စစ်ခွေးတို့ဇာတ်

တတ်နိုင်သမျှကမ္ဘာကို သိစေဖို့ ဖြန့်ဝေပ့တယ်။

https://video.twimg.com/ext_tw_video/1359158190252969992/pu/vid/1280x708/fYseqXBHQiUpV-XB.mp4?tag=10 

အျပစ္မ်ားနဲ႕ေတာင္ပံ

ကေလးဘဝေပါ့ကြယ္ မင္းအေမကို ျပန္ေမး
ေက်နပ္တဲ႔အေျဖနဲ႔ မင္းရဲ႕ဘဝ
ခႏၶာအပ္တာ ထက္ ဘာမွ မပိုလို့ ငါဆိုရင္
ရက္စက္တယ္ေျပာမယ္ ။
ဒီေခတ္အခါ
ေမတၱာကရွား
ဘဝ အာမခံခ်က္ဆိုတာ အခုထိ ဘာမွ မရွိေသးတာ
သက္ရွိေလာကထဲ
ဂုဏ္ဆိုတာ ရိုးသားျခင္းမွ အေျခမခံရင္ အနွစ္မဲ႔
သက္ရွိဆိုမွ သိေနတဲ႔သူအားလံုးပါတယ္ ကေလး ။
 ေႏြလိႈင္

ဇရာ နဲ႔ ငယ္အိမ္မက္

သုညနဲ႔တစ္ သာ လည္တဲ႔ဒီကမာၻကို

ေနေပ်ာ္ပါတယ္လို႔
ေျမတိုင္းစာေရးေလးက ေျပာတယ္...

ဥစၥာရူး ကေတာ႔

ေရခမ္းတဲ႕ ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းမွာ လြန္႔လြန္႔လူးလို႔

အိုဇုန္းလႊာအေပါက္ခ်ဲ႕ေနေလရဲ႕

......။......
ေပကပ္ကပ္ နာရီလက္တံတခ်ိဳ႕

ရီရီေ၀ေ၀ သကၠရာဇ္စားတဲ႔ အဆိပ္

ငါတို႔ဟာ ဇီ၀ မ်ိဳးေျပာင္း အဆိပ္နဲ႔ အသက္ဆက္သူေတြ

အိပ္ဖို႔ မလို....အစာေျခစနစ္ မလို....

နားေတြဆူေနတာ ေလွ်ာ႔ေပးပါ...
ဂီတဆိုတာ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းရဲ႕ အရွင္သခင္ပဲ...။

.....။.....

 ခပ္ေပါေပါ ငါ အတုေတာ႔ မသံုးဘူး

မီဒီယာကို မီဒီယာနဲ႔တိုက္ကြာ

အဲဒီလိုနဲ႔.....

အလ်ားလိုက္ ျမစ္ထဲ စိတ္လိုလက္ရကူး

ငါတို႔ကိုက အစာမေၾကတဲ႔ အေကာင္ေတြ

ေမြးတာတူေပမဲ႔ ဇာတိကြာၾကတယ္...။

.....နဲ႔.....

 ခြင္႔လႊတ္ျခင္း

အတၱ

အနာ

ရင္႔မာျခင္း

...စပ္လ်ဥ္း၍...

အုံနဲ႔က်င္းနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈထူေထာင္ေပးခဲ႔လို႔

ဗ်စ္ရည္ဆိုင္ထဲ အသဲကြဲလူတကာအေတြးေတြ

စတိေဂ်ာ႔နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္နိုင္ေပမဲ႔

ပီကာဆိုနဲ႔ဆို ေကာ္ဖီဆိုင္ပဲ သြားရမွာေလ...။

မင္း တခါက ေျပာသလိုေပါ႔...။

ဟိုလွည္႔ဒီလွည္႔နဲ႔ အသက္က အေၾကြးတင္သြားတာပဲ

ငယ္အိမ္မက္ကို ၂၀၁၄ရိုးရိြက္စီးေနရသလို 
တရႈိက္မက္မက္ ဖက္တြယ္ျပိဳက်

လက္တို႔ သတိေပးခ်ိန္က ေန၀င္လုျပီ.....။            ။

သတိရျခင္းႏွင္႔ စပ္လ်ဥ္း၍


ေႏြလိႈင္ႆုန္း

၁.၁၂.၂၀၁၃ 

အ္ိမ္ရာသစ္

ရိုက္ခက္သမွ် လိႈင္းတံပိုးအလြင္႔

ေရာက္တဲ႔ေကြ႕

ရတဲ႔တက္နဲ႔ေလွာ္….

အလင္းမဲ႔ေနေတြ ထံုက်င္ေအးခဲ.…

ေနသားတက်လို ကိုယ္႔က်င္႔ဝတ္ကို ေမ႔ထားခဲ႔ရ...

 အခုေတာ႔ျဖင္႔ ဒီေကာင္းကင္ဟာ …

မုန္တိုင္းကင္းစင္တဲ႔အလွေပပ

လူပ်ိဳေပါက္ အရိပ္ေကာင္းပင္ပ်ိဳေအာက္မယ္…

ရင္ေငြ႕ခို ေအးခ်မ္းလိုသူေတြနဲ႔ အတူ

မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္နွာသစ္ခဲ႔ မနက္ေတြရဲ႕ အေ၀း…

ပ်ံရင္းနဲ႔ အေတာင္ေညာင္းခဲ့ ရက္ေတြရဲ႕အေ၀း…

ကာရံမဲ႔ ကေမာက္ကမ လမ္းပ်က္ေတြ…အေ၀း…..

ေဟး….. ဒီမွာ ……..

ငါ႔တို႕မနက္ျဖန္

တံခါးေတြ တြန္းဖြင္႔မဲ႕ ရုန္းကန္ျခင္းနဲ႔….

ဖိအားေတြ အံတုမယ့္အလင္း….ဒါ…

ငါတို႔ရဲ႕ ရင္တြင္းအၾကည္ဓာတ္သာပဲ…

ငါတို႔ရင္နဲ႕ရင္း …ထြန္းမယ့္အလင္းနဲ႕

ကမာၻနဲ႔ျမန္မာ နီးေ၀းျခင္းမဲ႔ ရွိေစမယ္..

ကမၻာနဲ႔ ျမန္မာ တရြာတည္းသား ျဖစ္ေစမယ္

ကမၻာနဲ႔ျမန္မာ ရင္ခ်င္းအပ္လို႔ ပိုျမတ္ေစမယ္

 စာဂေသြး

ဥေပကၡာေလာက

လူဦးေရ အစာ ကမာၻက ငိုေနတာၾကာျပီေလ
သီေရခက္နီ ရီေနေသာမ်က္ရည္

ကမ္းမေနပါနဲ႔ မင္းလက္ေတြ ေပက်န္ပါ႕မယ္

တိုးေနတဲ႔ အလိုဆႏၵ..နည္းလာတဲ႔ အသိတရား

 မေတြးေလနဲ႔ေတာ႔ ေနေတာင္ အေတာ္ေစာင္းခဲ႔ျပီမို႔

ေနမ၀င္မီ ကိုယ္ စိုက္သမွ် ရိတ္သိမ္းဖို႔လိုလာျပီ...။

အနမ္းႏႈတ္ခမ္းမဲ႔  တဖြဲဖြဲ..လြင္႔..လြမ္းရဲတယ္ စကားကၽြံမွေတာ႔

အလြမ္းလည္း ရင္ထဲ သည္းသည္းမဲမဲေပါ႔...။...

အခုဒီမွာ 

ရွိတဲ႔ ေရႊရည္လူး အနာဂတ္ေတြ... 

 အသြင္ေျပာင္းေတးကို ရင္ဘတ္ကို ရိုက္ခ်ိဳးလို႔ ဟစ္ေၾကြးသီ...

မ်က္နွာျပင္ေပၚျဖတ္ရိုက္
 အရွက္စိုထိုင္းဆမ်ားမ်ား ပူေလာင္မႈ 

ခပ္ရိုင္းရိုင္းအခ်ဥ္မ်ိဳးက ကိုင္းခ်ိဳးလို႔ အခ်ဳိေျပာင္ျခင္း...။...

ပကတိအျမင္ေတြ က ေခါင္းငံု႔ဆိတ္ျငိမ္ျခင္း...

ငါ႔ခံတြင္းေတြ က ေလးသီတဲ႔ရိုေသျခင္း...

နွလံုးသားက တဆစ္ဆစ္ ၾကံဳလွီငုပ္လွ်ိဳး...

ငါ႔စြန္ေလးရယ္...
ၾကိဳးကုန္လႊတ္လိုက္ျပီးမွ
ေလလည္းေပ်ာက္ ေနလည္းေပ်ာက္ခ်ိန္
 ကိုယ္႔ၾကိဳးစ ကိုယ္ျပန္သိမ္းရသလို....
ကုိယ္႔ဂုတ္ ကိုယ္ခ်ိဳး..ငါ႔၀ိညာဥ္ ငါျပန္ပ်ိဳး ရ..
ငါ႔အရိုးနဲ႔ ငါ႔ျပန္ထိုးပါဦးမယ္..
အိုး...

ငါ က မေန႕ က ....

ေနၾကဲၾကဲေတာက္ သာတဲ႔ အညာေျမ...

ငါ႔ရဲ႕ မေန႕က .....

ေဟာဒီကလူေတြ....မသိတဲ႔ ရင္ကြဲနာေတြ...

အိုး....ငါ႔ရဲ႕ မေန႔က 

ခေရကို ေျမလို ႏွင္းခ်စ္ သစၥာတရားသာအရင္းရွိရဲ႕ေလ...

ငါ႕ရင္ဘတ္အိုထဲမေတာ႔..
အၾကည္ဓာတ္ေလးတစ္ရပ္...

အျပင္ကမာၻနဲ႔ ကင္းကြာတဲ႔ညီမေလးေရ...

ဘာေတြပဲ ျဖစ္ေနေနေပါ႔ကြယ္...
မင္းဟာ ငါ႕ဘ၀ဇာတ္ခံုမွာ အျမင္႔ဆုံုးဇာတ္ရွိန္

မင္းဟာ....................... ငါကိုယ္စားျပဳတဲ႔ ခေရ

မင္းခႏၶာနဲ႔ ဘာဆိုင္သလဲ....

ငါ...အစ ကတည္းက မတမ္းေမွ်ာ္တာ
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း အမွန္တရားေတြၾကား
 ေဟာဒီရင္ဘတ္မွာ မကင္းကြာခဲ႔ပါဘူးကြယ္..
ဒီကမာၻမွာ မင္းရွိေနတာကကို

 ငါေနေပ်ာ္ရျခင္း အေၾကာင္းပါကြယ္...။               ။

ေႏြလိႈင္ႆုန္း

(၃.၉.၂၀၁၃) 

ရက္စက္ပါေစ

ငါဟာ တစ္မ်က္နွာပဲ ရွိတယ္..
ေနာက္ထပ္တစ္မ်ိဳးျဖစ္နိုင္ဖို႕ဆို
ငါ႔ေနာက္ေၾကာင္းေအး ျငိမ္းခ်မ္းေလမွ ျဖစ္မယ္...။
မျဖစ္...
မျဖစ္ေသးဘူးေလ...
ဘယ္ေတာ႔လဲ...ငါ႔နိုင္ငံ...
ေနာက္ေၾကာင္းမေအးတာ ငါမဟုတ္ဘူး...
ဒါေပမဲ႔...
ငါ႔ေနာက္ေက်ာနဲ႔ ရင္ေတြပါပူတယ္...
ေနာက္ေက်ာမလံုတာ ....ငါမဟုတ္ဘူး... 
ဒါေပမဲ႔...ငါ႔အိမ္မက္ေတြပ်က္စီးခဲ႔ရတယ္...
ငါ႔ပ်ိဳရြယ္မႈေတြ ပ်က္စီး ....အၾကည္ဓာတ္ေတြ ပ်က္စီး...
ငါတို႔ရဲရင္႔မႈ...တက္ၾကြမႈ....နိုးၾကားမႈေတြ...ၾကည္လင္မႈေတြ...
အရြယ္ေရာက္ျခင္းနဲ႔အတူ...တလြင္႔လြင္႔ ေမ်ာပါပ်က္စီးခဲ႔ၾကရ...
ခြင္႔လႊတ္ေတာ႔....ေခ်ာသိဂီၤရတနာရယ္...
ငါဟာေလ....ငါ႔ကိုယ္ငါ နာက်င္ေစခဲ႔သလို 
အားလံုးကိုလည္း ခံစားမိေစခဲ႔သူပါပဲ....
ငါဟာ............ေခတ္စနစ္က ထုဆစ္တဲ႔ အျပစ္သား သာပဲ...။ 

သမားရိုးက် အလိမ္ဇာတ္

ဆူလြယ္နပ္လြယ္ရွိတဲ႔တရားေတြမိႈင္းတိုက္
 တေငြ႔ေငြ႔ တလူလူ အူေနဆဲ ဗမာျပည္
ဖြဲမီးေတာ႔မဟုတ္ဘူး...ငရဲမီး
၀တ္ၾကီးလိုက္တဲ႔ ငါတို႔ေခတ္
မင္းဆိုးမင္းညစ္ စြန္႔ပစ္ထားတဲ႔ မစင္ပံုလို
ယင္တစ္ေလာင္းေလာင္းနဲ႔ အညွီအေဟာက္မို႔
ေလာက္ေကာင္ေတြကေတာ႔ အလုအယက္
ဟသၤာကိုးေသာင္းပ်က္ေတာ႔မလိုပါပဲလား...။....
ကိုယ္႔အရိုးနဲ႔ ကိုယ္႔ျပန္ထိုး...
ကိုယ္႔ေျမမွာ ဆီပုလင္းပါ ခါးခ်ိတ္ေပးရ
ရိုင္းလိုက္တဲ႔ဘ၀
ေလလြင္႔ရင္းနဲ႔သာ ရာသီေတြလည္တယ္...
ဒီအနာေတြ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မၾကပ္ဘူး..။...
ဟန္ေဆာင္လို႔ေတာင္ ယုယမျပနိုင္ပါပဲ
လည္လွီးသမွ် ၾကည္ျဖဴျပမဲ႔သူ ရွိမလား...။...
ယံုၾကည္မႈေတာင္ မတည္ေဆာက္နို္င္ပဲ 
သံသယမပြားဖို႕ ဘယ္လိုတားခ်င္လို႕လဲ
အကုသိုလ္ အရွိန္မကုန္ခင္ထိေတာ႔ 
အညွီအကပ္ေတြနဲ႔ ခ်ီတက္ေနၾကေပဦးေလ်ာ႕။        ။

ေႏြလိႈင္ႆုန္း

၁၄၊စက္တင္ဘာ၊၂၀၁၂

 

သင္းကြဲျမိဳ႕

အိပ္တန္းမေတြ႔တဲ႔ေျမ

တေစၦေဆာက္တဲ႔ .... ၾကပ္ေျခာက္လမ္း

ေရာင္စံုျဖာထိန္ ... လိမ္ေနတဲ႔မီးပန္းေတြ

ငါေသတာနဲ႔ အဲဒီၾကပ္တန္း

မစင္ညစ္ညမ္းတဲ႔ အမိႈက္နန္းေတာ္သာပဲ...။
သူလည္း အဓိပၸါယ္ မရွိ ၊ ငါလည္း အဓိပၸါယ္ မရွိ
ေသခ်ာတာ.....၊......

နွစ္၃၀ လံုး.....ငါ

မ်က္လံုးဖြင္႔ျပီး အိပ္ခဲ႔ရတာေလ

အသက္ရွင္ေနခဲ႔ေပမဲ႔

မ်ားမ်ားသံုးတဲ႔စက္.....ေစာေစာပ်က္ရတာပါပဲ ။

ဘာေျပာေျပာ

ငါ႕မွာေရးစရာ ဒီတစ္မ်က္နွာပဲ က်န္ေတာ႔တယ္...။ ။

ငါ႔ အျမင္ေတြ

ေဆြးေဆြးလြင္႔လြင္႔ ....

အေရာင္ေတြက ရင္႔ေတာက္ေတာက္ ...

အေတာင္အတက္ေတြ..အခၽြန္အထက္ေတြနဲ႔..

ဘယ္အရာ..ဘယ္သူကမွ မညွာတာ မငဲ႔ညွာ
အသိအျမင္ဆိုတာလည္း အလိုေလွ်ာက္ေရာက္လာမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ႔

ရံွုးနိမ္႔ျပီးရင္ ေအာင္ျမင္မႈလာသလား..? 
ဆင္းရဲျပီးရင္ေကာ ခ်မ္းသာလာမွာလား..?

ကမာၻၾကီးက စိတ္က်ေဝဒနာေတြ တိုးျပီးရင္း..ဆိုး........

တြယ္ရာမဲ႔ရွင္သန္က်န္ရစ္သူမ်ား

                                                                                                              ဆရာမသန္းျမင္႕ေအာင္၏ စာမူအား ျပန္လည္ ျဖန္႔ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။         ။

          ေၿပာင္းလဲၿခင္းမ်ားျဖင္႔ထာဝရတည္ျမဲေနေသာ လူမႈဘဝ၊လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကားမွာအေနၾကာလာတာနဲ႕အမွ် ကၽြန္မရဲ႕ေျခလွမ္းေတြက မွန္းဆလို႔မရေသးတဲ႔လမ္းသစ္ေတြဆီဦးတည္ေနခ်င္စိတ္ေတြကို မနည္းဖိသိပ္ခ်ိဳးႏိွမ္ရင္း ဘဝအေမာေတြၾကားမွာ သက္ျပင္းကို အခါခါခ်ေနရေပသည္။

            ဒုလႅဘတစ္ပါးဟု တင္စားရေလေသာ ရခဲလွသည္႔ လူဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွလူသားတို႔၏ အို၊နာ၊ေသ၊ဝဋ္ဒုကၡသည္ကား ဘဝ၏ ေနာက္ဆံုးကာလမ်ားတြင္ မည္သူမွ် ေရွာင္လႊဲ၍မရေလေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားပင္တည္း။

            ထိုေရွာင္လႊဲ၍ မရေလေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ေနၾကေသာသူတို႔အတြက္ ၎တို႔၏ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး က်င္လည္၊ရွင္သန္၊သာယာခဲ႔ေသာ မိသားစုပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းတို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ပ်က္သုန္း၍ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမဲ႔ခဲ႔ေလေသာ အထီးက်န္ဘဝသို႔ ေရာက္ၾကေလေသာအခါ……..

            နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)တြင္ (၇)နွစ္တာကာလအတြင္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာ လူမ်ိဳးဘာသာ အသက္အရြယ္မေရြး နာေရးကိစၥမ်ား လိုက္လံသယ္ယူပို႔ေဆာင္ကုသိုလ္ယူခဲ႔ၾကေသာ ကၽြန္မနွင္႕တကြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ပရဟိတ ညီအကို ေမာင္နွမမ်ားအတြက္ လူသားတစ္ေယာက္၏ ဘဝနိဂံုးအဆံုးသတ္ခ်ိန္တြင္ အေၾကာင္းတရား အမ်္ိဳးမ်ိဳးနွင္႔လူ႔ဘဝထဲမွ ထြက္ခြာသြားၾကသူေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႔ျမင္ခဲ႔ၾကသလို၊ က်န္ရစ္သူတို႔၏ ဘဝရွင္သန္မႈမ်ားစြာကိုလည္း မ်က္ျမင္ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ျခင္းမွ တစ္ဖန္ ပေဟဠိေပါင္းမ်ားစြာႏွင္႕လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရျပန္ေသး၏။

            မိသားစုေပါင္းမ်ားစြာထဲက ထြက္ခြာေနၾကသည္႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းေသာ ဘဝကူးမေကာင္းသည္႔ မေကာင္းသည္႔သူေတြ၏ေနာက္မွာ-

            “ကၽြန္မတို႔ု ဘယ္သူ႔ကို အားကိုးရေတာ႔မွာလဲ”…“သမီးတို႔ကို ပစ္ထားခဲ႔ျပီလား အေမရဲ႕”….“က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ဒုကၡေတြကို ဘယ္သူလာကယ္ေတာ႔မွာလဲ ေက်းဇူးရွင္ၾကီးရဲ႕”…စသည္႔အသံေပါင္းမ်ားစြာက ဘဝကို ဆက္လက္ရုန္းကန္ ရင္ဆိုင္နိုင္ရန္ကိုေတာ႔ ဘယ္နည္းနဲ႕မဆို အင္အား တစ္စံုတစ္ရာကို ဆုပ္ကိုင္မိဖို႔ ၾကိဳးစားနိုင္ၾကဦးမည္ပင္။တစ္သက္တာ ခ်စ္ျမတ္နိုးစြာ အတူတကြ ေနထိုင္လာၾကရေသာမိသားစု၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊သံေယာဇဥ္၊ေက်းဇူးတရားႏွင္႔ ခိုင္ျမဲေသာ ေမတၱာေနွာင္ၾကိဳးၾကားမွ ရုန္းထြက္သြားသူအတြက္ ယူၾကံဳးမရသည္႔ေသာက ဗ်ာပါဒေတြကိုလည္း ၾကားရသူတိုင္း စာနာ နားလည္နိုင္ၾကပါသည္။

            ကၽြန္မအတြက္ တကယ္တမ္းရင္ထဲမွာ တေျမ႔ေျမ႔ေလာင္ကၽြမ္းျပီး ေမ႔ပစ္၍ မရနိုင္သည္႕ ထြက္ခြာသြားၾကသူတို႔နွင္႔ က်န္ရစ္ၾကသူ အခ်ိဳ႕၏ ဘဝမ်ားသည္ကား……-

            အခ်ိန္ကာလကို အတိအက် မေျပာျပလိုေပမဲ႔ မၾကခဏ ေတြ႔ၾကံဳရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။

            ပထမဆံုး ကၽြန္မရင္ထဲကို ဝင္ေရာက္ခဲ႔ဖူးသည္႔ သက္ၾကီးရြယ္အိုတစ္ဦးကား ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွ......

.....သူကိုယ္တိုင္ပင္ အေမ႔ေမ႔ အေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ျဖစ္ေနျပီျဖစ္ေသာ သူပိုင္တိုက္ခန္း တစ္ခန္း၏ အတြင္းမွာျဖစ္သည္။၆ ေပ-၉ေပ ခန္႔ ေနာက္ဖက္က်က် ေမွာင္မိုက္နံေစာ္ေနေသာ အခန္းက်ဥ္းကေလးထဲတြင္ သူ႔ကို ကၽြန္မ မၾကာခဏ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုခဲ႔ဖူးျခင္းေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။

            တင္ပါးဆံုရိုးက်ိဳးျပီး ေအာက္ပိုင္းခ်ိေနေသာ ထိုအေမအိုသည္ မိဘဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္ ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွိ ေမာင္နွမ နွစ္ေယာက္ ကိုယ္ပိုင္တိုက္ခန္းကေလးျဖင္႔ အေဖာ္ရေအာင္ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္သူ ေမြးစားသားက အိမ္ေထာင္က် ၊ကေလးဘုစုခရုနွင္႔ အဘိုးၾကီး အဘြားၾကီး ေမာင္နွမအတြက္ အေဖာ္မရဘဲ အစ္ကိုၾကီး(၇၈)နွစ္က ညီမ(၇၅)နွစ္အား မုန္႔ထြက္ဝယ္ေပးျပီး ျပင္ေကၽြးရသည္႔ အေျခအေနေရာက္လာသည္။တစ္ေန႔            ထိုအစ္ကိုၾကီး ဆံုးသြားေသာအခါ ညီမ အမယ္အိုအတြက္ အခက္ေတြ႔ရသည္ကား အားကိုးစရာ ေကာက္ရိုးတမွ်င္ပင္ လက္လွမ္း၍ မမီနိုင္ေလာက္ေအာင္ ေသာကေရာက္ရေတာ႔သည္။

            ေမြးစားသားအမည္ႏွင္႔ လႊဲထားခဲ႔ေသာ တိုက္ခန္းကေလး၏ ေနာက္ဖက္က်က် အခန္းကေလးဆီသို႔ သီးသန္႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနရေအာင္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင္႔ ေရႊ႔ေျပာင္းခံလိုက္ရျပီးေနာက္…ေနာက္တြင္မူ အဖြားအိုခမ်ာမွာ လူသူအရိပ္အေရာင္ကိုပင္ ျမင္ေတြ႔ရခြင္႔ နည္းပါးသြားရျပန္ပါသည္။

            အကြက္အေပၚ နံေစာ္မာေခါက္ေနေသာ ခန္းဆီးလိုက္ကာ၏ေနာက္မွ ေမွာင္မိုက္အခန္းကေလးထဲတြင္ ေရးမိုးခ်ိဳးေပးမည္႔သူ မရွိ၊ဆံပင္ျဖီးသင္ေပးမည္႔သူမရွိ ၊ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ ထမင္းနွင္႔ဟင္းကို သူ႔အတြက္ သတ္မွတ္ထားေသာ ပန္းကန္ထဲတြင္ တစ္ခါျပင္စာကေလးပံု၍ လိုက္ကာေအာက္မွ ထိုးသြင္းေပးလိုက္သည္႔အတြက္ ထမင္းကေလးကိုေတာ႔ျဖင္္႔ ဟင္းေကာင္းေကာင္းနွင္႔ မဟုတ္ေတာင္ ေကၽြးေဖာ္ရ၍ ေက်းဇူးတင္ရေပေသးသည္။ သည္ အဘြားအိုနွင္႔ အသိအကၽြမ္းျဖစ္ခဲ႔ဖူးေသာစာေပနယ္မွ ကၽြန္မ၏ အစ္မကဲ႔သို႔ေသာ ဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္ေၾကာင္႔ ဆက္သြယ္ပတ္သတ္ခဲ႔ရဖူးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

            “မမတို႔ သြားလာဝင္ထြက္ရင္ သူ႔အိမ္က မိသားစုက မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး ညီမေရ၊ သူတို႔သိကၡာက်တယ္လို႔ ယူဆတယ္ထင္ပါရဲ႕။အဘြားၾကီးခမ်ာ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ အေပါ႔အေလး စြန္႔ခ်င္ရင္လည္း လက္နွစ္ဖက္ကို အားျပဳျပီး ဖင္တရြတ္တိုက္ဆြဲနဲ႔ လိုက္ကာၾကားက ထြက္ျပီး မနီးမေဝးရွိ အိမ္သာေလးဆီေရာက္ေအာင္သြားရရွာတာ။ လမ္းမွာထြက္က်လို႔ေပက်ံရင္လည္း ျငိဳျငင္ေငါက္ခံရေသးေတာ႔ အႏၱရာယ္ကို မလြယ္နိုင္မွာစိုးလို႔ သူ႔ခမ်ာအစားအေသာက္ေတာင္ သိပ္မစားရဲရွာပါဘူး။ အဲဒီအဘြားၾကီးအတြက္ မရွိမျဖစ္ အေရးၾကီးတာက ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔မီးျခစ္ပဲ၊မမက တစ္လတစ္ခါ ဖေယာင္းတိုင္ ေသးေသးေလးေတြရယ္ ၊မီးျခစ္နဲ႔အဝတ္အစားတစ္စံု၊ျပီးေတာ႔ မုန္႔ေလးနည္းနည္း ဒါမွမဟုတ္ သူစားခ်င္တာ စားရေအာင္ ပိုက္ဆံကို အေၾကြကေလးေတြအမ္းျပီး အဲဒီအိမ္သားေတြ ျငိဳျငင္ေနတဲ႕ၾကားပဲ သြားသြားပို႔ေပးေနရတယ္။သူ႔အခန္းကေလးထဲမွာက ေန႔ည မျပတ္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားရတယ္။ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔…ၾကြက္တြင္းေပါက္နဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ျပီး ေျမၾကီးေတြအမႈိက္ေတြ ပြစာၾကဲေနတဲ႔အတြက္ အလင္းေရာင္ကေလး နည္းနည္းမွ မရွ္ိရင္ ေျမၾကြက္ေတြက လူကို လာလာကိုက္ေနလို႔ပဲ။”

            အို…ျဖစ္မွျဖစ္ရေလေနာ္..။ကၽြန္မ ရင္ထဲ က်ဥ္ခနဲ ျဖစ္သြားခဲ႔သည္႔ ထိုခံစားခ်က္က အခုခ်ိန္ထိ မေျပနိုင္ေသးပါ။

            ေခ်းေညွာ္အထပ္ထပ္နဲ႕ျဖစ္သလိုေနရတဲ႔ သူ႔အတြက္ တစ္လတစ္ၾကိမ္ပို႔ေပးတဲ႔ တစ္ပတ္ရစ္ ဝတ္စံုတစ္စံုက တစ္လလံုးအတြက္ တစ္ခါသံုးပစၥည္းေပါ႔။မုန္႔ဖိုးေပးရင္ အိမ္က ကေလးေတြက မုန္႔ဝယ္ေပးတယ္။ဒါေပမဲ႔ မုန္႔ဝယ္မဲ႔ ပိုက္ဆံေရာ သူတို႔ကို မုန္႔ဝယ္ခ ေပးရတဲ႔ပိုက္ဆံပါ အတိအက်ေပးလိုက္မွ နို႔မဟုတ္လို႔ရင္ ျပန္အမ္းရမယ္႔ ေငြစကၠဴေပးလိုက္လို႔ကေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မရဘူးဆိုပဲ။ကိုယ္႔မလည္း ေခၚထားစရာေနရာက မရွိ၊ သူနဲ႔အတူေနသူေတြကလည္း လူမႈေရးအသိနဲ႔ ေစတနာက ေခါင္းပါးေတာ႔ အရင္တုန္းက သူ႔ကိုျမင္ဖူး သိခဲ႔ဖူးတဲ႕ လူတခ်ိဳ႕ အဲဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနေသးရင္ေတာင္ ဒီတိုက္ခန္းကေလးရဲ႕ ေနာက္ဘက္ အေမွာင္ထဲမွာ ဒုကၡိတ အေမအိုၾကီးတစ္ေယာက္ရွိ္ေနတယ္လို႔ ဘယ္သူမွ ထင္မွာ မဟုတ္ၾကေတာ႔ဘူး။ သူ႔ကို ေမ႔ကုန္ၾကေရာေပါ႔လို႔ သတိရတဲ႔အခါ ေျပာေလ႔႔ရွိတယ္။

            ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ထို အစ္မ ေပးေသာ အလုပ္တာဝန္ကို ကၽြန္မလိုလိုလားလားပင္ လႊဲယူလက္ခံလိုက္ျပီး အလိုမက်ေသာ မႈန္ကုတ္ကုတ္ မ်က္နွာေတြၾကားမွာ တစ္လ တစ္ၾကီမ္၊မ်က္နွာေျပာင္တိုက္ကာ ကၽြန္မ ထိုအဘြားအိုထံ သြားရပါေတာ႔သည္။

            ေခ်းအထပ္ထပ္နွင္႔ ဂ်ပ္ခဲလိန္္က်စ္ေနေသာ ဆံပင္မ်ား၊ နံေစာ္ေပပြေနေသာ အဝတ္အစားမ်ားနွင္႔ ပိန္လွီလွီ ခ်ိနဲ႔နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ရွင္၏ အေရာင္မိိန္မြဲေနေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကိုေတာ႔ ကၽြန္မ ဘယ္အခ်ိန္အခါတြင္မွ ေမ႔ေပ်ာက္မနိုင္လိမ္႔မည္ မထင္မိပါ။

            ကၽြန္မနွင္႔ အခါမ်ားစြာ ေတြ႔ျပီးေသာ တစ္ေန႔တြင္ ထိုအဘြားအိုမွာ လူ႔ေလာကၾကီးထဲမွ ထြက္ခြာခြင္႔ရသြားရွာေလသည္။ထိုအခါ ကၽြန္မသည္ သံေယာဇဥ္္ၾကိဳးတမွ်င္ၾကားမွပင္ ဝမ္းပန္းတသာ ေရရြတ္လိုက္မိသည္မွာ……………..

                              ဝဋ္ကၽြတ္သြားျပီေပါ႔….အဘြားရယ္….။  ဟူ၍သာ….…..။                 ။