္ခိုက္ပဲြပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာေတြ အဲဒီသမုိင္းကို ေျပာင္းျပန္လွန္ႏုိင္ဖုိ႔ လက္နက္ မကိုင္ပဲ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါတယ္။ ၆၂၊ ၈၈၊ ၉၆ ၾကားထဲမွာ ရွိပါေသးတယ္။ ထားပါေတာ့... အဲဒီဟာေတြ တစ္ခုမွ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ျပည္သူေတြပဲ အပ်က္ အပ်က္နဲ႔ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္ ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အေျဖကေတာ့ က်ေနာ္တို႔က လက္နက္ကို ေမတၱာနဲ႔ တိုက္ခဲ့ၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့ ေမတၱာဟာ ဘယ္လိုမွ အသံုးမ၀င္တာမ်ိဳး ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ေခြးက အတင္း လာကိုက္လို႔ က်ေနာ္ မေျပးဘဲ၊ ျပန္မရုိက္ဘဲ ေမတၱာပဲ ထုိင္ပို႔ေနရင္ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ေခြးကိုက္ခံရလို႔ ကာကြယ္ေဆး ထိုးရမွာသာျဖစ္ပါတယ္။
ကုလသမဂၢဆိုတာက ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အခုခ်ိန္ဟာ ဦးသန္႔ ေခတ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကုလသမဂၢကို အလႈေငြ အမ်ားဆံုး ထည့္ႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံထဲလည္း ျမန္မာ မပါပါဘူး။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အေမရိကန္ မ်က္စိက်စရာ သံယံဇာတေတြလည္း ျမန္မာျပည္မွာ ရွားပါးကုန္ပါၿပီ။ ဒါဟာ သူတို႔ႏုိင္ငံလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္သူမွ လာၿပီး မကယ္ႏုိင္ ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံရဲ့ ကံၾကမၼာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္သာ ဖန္တီးရေတာ့မဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ေနပါၿပီ။
လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးဟာ အမွန္တကယ္ကို လိုအပ္ေနတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ ရဲရင့္တဲ့ ျပည္သူ႔ သူရဲေကာင္းမ်ားကို ႏုိင္ငံေတာ္က အလိုရွိေနပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ ကမာၻက အၾကမ္းဖက္၊ Terrorism ဆိုၿပီး ဆန္႔က်င္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ အတြက္ေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရး ဆိုေတာ့ ဘယ္မလဲ လက္နက္ ဆိုၿပီး ပ်က္ရယ္ျပဳခ်င္ ၾကပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔မွာ လက္နက္ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ၈ ေလးလံုး ကတည္းက လက္နက္ေတြ ရွိခဲ့ၾကတာပါ။ ဂ်င္ဂလိ ဘယ္လို လုပ္ရမယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္လို ေကာင္က လာေရးျပေနရင္ေတာ့ အေရးအခင္း အေတြ႔အၾကံဳရွိၿပီးသား ျပည္သူေတြက ၀ါးလံုးကြဲေအာင္ ရယ္ခ်လိုက္ ၾကမွာပါပဲ။ က်ေနာ္ ထပ္ရွာေတြ႔ထားတဲ့ အေထာက္အကူေလးေတြ တင္ေပးထားပါမယ္။
Molotov cocktail (ဗံုး) လုပ္နည္း။
လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးရဲ့ အနိမ့္ဆံုး အဆင့္အေနနဲ႔ ကိုယ့္တိုက္ေရွ႕ကေန စစ္သားေတြ ခ်ီတက္ရင္ ေခါင္းေပၚ အုတ္ခဲ ပစ္ခ်တာတို႔၊ အျခား ေလးလံတဲ့ (အထိနာမဲ့) ပစၥည္းွေတြ ပစ္ခ်တာတို႔၊ ေဘးမွာ ေရာက္ေနရင္ ဂ်င္ဂလိနဲ႔ ပစ္တာတို႔၊ လူတစ္ေယာက္ကို ၀ိုင္းဆြဲေနရင္ ေဘးမွာရွိတဲ့ လူေတြက ထြက္ရုိက္တာတို႔၊ ခဲနဲ႔ ၀ုိင္းေပါက္တာတို႔ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ တုိက္ခန္းေတြမွာ ေလးခြေတြ ေဆာင္ထားေစခ်င္ပါတယ္။ တိုက္ေပၚကေန လွမ္းပစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ တစ္ေနရာက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဖမ္းဖို႔ သြားတဲ့အခ်ိန္ ခမ်ားတို႔ရဲ့ ပစ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ေႏွာင့္ေႏွးသြားမယ္ ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတဲ့ ကိစၥပါ။
အခုဆို ေနရာလဲတဲ့ ခ်င္းစစ္သားေတြ၊ အျခားၿမိဳ႕က စစ္သားေတြထက္ဆို နယ္ခံေတြက ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ လမ္းပိုကြ်မ္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕တြင္း ေပ်ာက္ၾကား စစ္ပဲ ဆင္ႏႊဲလို႔ ရႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဘယ္ေနရာကမွန္း မသိပဲ လည္ပင္းထဲကို ဂ်င္ဂလိ သံေခ်ာင္း စိုက္၀င္သြားတာမ်ိဳးေတြ လံုထိန္းနဲ႔ စစ္သားေတြ ေကာင္းေကာင္း ၾကံဳၾကရေတာ့မွာပါ။ အဲဒီေတာ့မွ ဦးေန၀င္း ေျပာခဲ့တဲ့ ဓါးဓါးျခင္း လံွလံွျခင္း ဆိုတာ အေကာင္အထည္ ေပၚလာမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး စႏုိင္ၿပီဆိုရင္ ျပည္သူနဲ႔ ပူးေပါင္းတဲ့ တပ္မေတာ္ သားေကာင္းေတြ ပါ၀င္တဲ့ တပ္ေတြလည္း လက္နက္ေတြနဲ႔ တကြ ပူးေပါင္းၾက ေစခ်င္တယ္။
အခု စစ္သား ငါးသိန္း ရွိတယ္ ထားပါေတာ့၊ အဲဒါ ၀င္ပူးေပါင္းလာမဲ့ တပ္မေတာ္ သားေကာင္းေတြကိုပါ ထည့္တြက္ ထားတာပါ။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ငါးသိန္းက လူေတြ ေလ်ာ့ဦးမွာပါ။ ျပည္သူက သန္း ၆၀ ခန္႔ ရွိပါတယ္။ အခ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ရင္ အရမ္းကြာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔က သူတို႔လက္ထဲက ေသနတ္ကို ေၾကာက္တာပါ။ သူတို႔ကက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ေၾကာက္တာပါ။ သူတုိ႔ လက္ထဲမွာ လက္နက္မရွိေတာ့ရင္ သူတို႔ ဘ၀ ဆံုးေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔မွာက လူမေသသ၍ သူတို႔ကို ဒုကၡေပးႏုိင္ပါေသးတယ္။
ေသနတ္သမားေတြကို ငွက္ႀကီးေတာင္ ဓါးနဲ႔ ထခ်ခဲ့တဲ့ ေတာင္သူလယ္သမား ႀကီးေတြ၊ အျခား ျမန္မာ့ သူရဲေကာင္းႀကီးေတြနဲ႔ ျမန္မာေတြ ရဲရင့္ခဲ့ၾကတယ္ ဆိုတာဟာ အိပ္ရာ၀င္ ပံုျပင္ေတြပဲ ျဖစ္ၾကေတာ့မွာလား။
